3 чацвёртага класа Вераніка займалася гімнастыкай. Паспяхова выступала на раённых і гарадскіх спаборніцтвах, нейкі час нават была кандыдатам у зборную школьнікаў рэспублікі. Яна любіла спорт, марыла стаць чэмпіёнкай, паездзіць па свеце. Лондан, Парыж, Мехіка — казачнае шыкоўнае жыццё! Каб так пажыць, варта было не шкадаваць сябе, і Вераніка магла прапусціць урок, экскурсію, культпаход у тэатр або музей, але толькі не трэніроўку. Добрыя адносіны склаліся ў яе з трэнерам, мілай і чулай жанчынай, якая ведала, што Вераніка жыве без маці і як магла падтрымлівала яе. Але потым, калі Вераніка ўжо перайшла ў дзевяты клас, у секцыю прыйшоў новы трэнер, Арнольд Уладзіслававіч Левус, малады, з дробным і вострым, як у тхара, тварам і пукатымі вачыма. Ужо на першых занятках ён залічыў Ніку ў «бесперспектыўныя»: у жаночай гімнастыцы Вольгай Корбут пачалася эра маленькіх, тоненькіх, як сцяблінкі, дзяўчынак, а Ніка ў свае шаснаццаць год была высокай і дужай, з доўгімі мускулістымі нагамі, па-жаночы шырокімі клубамі і налітымі грудзямі. Ёй не хапала лёгкасці, зграбнасці і спрыту яе маленькіх хударлявых сябровак, ад практыкаванняў, што яна выконвала, за вярсту патыхала потам і працай, а для гімнастыкі, якую называюць не толькі спортам, але і мастацтвам, гэта пагібель. Левус раіў ёй заняцца веласіпедам, штурханнем ядра або кіданнем дыска — тымі відамі спорту, што патрабуюць сілы і вынослівасці, але Ніка баялася, што тады яе зусім разнясе. Ды і шкада было кідаць гімнастыку, дзе яна ўжо многа чаго ўмела. Дзяўчынцы здавалася, што патрэбна нейкая дробязь і яе рухі набудуць плаўнасць і імклівасць, але гэтай дробязі ёй і не хапала, і Ніка адчувала, што адной толькі працай, адным стараннем яе не набудзеш.
Левус бязлітасна выганяў з секцыі ўсіх «бесперспектыўных», яму патрэбны былі будучыя чэмпіёнкі, больш нічога, справу сваю ён ведаў, і ўжо праз нейкі час пра яго выхаванак загаварылі: яны пачалі займаць першыя месцы на ўсіх мясцовых спаборніцтвах. Ніку ў каманду ён не ўключаў, але і не выганяў, і яна доўга не магла зразумець чаму. Наадварот, ён займаўся з ёю, можа, нават болей, чым з іншымі, пакідаў пасля трэніровак, каб адпрацаваць той ці іншы рух. Яго доўгія рукі бессаромна абмацвалі яе; спачатку Ніка ўздрыгвала ад грубых дотыкаў, а потым прывыкла — што ж яму рабіць, калі яна такая няўклюдная! Не падтрымаць — зваліцца, сарвецца з брусоў або бервяна, ці далёка да траўмы, а яму потым за цябе адказваць… Неўпрыкметку Ніка прывыкла да яго вільготных ад поту далоняў, і калі Левус моцна сціскаў яе грудзі або няўлоўнымі рухамі лашчыў яе, адчувала, што ёй гэта нават прыемна.
Неяк пасля трэніроўкі, калі яны затрымаліся пазней звычайнага — Ніцы ўпарта не даваўся саскок з паваротам на трыста шэсцьдзесят градусаў, Арнольд Уладзіслававіч прапанаваў ёй паехаць пакатацца — «зняць напружанне». Яна ахвотна згадзілася. У яго былі «Жыгулі», праз некалькі мінут порсткая жоўценькая машына вынесла іх за горад.
На дачы ў Крыжоўцы Левус напаіў Ніку шампанскім і на руках аднёс на тахту. А ў яе не было ні сіл, ні жадання адштурхнуць яго, закрычаць, паклікаць на дапамогу — адна толькі п’яная дзіцячая цікаўнасць: а што далей?..
Больш яна ў секцыю не хадзіла. Чакала Арнольда дзе-небудзь на дамоўленым месцы, ён пад’язджаў, адчыняў дзверцы машыны. Ехалі на дачу або ў лес, вечарамі бадзяліся па рэстаранах і танцавальных верандах. Левус пазнаёміў яе са сваімі сябрамі, гэткімі ж разбэшчанымі і спустошанымі бэйбусамі, каля якіх заўсёды круціліся маладзенькія дзяўчаткі — «зондэркаманда», як іх называлі, і Ніка закружылася ў карагодзе гульбішчаў.
Яна страшэнна баялася зацяжараць, варта было ёй падумаць, што такое можа здарыцца, і станавілася млосна, і больш нічога не хацелася — ні шампанскага, ні абдымкаў, ні танцулек… Але Левус яшчэ ў першы вечар прымусіў яе праглынуць нейкую пілюлю і даў цэлы пачак такіх жа, наказаўшы прымаць іх кожны дзень. Ніка паслухалася і праз некаторы час пераканалася, што яны дзейнічаюць бездакорна. Страх знік, а разам з ім знікла і адчуванне бяды, што з ёю здарылася, сораму і болю. Усё стала проста і ўсё дазволена, рабі што хочаш, жыві як хочаш, якая каму да цябе справа!
Левус умела лашчыў яе, распальваў у ёй юрлівасць; за адно лета рослая, не па гадах фізічна развітая дзяўчына ператварылася ў спрактыкаваную жанчыну, для якой у каханні больш не было ні таямніцы, ні чароўнасці, і самога кахання не было — адна толькі забава, ненатольная прага блізкасці.
