Niebo ze stali полностью

– A wy, czarownicy, co powiecie? Dacie radę ściągnąć deszcz? Przywołać wiatr? Zrobić

cokolwiek?

Has, wciąż blady i słaby, wymienił spojrzenie z siostrą. Byli najstarszymi i

najpotężniejszymi szamanami, jakich miał obóz New’harr, jednymi z najbardziej

doświadczonych wśród Verdanno. Należeli do tych nielicznych, którzy przeżyli masakrę, jaką

Ojciec Wojny zgotował wozackim czarownikom po podboju Wyżyny Lytherańskiej. Reszta

szamanów wywodziła się z młodzieży kształconej potajemnie w obozach na pograniczu

Imperium. Teraz jednak rodzeństwo pokręciło głowami.

– Żeby wywołać deszcz z nieba, które nie chce płakać, musiałbyś mieć dziesięciu albo

dwudziestu takich jak ja. A i tak większość pewnie zapłaciłaby za tę próbę życiem. Poza

tym... – Stary czarownik wyglądał na zakłopotanego. – Nasze umiejętności... nasze duchy,

będą jeszcze potrzebne. Tam – machnął ręką w stronę obozowiska koczowników – gromadzi

się Moc.

– Źrebiarze – prychnął dowódca piechoty. – Wiemy, że ich mają.

– To nie Źrebiarze. Oni potrafią wyrwać ducha z ciała i okiełznać przez niego Moc, ale

sami nie są zbyt wrażliwi na duchy, które są wokół. Natomiast tam... Sahrendey – Has splunął

na ziemię – ciągną za sobą duchy przodków, tych, którzy nie odeszli do Domu Snu, i budują z

nich kordon ochronny wokół swojego obozowiska. Tylko że coś się zmieniło, coś się zbiera...

Och, na Białe Kopyto, jakbym rozmawiał z dżdżownicą o kolorach!

– Wystarczy.

En’leyd – gdy And’ewers robił taką minę, Der’eko miał kłopoty, by nawet w myślach

nazywać go ojcem – chrząknął i założył ręce na piersi. Wszyscy znali już tę postawę, zaraz

padną rozkazy.

– Na razie atakują nas tylko konni Kyh Danu Kreda. Te zawszone bękarty Amanewe

Czerwonego nawet się nie pokazały. Nie wiemy dlaczego, ale tym lepiej. Koczownicy zrobili

błąd, lekceważąc nas, ale to się zemści. Cały czas odbijaliśmy w lewo i jesteśmy już jakąś

milę od tego wzniesienia, które trzymają nasze rydwany. Ich dowódca przysłał mi wieść, że

wyżej wiatr rozwiewa całkowicie kurzawę i wszystko widać na setki jardów. Skręcamy.

Obrócimy się w lewo i idziemy naprzód, by zająć to wzniesienie.

Zapadła cisza. Obrócić się w lewo. Tak po prostu, cały cholerny, liczący kilka tysięcy

wozów obóz. Ćwiczyli to kiedyś, w Meekhanie, na dany rozkaz wozy stają i obracają się w tę

samą stronę, a karawana może zmienić trasę wędrówki albo nawet zawrócić, nie ruszając się z

miejsca. Ale kilka tysięcy wozów, w tej przeklętej kurzawie i z koczownikami na karku?

Lamerei pierwszy zrozumiał, co to znaczy.

– Kiedy uderzamy?

Kowal spojrzał na niego, wykrzywił usta w dziwnym grymasie.

– Nie uderzacie. Nie stracę tysiąca rydwanów, by dać nam kwadrans albo i mniej. Osłoni

nas piechota.

Vam’owez Bawerah poprawił hełm, uśmiechnął się, jakby zakłopotany.

– Tak jak rozmawialiśmy?

– Tak. Wydałeś rozkazy?

– Oczywiście. Kompanie są gotowe.

Awe’aweroh Mantoru wodził wzrokiem od jednego do drugiego z taką miną, jakby nie do

końca rozumiał język, którym się posługiwali.

– O czym wy...?

– Zostawimy za sobą piechotę, dwa czworoboki po tysiąc dwustu ludzi. Opancerzone

tarczami, najeżone pikami i szyjące z kusz. Tak jak robią to Meekhańczycy.

Lamerei sapnął, pochylił głowę i przez chwilę wyglądał jak byk szykujący się do szarży.

– Zapytaj ich lepiej, ilu żołnierzy stracili, nim zrozumieli, że konnica robi z takiej

piechoty tarcze dla swoich strzał.

– Tylko wtedy, gdy próbuje się piechotą wygrać całą bitwę. A my przecież chcemy tylko

trochę spowolnić wroga, tak, żebyśmy zdążyli wykonać zwrot i wyrównać szyk. Potem

zabierzemy ich z powrotem. Jak będziemy wyżej, spuszczę ze smyczy twoje rydwany.

Dlatego Fale mają być w pogotowiu. I wy, czarownicy, również. Zaczynamy na cztery

krótkie. Zrobili błąd, że nas zlekceważyli.

* * *

– Lekceważenie. To najgorszy grzech na polu bitwy. Zmusiłeś ich do zatrzymania się,

mój Synu, lecz najwyraźniej nadal nas lekceważą.

Siwowłosy starzec rozsiadł się na rzeźbionym z ciemnego drewna krześle i spod

zmrużonych powiek patrzył na wypełniającą dno doliny chmurę kurzu. Minę miał taką, jakby

był zdolny przeniknąć wzrokiem mglisty tuman, który nadal przesłaniał okolicę, mimo że

oddziały jeźdźców „czeszących” wyschniętą trawę przerwały pracę. Kilka ataków, które

rozbiły się na ścianie pancernych wozów, wystarczyło, by ostudzić zapał co gorętszych głów.

Teraz wojownicy Wolnych Plemion potrzebowali zmiany taktyki.

– Nie zdobędziemy obozu lekką jazdą, Ojcze. Strzały i oszczepy nie wy... starczą...

Kyh Danu Kredo zająknął się, bo Yawenyr, Ojciec Wojny, niech sparszywiałe sępy pożrą

jego cuchnące ścierwo, wpatrywał się w niego z tym swoim dziwacznym uśmieszkiem, jakby

wysłuchiwał rewelacji irytującego pięciolatka.

– Ile rydwanów im zabrałeś?

To było dobre pytanie, na które sam próbował sobie odpowiedzieć. Siedem? Osiem