– Ды пайшлі ўжо, чаго ты да людзей прысмаліўся!
– Паехалі да мяне, – прапанаваў Вінусь Мелісе. – Ненавіджу гэтае піва!
– Лепей да мяне, – адказала.
Не ішоў з галавы чорны незнаёмец. Вінусь непрыстойна хутка куляў чарку за чаркай.
– Не так жвава, – забрала ў яго з рукі кілішак Меліса і пачала цалаваць Вінуся.
Яе цела было нязвыкла гладкае і прахалоднае. Хлопец нібы ўвайшоў у халаджавую раку ў спякотны поўдзень. Яе хвалі абыякава плёскалі наўкола…
– У ц-цябе… нічога не было? – нясмела запытаўся пасля.
– Я не канчаю з мужчынамі…
Вінусь адвярнуўся да сценкі, зрабіў выгляд, што спіць. Меліса пайшла ў іншы пакой. Ён доўга прыслухоўваўся, але яна не вярталася. Драмаў. Яму мроілася Бажэна. Ільняныя валасы акрываюць яе голую, спакушальную, пругкія грудзі з ружовымі паземачкамі пасярэдзіне і гарачая, такая гарачая, вільготная… Прахапіўся. Бляклая раніца лена ўпаўзала ў вакно. На канапе побач заўважыў паперчыну: «Не хацела будзіць. Захлопні дзверы, калі ласка».
Вінусь хуценька сабраўся ды ледзь не вылецеў з кватэры. Набраў Бажэнін нумар – «Абанент часова…»
– Дзе ты? Дзе ты, дзяўчынка мая?! – вырвалася само па сабе.
Чамусьці думалася, што яна дома, сыпле корм рыбам, прачыніўшы накрыўку на акварыуме. Так! Яна чакае яго!
У машыне агледзеў, што скончыліся цыгарэты.
Каля кіёска бабуля ў сіняй світцы ды зялёнай хустцы гандлявала гарбузікамі.
– Мужчынка, а мужчынка!
Вінусь паглядзеў на яе.
– Мужчынка! Купіце гарбузікаў. Сама сушыла. Усе паўнюткія, чысценькія. Пабачця! Жонцы вашай будзе карысна, асабліва калі цяжарная. З малаком, – па-змоўніцку падміргнула. – Нядорага прашу. Нідзе такіх не знойдзеце.
– Давайце.
«Куплю Бажэне, – узрадаваўся. – Хітрая цётка, скуль яна ведае?»
Бабуля спрытна вырвала старонку з нейкага часопіса ды насыпала семкі ў скручаны звычным рухам кулёк.
«Полымя», – прачытаў хлопец.
– Глядзіцё, што часопіс? А вуняка ў той сметніцы іх багата розных. Толькі выкінуў нехта, яшчэ бамжы на макулатуру не агледзелі, – пракаментавала цётка. – Не хвалюйся, чыстыя, з сярэдзіны выдрала.
Вінусь ніякавата пакамячыў у кішэні скрутачак.
Ляцеў па прыступках пад’езда з упэўненасцю, што яго чакаюць.
– Бажэна! – крыкнуў з парога.
Кватэра адказала цішынёй. Павесіў куртку на дзверцы шафы. З кішэні адзін за адным з шоргатам падалі гарбузікі. «Прык-рап-рык-рап…»
Калі нёс каву ў пакой, наступіў на нешта босай нагою. Ад неспадзеўкі ледзь не выпусціў кубачак. Падкульгваючы ад болю ды пакідаючы крывавыя сляды на падлозе, дайшоў да канапы. У падэшве тырчала вострая рыбіна костка.
– Што за трасца! Толькі гэтага не хапала! – злаваўся, дастаючы яе і перавязваючы нагу. – Адкуль яна тут?
Паглядзеў на акварыум. Жаба, прыляпіўшыся лапамі да шкла, заглытвала апошнюю гупі – з рота жаласна тырчаў бліскучы хвосцік з плаўніком.
– Ах ты падла пражэрлівая! Чаму я цябе адразу не адсадзіў?
Узняў аблачынку глею сомік. Абыякава плавала раскошная чорная рыбіна.
– А дзе залатая?
Вінусь зазірнуў ва ўсе закуткі акварыума. Рыбіны не было.
Выйшаў у вітальню, уключыў святло. На дыване паблісквалі залацістыя манеткі лускі.
– Упаляваў-такі! Скаціна! – падкульгаў да карціны.
Кот нахабна пасміхаўся ды мружыў вочы.
Узлаваўшыся, Вінусь адкаркаваў пляшку гарэлкі. Зрабілася лягчэй. Сеў за камп’ютар, адкрыў свае файлы.
– Ну, давай, шэры сябра, – чокнуўся з камп’ютарам і адпіў проста з горлачка.
У дзверы пазванілі. Хлопец пасунуўся адчыняць. Зірнуў у вочка – анікога.
Глянуў у вакно на кухні. У арцы дома развяваўся чорны плашч таго незнаёмца.
Вінусю зрабілася вусцішна. Глынуў з бутэлькі і закашляўся. Запаліў.
– Па-ра-ноя! У-го-оў! Па-ра-ноя! – заспяваў і зарагатаў. – А я з’ехала з глузду! Вось недарэчнасць! Што яму трэба? Хто ён?
Раптам апякла здагадка. Жах ад сэрца расцёкся па ўсім целе.
– Якое глупства! Скуль хто ведае, што я пішу? Каму якая справа да гэтага?
Сеў за камп’ютар, пачаў ліхаманкава вадзіць мышкай па стале, гартаючы старонкі. Чырвоных літараў усё болей.
– О Божа, дапамажы мне скончыць! Божа, дапамажы мне паспець!
За спінай пачуўся рогат.
Вінусь ажно падскочыў у крэсле ад жудасці.
На канапе сядзеў Апостраф, трасучыся ад смеху і трымаючы лапамі свой таўсты чорна-паласаты жывот.
– Вой, не магу! Прасіць у Бога дапамагчы дапісаць раман пра д’ябла! Ці не смешна, Вінсэнты?
Хлопец паглядзеў скрозь яго.
– А навошта табе гэта? – Кот аднекуль дастаў лічыльнікі з драўлянымі зашмальцаванымі костачкамі на крывых дроціках, пачаў іх перакочваць. – Падлічым, колькі выпіваецца кавы, спальваецца цыгарэтаў, згрызаецца пазногцяў, выскубаецца броваў, цярэбіцца валасоў, скусваецца скуры са шчокаў у роце, покуль ты пішаш. Колькі кіламетраў ты праходзіш з кухні ў пакой і з пакоя ў кухню. Колькі разоў адпрэчваюцца сябры, прыходзяць дзяўчаты і гэ дэ… Гэта ўсё мае сэнс? А за вакном дождж. Ці не праходзіць ён міма?..
Вінусь адчуў, што яму не хапае паветра, адчыніў фортку. У пакой уварвалася сцюжа ды першыя зімовыя крупінкі.