Першага верасня Вераніка прыйшла ў свой 10 «Б». Ёй вельмі не хацелася ісці ў школу, за парту, пасля ўсяго, што адбылося летам, сядзець за падручнікамі, рыхтаваць урокі… Але і кідаць было шкада, што там засталося, адзін год, неяк перакантуюся, затое атэстат атрымаю, на дарозе не валяецца. Ды і бацька нешта заўважыў, пачаў скоса паглядаць на частыя візіты Левуса, на познія вяртанні дамоў. Некалькі разоў ён спрабаваў пагаварыць з дачкой, але Ніка толькі выскалялася, і Акімаў махнуў на яе рукой: рабі што хочаш, але калі кінеш школу, выганю. Выганю і капейкі не дам, запамятай. Яна запамятала: сказанае нават пад п’яную руку слова бацька трымаў, а перспектыва апынуцца без грошай у той кампаніі, да якой яна ўжо прывыкла, палохала — без грошай, без фірменных трантаў там ты была нішто, цябе і за чалавека не лічылі.
Тыдні за два да пачатку навучальнага года бацька даў ёй трыста пяцьдзесят рублёў — трапілася добрая халтура, грошай у Акімава былі поўныя кішэні. 3 дапамогай Левуса і яго сяброў-фарцоўшчыкаў яна набыла чэкі «Знешпасылгандлю» і купіла сабе ў «Бярозцы» модную джынсавую сукенку, заходнегерманскія басаножкі, італьянскія люстраныя акуляры і пласцікавую англійскую сумку. Коратка, на французскі манер, падстрыглася, падфарбавала павекі і зрабіла манікюр «божая кароўка». Так і з’явілася ў школу. Дзяўчаты абступілі яе, быццам яна была замежнай кіназоркай, і аж вішчалі ад захаплення — «балдзелі». Большасць прыйшла ў школьных карычневых сукенках і белых фартуках, дзёрзкасць Веранікі і прываблівала, і бянтэжыла: усё-такі не маладзёжнае кафэ, не дыскатэка — школа…
Вераніка таксама адчула, што трошкі перайграла, і села за апошнюю парту, каб не так кідацца настаўнікам у вочы.
Быў урок рускай літаратуры, у 10 «Б» яе вяла Валянціна Іванаўна. Першы дзень новага навучальнага года заўсёды быў адным з самых урачыстых і хвалюючых дзён яе жыцця. Прыгожа прычэсаная, у строгім шэрым баваўняным касцюме і белай блузцы, у чорных туфлях, паружавелая ад хвалявання, яна імкліва ўвайшла ў клас, і ўсе ўсталі, вітаючы яе.
— Божа, як вы выраслі! — сказала Валянціна Іванауна, падышла да стала, паглядзела на кветкі ў керамічнай вазе, з удзячнасцю ўсміхнулася.— Сядайце, сядайце, калі ласка. Каб вы толькі ведалі, як я сумавала па вас, як мне вас не хапала!
Яе вочы любоўна пераходзілі з твару на твар, і 10 «Б» адгукаўся шчырымі ўсмешкамі на яе ўсмешку — яны ведалі, адчувалі, што яна сапраўды любіць іх, што яна сапраўды сумавала па іх, што гэта — не проста словы, а шчырае пачуццё, і плацілі любоўю за яе любоў. Нарэшце Валянціна Іванаўна дабралася да «камчаткі» і ажно спляснула рукамі:
— Вераніка, радасць мая, дзе ты расстаралася такой дзіўнай памады?!
Вераніка збянтэжылася і ўстала з-за парты. Памада і праўда была дзівосная, густа-вішнёвая, аж чорная, перламутравая, вусны ад яе цьмяна паблісквалі, быццам на іх запяклася кроў.
— Сакрэт фірмы, Валянціна Іванаўна,— адказала яна, неяк узяўшы сябе ў рукі — а каго і чаго гэта я павінна баяцца! — Магу падарыць, вам будзе да твару.
— Ну, ну, падары! — Валянціна Іванаўна ўсё яшчэ ўсміхалася, але ў класе зрабілася ціха, як перад навальніцай у полі: усе разумелі, што зараз нешта адбудзецца, нейкі выбух.— Цікава-а!
Вераніка дастала з парты сваю сумку, пакорпалася ў ёй і выцягнула касметычку — невялікую пярэстую сумачку для розных касметычных прычындалаў. Разам з касметычкай выслізнуў і ўпаў на падлогу нейкі прадаўгаваты пачак. Валянціна Іванаўна імгненна нахілілася, падняла яго, і ў яе стала цёмна ў вачах: гэта былі супрацьцяжарныя пілюлі.
Вераніка заўважыла сваю прамашку, але ўжо было позна.
— Аддайце.— У Веранікі нават шыя пачырванела і зрабілася млосна, яна ледзьве ўтрымалася на нагах.— Вазьміце памаду, а гэта аддайце.
— Што? Што гэта? — праляцеў па класе недаўменны шэпт і сціх пад спакойным паглядам Валянціны Іванаўны.
— Нічога,— абыякава сказала яна, паклаўшы пачак у кішэню жакета.— Накладныя вейкі. А ў нашай Веранікі свае такія прыгожыя, што гэтыя ёй проста непатрэбны. Зойдзеш на перапынку да мяне ў кабінет, я табе іх аддам. А зараз схавай сваю касметычку і сядай. Не будзем траціць дарагі час. Вы ведаеце мае адносіны да касметыкі і сучаснай моды, яны не змяніліся, хоць вы ўжо выпускнікі і людзі амаль дарослыя. Але пакуль вы ў школе — вы школьнікі. Я згодна на сёе-тое заплюшчыць вочы, але ва ўсім патрэбна мера. Калі б я прыйшла на ўрокі ў доўгай вячэрняй сукенцы, вы першыя з мяне пасмяяліся б. Мера, густ, адпаведнасць — прашу вас памятаць пра гэта. А цяпер пяройдзем да ўрока.
Неўзабаве ў класе ўсталявалася спакойная рабочая атмасфера, якая заўсёды панавала на ўроках Валянціны Іванаўмы, і ўсе нават думаць забыліся пра нешта дробязнае, нязначнае, што адбылося паміж Веранікай і дырэктарам. Толькі Вераніка сядзела ні жывая ні мёртвая і пакутліва думала, што цяпер будзе. Вось ужо паматае душу! Скажу, што знайшла… гдупства… што адна сяброўка папрасіла перадаць другой… Вось гэта ўжо нешта: папрасіла перадаць, а што гэта такое — ліха яго ведае. Можа, ад галавы?..
