Niebo ze stali полностью

To przypominało odrywanie zaskorupiałego opatrunku. Jakby próbowała podnieść się za

włosy. Bolało jak cholera, ale powoli, kroczek po kroczku, poszło. I nagle znów była sobą,

zapachy przestały atakować ze wszystkich stron, las zaszumiał dźwiękami, które zlały się w

jedno, kolory stały się mocniejsze, ale kształty straciły ostre kontury.

Westchnęła głęboko i nagle, nie wiedzieć czemu, rozpłakała się.

– To zaraz minie. – Uścisk Dagheny stał się silniejszy. – Babka mi mówiła, że

rozdzielanie dwóch dusz, nawet lekko połączonych, przypomina wyrywanie sobie serca.

Coś zimnego dotknęło jej twarzy. Berdeth, był tu, nie odszedł i teraz szturchał ją nosem i

próbował zlizywać łzy. Objęła go ostrożnie, przytuliła się.

– Móc dotknąć ducha – w szepcie przyjaciółki pojawił się podziw. – Nie wiesz nawet,

jaki to rzadki dar. Moja matka i babka dałyby sobie rękę obciąć, żeby doświadczyć czegoś

takiego.

Berdeth powoli wysunął się z jej objęć i znikł. Rozumiała go, ona też potrzebowała czasu,

by wylizać własne rany.

Daghena pomogła jej się podnieść i niemal siłą posadziła na pryczy.

– Dziękuję. – Myśli nadal krążyły chaotycznie, słowa nie całkiem chciały się dopasować

do pojęć, ale te podstawowe odnajdywała bez trudu.

– Nie ma za co. Na przyszłość pamiętaj, żeby łączyć się z nim nie dłużej niż na pół dnia.

– Wiem... teraz wiem... Kiedy nabrałaś podejrzeń?

– Gdy patrząc na mojego konia, zaczęłaś się ślinić.

– To żaden dowód, nadal się ślinię, myśląc o twoim koniu.

– Czemu nie o tym pociągowym?

– Ma większe kopyta, trudniej byłoby go zagryźć.

Uśmiechnęły się. Żart był kiepski, ale dopóki bawił je tak samo, było dobrze.

Daghena spoważniała pierwsza.

– Musimy podjąć decyzję co dalej, Kailean. Czy mamy ją odprowadzić, gdzie chce, czy

zawrócić i oddać w ręce Szczurów.

– Przysięgłyśmy.

Przysięgły. Przebijając się przez zamek, przez chaos i ciemności, prowadzone przez

służącą Laiwy, nie wiedziały, że zaprowadzi je to tutaj, do opuszczonego szałasu, z

całkowicie pewnym oskarżeniem o zdradę wiszącym nad głową.

To, co działo się w zamku, trudno nazwać szturmem, nie było wrogich tłumów

wdzierających się przez wyłamaną bramę, tylko krzyki i jęki, jakieś wycie dobiegające z

dolnych kondygnaqi, swąd palonej sierści, blask setki słońc wybuchający nagle w jednym z

okien. W pierwszym korytarzu uzbroiły się, Kailean w szablę, Daghena w krótką włócznię,

choć okazję do użycia broni miały dopiero na schodach prowadzących na wyższe piętro. Dwa

cienie wypadły nagle z wnęk w ścianach i zaatakowały, korzystając z półmroku i zaskoczenia.

Lecz kogoś wychowanego na pograniczu Wielkich Stepów trudno zaskoczyć.

Szabla, którą Kailean zabrała ze ściany, może i nie była najostrzejsza, ale sztych miała

dobry. Dziewczyna odparowała pchnięcie szerokiego noża i skontrowała tak szybko, że dwa

dźwięki zlały się w jeden. Jej przeciwnik zawisł na ostrzu, pozwoliła mu się zsunąć po

klindze i kopniakiem posłała na dół. Drugi morderca dołączył chwilę później. Z poirytowaną

Dag lepiej nie zadzierać.

Zdawało się, że prowadząca je kobieta w ogóle nie zauważyła starcia. Szła naprzód,

mamrocząc pod nosem.

– Ewelunrech i weh’zaav, przeklęte przez pamięć Einree bezduszne zwierzęta. Za długo,

za dużo... trzeba było uciekać... Kanaloo, oby zdechł zaraz po wyjściu z łona... nie ma innej

drogi... trzeba szukać ocalenia w savhoren. Boją się... nadal się boją... Ale gdzie hel’zaav...

gdzie głowa...

Dotarły do sypialń hrabiowskiej rodziny i od razu skierowały się do komnaty Laiwy. Gdy

Sainha otworzyła drzwi, młoda szlachcianka siedziała na łożu, oczy miała nieprzytomne.

Potem było przedzieranie się przez zamek z arystokratką która szła bezwolnie jak

odurzona. Dwa razy napotkały trupy, w obu przypadkach w strojach służących,

podziurawione tyloma ciosami, że trudno było uwierzyć, iż ciało ludzkie może ich tyle

przyjąć. A zamek informował, że zabijanie jeszcze się nie skończyło, krzyki, jęki, dzikie

wrzaski dobiegały z różnych pięter, a nagłe błyski światła, dziwne zapachy, wiatr, który wiał

nie wiadomo skąd, drżenie posadzki informowały, że ktoś bawi się Mocą. Najpewniej nie

dotarłyby do stajni bez natknięcia się na napastników, gdyby służąca Laiwy nie skręciła w

boczny korytarz i nie otworzyła drzwi ukrytych w ścianie.

– Tajne przejście? – Daghena zajrzała do środka i pociągnęła nosem.

Służąca wzruszyła ramionami.

– Nie takie tajne, młodzi panicze często z niego korzystają, można się nim dostać wprost

do stajni.

Mówiła prawdę. Tunel między ścianami kończył się za drewnianym przepierzeniem w

jednym z pustych boksów. Naoliwione zawiasy świadczyły o tym, że często go używano.

Tylko że ich goście odwiedzili też stajnię. Kailean wiedziała o tym już w połowie

schodów, bo powietrze coraz bardziej tchnęło śmiercią. Nie tylko zapachem krwi, ale właśnie