…Алачка ведала, адчувала, што Жураўскі абыякавы да яе,— жыве з ёю, бо яму гэта зручна, бо няма куды падзецца: нават самыя гарачыя абдымкі не ашукаюць жанчыну, якая кахае. Але ёй дастаткова было і таго, што кахала яна. Недзе тлела ў душы кволая надзея, што яе каханне абудзіць яго, сэрца ж не камень… Нездарма ж гавораць, што кожны сам каваль свайго шчасця. Але Алачка, відаць, была кепскім кавалём, ёй так і не ўдалося распаліць яго сэрца ў горне сваіх пачуццяў, каб яно стала мяккім і падатлівым, яе молат біў не па жалезе, а па накавальні. I калі яна зразумела гэта, яна сама спакавала яго чамадан: едзь і будзь шчаслівы.
Яна не раўнавала яго да жонкі, ён належаў ёй не толькі па праву, азначанаму штампам у пашпарце, але і па праву кахання, дык чаго ж тут было раўнаваць; калі паквапіўся на чужое, дык трэба заўсёды быць гатовым да таго, што яго аднойчы забяруць. Але дараваць яму Ірыны яна не магла. Асабліва калі зразумела, што гэта — не распуста, а, відаць, сапраўды каханне. Амаль год яна збірала ў душы здосць і боль, каб сёння выліць, выплюхнуць усё і ачысціцца, але ачышчэнне не прыйшло. Наадварот, стала яшчэ горш.
Калі Алачка нарэшце прыехала, рэгістрацыя пасажыраў толькі-толькі пачалася. Часу яшчэ было шмат, яна стала ў доўгую чаргу і паволі пасунулася да білетнай стойкі. Перад ёю стаяў каржакаваты, гадоў трыццаці пяці-сарака мужчына ў светла-шэрым, у чырвоную іскарку касцюме, з вялікай спартыўнай сумкай на плячы. Мужчына азірнуўся і прыязна ўсміхнуўся Алачцы, як добрай старой знаёмай, і яна не стрымалася, усміхнулася яму ў адказ. У яго быў чыста паголены грубаваты твар — цвёрдыя абветраныя скулы, квадратны, раздвоены глыбокай ямкай падбародак, прамы, з добрую храпку нос, тоўстыя губы. Густыя каштанавыя валасы, ледзь кранутыя сівізной, закрывалі лоб, грывай звісалі над халоднымі вачыма. А ўсмешка нечакана шырокая, па-дзіцячы непасрэдная і шчырая. Асветлены гэтай усмешкай, жорсткі твар яго падаўся Алачцы добрым і нават прыгожым, не прытарна-саладжавай, а строгай мужчынскай прыгажосцю, і шчымліва знаёмым. Яна, безумоўна, недзе бачыла гэтага чалавека, але не магла прыгадаць, дзе і калі, і гэта яшчэ больш распальвала яе цікаўнасць.
Між тым яны наблізіліся да стойкі, і мужчына адступіў, прапускаючы яе наперад, і — «Дазвольце?» — паставіў яе чамаданчык на вагі. Алачка кіўком падзякавала яму, зарэгістравала білет і адышла. Праз якую хвіліну мужчына падышоў да яе.
— Не палічыце за нахабства, але да пасадкі яшчэ дваццаць мінут. Ці не выпіць нам па кубачку кавы?
«Ну і зух! — падумала Алачка.— А ён часу не марнуе!» — і нечакана для сябе згадзілася.
— Тады давайце, можа, пазнаёмімся? Мяне завуць іван Уладзіміравіч. Можна проста іван.
— Можна,— згадзілася Алачка.— А прозвішча ваша Раманоўскі, так? — Вось чаму ёй падалося, што яна недзе бачыла ўжо гэтага чалавека, ён жа выліты Раманоўскі, начальнік аддзела кадраў выдавецтва, Уладзімір Аляксандравіч, усе кропелькі пабраў. Толькі той стрыжэццц коратка, пад «вожыка», а гэты грыву на вочы напусціў, вось і ўся розніца.
Іван Уладзіміравіч разгубіўся.
— Вы часам не тэлепат?
— Не. Я добра ведаю вашага бацьку, а вы — бацькаў сын. Мы з Уладзімірам Аляксандравічам разам працуем. Ён у вас цудоўны стары, яго ўсе вельмі любяць. Дарэчы, мяне завуць Ала Барысаўна Чмялёва, можна проста Ала.
Вузенькая далонька Алачкі з доўгімі тонкімі пальцамі схавалася ў яго шырокай, як рыдлёўка, руцэ, Іван Уладзіміравіч асцярожна паціснуў яе, і яна міжвольна адзначыла, што далонь у яго сухая, халодная.
— Так, дзед у нас цудоўны.— Раманоўскі крануў яе за локаць і павёў да стойкі кавярні.— Старая гвардыя, тры вайны прайшоў, лічы, усё жыццё ў страі. I кім, калі не сакрэт, вы там, у сваім выдавецтве, працуеце?
— Галоўным рэдактарам,— адказала яна, убачыла, што вочы ў яго зрабіліся сумныя, быццам на іх цень упаў і засмяялася.— Жартую, жартую, я машыністка.
Раманоўскі шумна выдыхнуў паветра з грудзей.
— Гэта лягчэй. А то вы мяне ледзь не да смерці напалохалі. Страшэнна баюся рэдактараў, асабліва галоўных. Бацька расказваў, што яны ўсе такія разумныя, такія вучоныя, што побач з імі звычайны чалавек адчувае сябе дурнем і нікчэмнасцю.
— Ён перабольшвае, ваш бацька.— Алачка разлічылася за каву, Іван Уладзіміравіч палез быў у кішэню, але яна так паглядзела на яго, што ён паспешліва выхапіў руку.— Людзі як людзі. Ёсць разумныя, адукаваныя, начытаныя, а ёсць і не вельмі… Ну, а вы хто, што так баіцеся адчуць сябе нікчэмнасцю?
