La Majstro kaj Margarita полностью

Voland kapjesis al Behemoto, tiu tre vigliĝis, saltis el la selo teren, ŝovis la fingrojn en la buŝon, plenblovis la vangojn kaj ekfajfis. Margarita sentis akran resonon en la oreloj. Ŝia ĉevalo baumis, en la apuda bosko sekaj branĉetoj ŝutiĝis de la arboj, ekflugis tuta svarmo da kornikoj kaj paseroj, polvokirlo impetis al la rivero kaj oni vidis, ke super la promenŝipo pasanta preter la albordiĝejo la kaskedoj de kelkaj pasaĝeroj forblovite falis en la akvon. La fajfo ekskuis la majstron, tamen li ne turnis la kapon sed ekgestis eĉ pli emocie, levante la manon al la ĉielo, kvazau minacante la urbon. Behemoto fiere rigardis ĉirkauen.

— Fajfite, mi ne malkonsentas, — indulgeme rimarkis Kerubjev, — efektive, estas fajfite, tamen se paroli senpartie, oni akceptu, ke fajfite estas tre mezbone!

— Ja mi ne estas kapelestro, — dignoplene pautinte respondis Behemoto, kaj subite palpebrumis al Margarita.

— Ek, ankau mi provu rememori la malnovan bravon, — diris Kerubjev, interfrotis la manojn kaj blovis sur la fingrojn.

— Ej, ej! — de sur la ĉevalo audiĝis la severa voĉo de Voland, — vi atentu, sen kripligaj umaĵoj!

— Messire, bonvolu al mi kredi, — respondis Kerubjev metante la manon sur la koron, — por ŝerci, nurnure por ŝerci… — ĉi tiam li subite plilongiĝis supren, kvazau li estus kauĉuka, el la fingroj de la dekstra mano li aranĝis komplikan figuron, sin tordis, kiel ŝraubo, poste, abrupte maltordiĝante, li ekfajfis. Tiun fajfon Margarita ne audis, sed ŝi ĝin vidis puŝate kun sia arda ĉevalo je kelkaj dudek metroj flanken. Elradikite, apud ŝi falis granda kverko, fendreto kovris la monteton ĝis la rivero. Granda peco de la bordo, inklude la albordiĝejon kaj la restoracion, deglitis en la riveron. La akvo ekbolis, alta ondego levis kaj portis sur la kontrauan bordon, ebenan kaj verdan, la promenŝipon, kaj tie ĝin lasis sendifekta, kun la neniel lezitaj pasaĝeroj. Sur la teron antau la piedoj de la ronkanta ĉevalo de Margarita falis monedo, mortigita de la fajfo de Fagoto. Tiu fajfo ektimigis la majstron. Li prenis sian kapon per ambau manoj kaj kuris reen al la grupo de siaj kunvojaĝantoj.

— Do, — lin demandis Voland de sur sia ĉevalo, — ĉu ĉiuj kontoj estas reguligitaj? Ĉu la adiauo plenumiĝis?

— Jes, plenumiĝis, — respondis la majstro kaj, trankviliĝinte, li rigardis la vizaĝon de Voland rekte kaj maltime.

Kaj tiam super la montoj trumpetsone ruliĝis la terura voĉo de Voland:

— Tempas!! — kaj la strida fajfo kaj la ridego de Behemoto.

La ĉevaloj sin puŝegis supren, leviĝis kun siaj rajdantoj en la aeron kaj ekgalopis. Margarita sentis sian furiozan ĉevalon ronĝi kaj tiri la enbuŝaĵon. La mantelo de Voland, plenblovite de la vento, sterniĝis super la kapoj de la tuta kavalkado, kaj komencis kaŝi la vesperiĝantan firmamenton. Kiam la nigra kovro por unu momento forflankiĝis, Margarita sen malrapidigi sian rajdon turnis la kapon malantauen kaj vidis, ke tie malestas ne nur la buntaj turoj kaj la super ili ĝiranta avio, sed ankau la urbo mem, kiu jam antaulonge sinkis en la teron, lasinte post si nenion krom la nebulon.

Ho dioj, miaj dioj! Kiel malgaja estas la tero vespere! Kiom misteraj estas la nebuloj super la marĉoj. Kiu vagadis en tiuj nebuloj, kiu multe suferis antau la morto, kiu flugadis super tiu tero, portante sur si ŝarĝon tro pezan, tiu ĝin scias. Ĝin scias la laciĝinto. Kaj sen bedauro li forlasas la nebulojn de la tero, ĝiajn marĉetojn kaj riverojn, facilkore li sin transdonas en la manojn de la morto, sciante ke ĝi sola .

Eĉ la sorĉaj nigraj ĉevaloj finfine laciĝis, portis siajn rajdantojn malpli rapide, kaj la neevitebla nokto komencis proksimiĝi al ili. Ĝin sentante malantau sia dorso, mutiĝis eĉ la nelacigebla Behemoto, kiu flugis silenta kaj serioza, kroĉiĝinte je la selo per siaj krifoj kaj etendinte la dikfelan voston. La nokto komencis kovri per nigra tuko la arbarojn kaj la herbejojn, la nokto eklumigis malgajajn lumetojn ie en la profunda foro, lumetojn jam seninteresajn kaj senutilajn por la majstro kaj por Margarita, fremdajn lumetojn. La nokto estis devancanta la kavalkadon, ŝutiĝis sur ĝin de supre, disĵetadis en la melankolia ĉielo blankajn stelmakuletojn.

La densiĝanta nokto flugis apude, kaptadis la rajdantojn je la mantelo, kaj forŝirinte la mantelon de la ŝultroj ĝi malkovris la trompojn. Kaj ĉiun fojon kiam, ĉirkaublovate de la friska vento, Margarita malfermis la okulojn, ŝi vidis ŝanĝojn en la aspekto de ĉiuj flugantaj al sia celo. Fine, kiam renkonte al ili, leviĝante de trans arbarrando, aperis purpura kaj plena luno, ĉiuj trompoj foriĝis, falis en la marĉon, en la nebulo dronis la malfortikaj sorĉaj vestoj.