– Jes, - post paùzo ekparolis Voland, - ili bone lin prilaboris. - Al Kerubjev li ordonis: - Ek, kavaliro, donu trinki al la homo.
Margarita persvadadis la majstron per tremanta vocxo:
– Trinku, trinku. Cxu vi timas? Ne, ne, kredu al mi, ili vin helpos.
La malsanulo prenis la glason kaj eltrinkis gxian enhavon, sed lia mano ektremis kaj la malplenigita glaso frakasigxis cxe liaj piedoj.
– Bona aùguro , bona aùguro! - ekflustris Kerubjev al Margarita, - rigardu, li jam rekonsciigxas.
Fakte, la rigardo de la malsanulo igxis malpli sovagxa kaj perturbita.
– Cxu vere estas vi,
– Ne dubu, estas mi, - respondis Margarita.
– Ankoraù! - ordonis Voland.
Post ol la majstro malplenigis la duan glason, en liaj okuloj reaperis la vivo kaj la inteligento.
– Nu jen, tio estas alia afero, - diris Voland ekzamenante la majstron per akra rigardo, - nun ni interparolu. Kiu vi estas?
– Nun mi estas neniu, - respondis la majstro, kaj rideto tordis lian busxon.
– De kie vi jxus venis?
– El la domo de malgxojo. Mi estas mense malsana, - respondis la veninto.
Tiujn vortojn Margarita ne eltenis, sxi denove ekploris. Poste, visxinte siajn okulojn, sxi ekkriis:
– Teruraj vortoj! Teruraj vortoj! Li estas majstro ,
– Cxu vi scias, kun kiu vi nun interparolas? - demandis Voland la veninton, - cxe kiu vi estas?
– Mi scias tion, - respondis la majstro. - En la frenezulejo tiu bubo, Ivano Senhejmulo, estis mia najbaro. Li rakontis al mi pri via renkonto.
– Certe, certe, - reagis Voland, - mi havis la plezuron renkonti tiun fraùlon cxe la Patriarhxa lageto. Min mem li preskaù frenezigis, konvinkante min ke mi ne ekzistas! Sed vi, cxu vi kredas, ke mi vere estas mi?
– Necesas kredi, - respondis la veninto, - kvankam, evidente, multe pli trankviliga estus rigardi vin halucinajxo. Mi petas pardonon, - subite rekonsciigxinte aldonis la majstro.
– Nu, se tio vin trankviligas, rigardu tiel, - gxentile diris Voland.
– Ne, ne, - timigite diris Margarita skuante la majstron je la sxultro, - ekkonsciu, antaù vi vere estas li!
Ankaù tiun fojon la kato enmiksigxis:
– Fakte, mi vere similas halucinon. Atentu mian profilon en la luna lumo, - la kato sxovis sin en la lunluman faskon kaj volis ankoraù ion diri, sed oni petis gxin silenti, kaj Behemoto, respondinte: - Tre bone, mi mutigxos. Mi estos silentema halucino, - eksilentis.
– Nun diru al mi, kial Margarita nomas vin majstro? - demandis Voland.
La veninto melankolie ridetis kaj diris:
– Tio estas pardonebla malrigorajxo. Sxi tro alte aprezas la romanon kiun mi verkis.
– Pri kio temas la romano?
– Pri Poncio Pilato.
Cxi tiam refoje sxanceligxis kaj balancigxis la flamlangetoj de la kandeloj, ektintetis la vazaro sur la tablo, Voland tondre ekridegis, sed neniu timis nek miris pri la ridego. Behemoto ial aplaùdis.
– Pri kio, pri kio? Pri kiu? - ekparolis Voland cxesinte ridi. - Gxuste nuntempe, cxu? Tio estas eksterordinara! Cxu vi ne povis trovi alian temon? Montru, - Voland etendis la malfermitan manon.
– Bedaùrinde mi ne povas tion fari, - respondis la majstro, - cxar mi bruligis la manuskripton en la forno.
– Pardonu, sed tion mi ne povas kredi, - diris Voland, - tio ne eblas. La manuskriptoj ne forbrulas . - Li turnis sin al la kato kaj ordonis: - Ek, Behemoto, donu do la romanon.
La kato tuj saltis de la segxo kaj cxiuj vidis, ke gxi sidis sur dika stako de manuskriptoj. La supran ekzempleron la kato, respekte sin klininte, prezentis al Voland. Margarita ektremis kaj kriis, ankoraùfoje emociite gxis larmoj:
– Jen gxi estas, la manuskripto! Jen gxi estas!
Sxi jxetis sin al Voland kaj aldonis ravite:
– Cxiopova! Cxiopova!
Voland prenis la ekzempleron, gxin turnis, metis flanken kaj silente, sen rideto, fikse rigardis la majstron. Sed tiu sen videbla kaùzo falis en melankolion kaj maltrankvilon, sin levis de la segxo, tordis siajn manojn kaj, turninte sin al la malproksima luno, tremerante, komencis murmuri:
– Ecx nokte, cxe la luno mi ne havas kvieton, kial oni min maltrankviligis? Ho dioj, dioj…
Margarita krocxigxis je lia malsanuleja kitelo kaj sin premante al li ankaù sxi murmuradis en angoro kaj en larmoj:
– Ho Dio, kial vin ne helpas la kuracilo?
– Tuj, tuj,- flustris Kerubjev klopodante cxirkaù la majstro, - tuj ni cxion arangxos… Ankoraù unu glaseton, mi trinkos kune.
La glaseto palpebrumis, ekbrilis en la luna lumo, kaj gxi helpis, tiu glaseto! Oni residigis la majstron kaj la vizagxo de la malsanulo akceptis kvietan esprimon.
– Nu, nun cxio estas klara, - diris Voland, per sia longa fingro frapetante la manuskripton.
– Absolute klara, - konfirmis Behemoto, forgesinte sian promeson esti silentema halucino, - nun mi klare vidas, kio estas kamuflita per la cxefa linio de tiu verketo. Kion vi diras, Azazello? - la kato demandis Azazellon, kiu la tutan tempon restis silenta.
– Mi diras, - nazvocxe respondis tiu, - ke vin dronigi estus bona afero.
