Dręczyło ją pragnienie. Oprócz kilku łyków mleka nie miała w ustach niczego od kolacji,
którą zjadła tuż przed porwaniem. Nie pomyślała o tym, żeby poprosić Tsaeran o coś do picia,
a pobieżne przeszukanie namiotu zakończyła w chwili, gdy walnęła się spuchniętym kolanem
o jakąś pakę i omal nie zemdlała.
Po tym wydarzeniu przeleżała prawie do świtu i zasnęła w chwili, gdy zmęczenie wygrało
z cierpieniem.
Obudziło ją delikatne dotknięcie. Uzdrowicielka siedziała obok i wpatrywała się w twarz
Key’li z dziwną miną.
– Szukają cię.
Przez chwilę szalona nadzieja zatańczyła jej w piersi, ale zgasła, gdy zrozumiała, co
właściwie widzi w oczach Meekhanki. Troskę.
– Se-kohlandczycy? – domyśliła się.
– Tak. Kyh Danu Kredo zażądał, żebyśmy cię wydali. Ale wszyscy posłowie, którzy
wczoraj byli w jego obozie, wyjechali na zachód, na spotkanie waszych rydwanów, a nikt nie
wie, który z nich właściwie cię zabrał.
– Jak to nikt? Na pewno ktoś...
– Ciii. – Tsaeran położyła palec na ustach i uśmiechnęła się szelmowsko. – Nikt w TYM
obozie tego nie wie. Zapewniam cię. A przed bitwą Danu Kredo nie zaryzykuje zaczepki z tak
nieistotnego powodu. Ale potem – troska wróciła – gdy twoi ludzie przeleją krew naszych...
Może się okazać, że niechęć do tych kozich smarków jest mniejsza niż do Wozaków. Przed
jutrzejszym dniem powinnam cię przenieść do mojego namiotu, i to tak, żeby nikt nie widział.
Potem niech szukają. Chcesz pić?
Nie czekając na odpowiedź, z bukłaka nalała do maleńkiego kubeczka odrobinę wody, po
czym wetknęła w nią kawałek słomki.
– Pij przez to. To jedyny sposób, żebyś piła małymi łykami. Następną porcję dam ci za
chwilę.
Key’la wysączyła całą wodę w mgnieniu oka, mając wrażenie, że było jej tyle co w
naparstku. Oblizała wargi.
– Jeszcze.
– Poczekamy chwilę. Nadal nie podoba mi się twój brzuch. Zwłaszcza te siniaki z lewej
strony. Sikałaś znów?
– Nie mam czym.
– Widziałam ludzi z takimi brzuchami, którzy opijali się wodą, a po chwili umierali,
wyrzygując krwawą flegmę. Ci, którzy powstrzymywali się od picia, czasem żyli dłużej.
Sądzę, że tych pierwszych zabijały skurcze przy wymiotach, które pogłębiały obrażenia
trzewi. Dlatego wolałam zaczekać z podaniem ci wody.
– Mogłaś mi powiedzieć. – Key’la nie odrywała wzroku od kubka, w którym znów
znalazło się odrobinę płynu.
– I okręcić wszystkie twoje myśli wokół pragnienia? Ciekawy pomysł. Mdli cię? Czujesz
skręt kiszek?
– Nie.
– No to pij. Przez słomkę.
Napełniła kubek jeszcze kilka razy, za każdym nalewając odrobinę więcej wody, aż w
końcu mały bukłak został opróżniony. Key’la poczuła się odrobinę lepiej. Na tyle, że ból
znów stał się najważniejszą częścią jej życia.
Powtórzyły wczorajsze oględziny i nacieranie maścią. Część siniaków przybrała
niebieskozielony odcień, za to opuchlizna na kolanie jakby się zmniejszyła.
– Dobrze. – Uzdrowicielka wyglądała na zadowoloną. – Jaki to ból, gdy próbujesz
chodzić?
– Jakby... skrzypiący.
– Skrzypiący? Dobre. Przyniosę później maść, która zmniejszy opuchliznę, i
zabandażujemy kolano. Za jakiś czas powinno być jak nowe.
– Nie można wcześniej?
– Nie. Mam swoje zajęcia, a taka maść sama się nie zrobi. Głodna?
Pytanie. W kilku kęsach pochłonęła porcję zimnej papki o smaku suszonej wołowiny i
oblizała wargi, wypatrując reszty. Meekhanka nie spuszczała z niej wzroku.
– Co wymyśliłaś? – rzuciła nagle, nakładając jej kolejną łyżkę.
Key’la zamarła w pół ruchu. To aż tak widać?
– Nic.
Niebieskie oczy zmrużyły się kpiąco.
– Nic? Wczoraj była w tobie jedna wielka dziura. O tu. – Dotknęła piersi dziewczynki na
wysokości serca. – Przywieźli cię na koniu, więc jeśli dobrze rozumiem wasze zwyczaje, nie
należysz już do Verdanno. Ale byłaś twarda. Nie płakałaś nawet wtedy, kiedy bili cię i kopali,
ani wtedy, gdy rozmawiałaś z moim
braci. Mogłaś myśleć tylko o tym, że być może ktoś z twojej rodziny zginął, a ty i tak nie
możesz wrócić i przekonać się, co z nimi. To, co cię najbardziej dręczyło, to wcale nie
złamania i siniaki, tylko rany ducha. A teraz? Masz iskierki w tych czarnych ślepiach, wrócił
ci apetyt i aż się rwiesz do... Powiesz mi do czego? Dlaczego nagle spieszy ci się do
wyleczenia kolana? Dokąd się wybierasz?
Key’la odebrała z jej rąk kolejną porcję papki i zaczęła jeść, demonstracyjnie wpatrując
się w miskę.
– Nie chcesz, nie mów. Ale ten namiot należy do Amureha Womreysa z Klanu
Złamanego Kła, dowódcy Wilków, i nikt tu nie wejdzie bez jego pozwolenia. Jeśli go
opuścisz, znajdziesz się poza jego ochroną.
– Nie potrzebuję jego ochrony.
– To dobrze, bo on nie jest zainteresowany, by ci jej udzielać. Widziałam to w jego
oczach, tak samo czarnych i dzikich jak twoje. I lepiej...
Zasłona pełniąca funkcję drzwi uchyliła się, szarpnięta wściekle. Do namiotu weszła
