– Барои амин хоб-хол асту е кас ба ин баланд наздик намешавад, – худро доно тарошид Назорат. – Ниго кунед, одамо мру малах барин меоянд, лекин е кас ба он теппа майл намекунад.
– Агар ин теппа нашавад, дигараш аст-ку! Рафтем ба пеши ворухио! ойи нишасти оно боби тамошо!
– Намешавад! – атъ нидо кард Абдулсайид. – Агар он о равем, амишлоио ба ойи аспи тоз шуморо тамошо мекунанд. Хубаш, ар сеятонро авлии Усто Мулло бараму бехалал дам гиред…
– Мо барои дамгир ба Исфара наомадаем, амакун. Илло-билло, ки…
– Дамата гир, Назок! – андаке барошуфт хоари калон. – Ба умеди тамошо, ки омадаем, ноумед намеравем. Оё намешавад, ки дар амин о истода, аз ароба нафуромада, мусобиаро бинем…
– Фикри маъул, – пушти гардан хорид Абдулсайид. – Лекин… оё нафастанг намешавед?
– Тоат мекунем, додо. Дидем, ки нашуд – бе малоли хотир ба авлии бобои Усто Мулло меравем.
Дигарон низ ба ин фикр роз шуданду Абдулсайид аробаро каме болотар ронда, пасу пеши чодири болопшро авогузар намуд. Аз куое Абдулмаид пайдо шуду Назокат аз шод анотак зад:
– Хайрият ки омадед, акои Абдумаид. Се рз боз калаам гаранг, ки Мопар худаш к?
– Мопар духтари подшои Чин. Як доя дорад, ааб буду бало, одугари зр! Номаш Шарвона. Вай падари Мопар, яъне фахфури Чинро дст медораду мехоад, ки аз хати кашидааш берун наравад. Агар подшо хашм гирад, духтар аз пеши чашми бубарад ва ба ин дашт биёрад. агар подшо мерубонию музоот кунад, Мопариро дар як зум бозгашт ба Чин мерасонад.
– Вой падарлаънате! озир ин Мои паридор куо бошад?
– Инашро е кас намедонад. Ба саволат, ки авоб гирифт, нафас ях! Бодиат ба дашт нигар, шояд Мопар ба назарат намояд! – шоир бо чераи хандон палуи Абдулсайид болои шолчаи нимдошт бароат нишаста, ба ойи амъшавии довталабон нигарист, то муайян кунад, ки Мирмалику Сабзал омадаанд ё не?
Дар лангарго аллакай дао авонони бахтозмой амъ шуда буданд ва, албатта, ба зри бозуи хеш ва чусту чолокии оташнаълояшон бовар доштанд. Вале азбаски маъруфу машур набуданд, тамошогарон ба оно он адар рабат зоир намекарданд ва гшбаимору чашминтизор меистоданд, ки аз човандозои ном к меомада бошад…
Интизор тл накашид ва савори аспи сафедмушкин авонмарди авиайкале дар иотаи пан гурди муофиз намудор шуд. «Афзали Беварасп омад!» – ин умла барвор дар асои аспрез пан гардида, то гши духтарон расид ва ар се аз ой нимхез шуда, кунковона ониби чобуксавор нигаристанд. Човандози ном, ки чунин истиболро интизор буд, дастонашро боло бардоштаю дар аво алвон дода ва панаои баодуронаро бо ам занир андохта, гё бо кулли аводоронаш дастфишор намуд.
– Ин бодичаи беваасп к? – лабу даонашро бо аломати таир унча карда, саволомез ба амакаш чашм дхт Назокат.
– Беваасп не, Беварасп! – ро исло намуд Абдулсайид. – Номаш Афзал, зодгоаш Хистеварз. Беварасп лааби падараш, ки мисли додою бобояш асппарварию хараллоб мекард. олдоно мегянд, ки да азор зиёдтар асп дошту аз ин боис Беварасп лааб гирифт.
– Бевааспи ту солдармиён олиби мусобиаи наврз мешавад, – илова намуд Абдулмаид. – Имсол яке аз довталабои асос ба исоб меравад.
– Минбаъд ин нинакало мукофота дар хоби шабаш мебинад. ое, ки Мирмалик аст, дигар олиб нест!
– Шакар ба забонат, амакдухтар! – Нигина хам шуда, аз рухсораи Назокат бсид. – Боз кио довталаб бошанд?
– Довталабои асос акнун меоянд, духтарон. Дигар мухлисо мисли мо интизоранд. Оно…
Гапи Абдулсайид нимгуфта монду овози мунод баланд садо дод:
– Абдуллои Ро ва Амини Фалар омаданд!
Мухлисони сершумор аз ар канор чобукрикобои зарафшониро, ки зеби ар маърака буданду бе фиребу найранг, аммо бо кшиши алона ва айрати мардона барои олибият то лазаи охирин мекшиданд, бо нидои шод пешвоз гирифтанд. асани Хуанд ва Заири Истаравшан ам хуб пазируфта шуданд. Аммо ба аспрез ворид шудани Мирмалику Сабзалиро аксарият нодида гирифтанд ва айр аз да-понзда тамошобини хуанд аз мааллаи Мирзоён ва афт-ашт ворух – муридони Шайх Бурониддини Вал ягон нафари дигар садо набаровард.
Табиист, ки чунин пазиро аши духтаронро оварду Назокати арразабон бо истезо гуфт:
– Мухлис нашуда муретун! Шасавор аз харсавор фар карда наметунанду уштак кашида, беуда авою маал мекунанд…
Нигина бо аломати тасди сар унбонда, хост умлаи обдоре илова кунад, вале мухлисон ба вай имкон надоданд. Баробари пайдо шудани ду авони яктаи сафедпш, ки дар сар тоии чоргула ва пешонабанди сабз доштанд, мави азиме аз ар ониб ба хурш омаду аз нисф зиёди тамошобино сари по хестанд.
– амшариои худамон, – гуфт Абдулмаид ва давоми умларо мунод ба забон овард: – Дугонико асан ва усайни Исфаранг!
улули мардум аз аввала бештар гашту дугоникои черахандони амаду баст аз самандои якхелаи игарранг баробар ба замин аида ва даст ба сандуи сина ниода, баробар сари таъзим фуруд оварданд. Аз ин амали озодамардо ам этироми муштариён ва ам таваи амагон дучанд гашт.
Мунод ба аспрез ворид шудани Нъмон ибни Амири Кандиро ботантана эълон карда, илова намуд, ки афт пушташ судур асту палавон ва Бачашер лааб дошта, се карат зафарманди озмуни пештоз шудааст. Муштариён ро бо хушолии оммав пазиро карданд, аммо Назокат боз бо лаби ка эрод гирифт:
– Аспаша бинед, аз хари мо хурду аз гурбаи амсоя лоар!
