— Ды я і сам спачатку не верыў. Папацець давялося — будзь здароў. Асабліва дах. Адрыхтаваць скамечаны, сплюснуты дах, каб на ім нават блікаў не засталося,— гэта, брат, умее толькі Мікалай Сцяпанавіч. Я ўжо колькі часу за ім назіраю — нічога не магу зразумець. Ну, расцягнем дамкратамі — гэта проста, а вось умяціны… Здаецца, пастукай знізу рыхтовачным малатком, пагрэй газазваркай, і выправіцца. Чорта лысага! Трэба знайсці нейкую кропку, пункцік… часам зусім у іншым месцы, на рабры… Б’е або грэе там, а раўнуецца тут. Я ў яго колькі пытаў: як вы яе знаходзіце? Кажа: не ведаю.
— Маніць,— усміхнуўся Андрэй.— Усе яны, такія майстры, скрытныя, у кожнага свае сакрэты. Абцугамі не выцягнеш…
— Не маніць. Ад мяне ў яго сакрэтаў няма. Я ж бачу, як ён шукае. Ён праўда не ведае. Глядзіць, глядзіць, пальцамі гладзіць, нешта сабе пад нос мармыча… А потым раз — і гатова. Быццам у яго не пальцы, а рэнтгенаўскі апарат.
— Ты з гэтай тачкай зусім псрастаў вучыцца. Хутка экзамены, а ты…
— Неяк здам,— адмахнуўся Сяргей.— Лідка падкажа, Генка Мароз, а дзе і настаўнікі… Няма ім сэнсу двойкі ставіць. Выпхнуць. А тут… Не ведаю, што з Мікалаем Сцяпанавічам здарылася, ён жа звычайна пры такой рабоце ў рот не бярэ.
Андрэй паглядзеў у глыб гаража, дзе хроп на варштаце Акімаў.
— Харошы мужык, а прападае ні за грош. Дзікунства нейкае!
— Ніку шкада,— з горыччу сказаў Сяргей.— Яна ж таму і школу кінула, і працаваць пайшла, каб ад яго не залежаць. Паскуднае ў яе жыццё… Нам з табою і не снілася, што яна зведала.
— Ты ж не вінаваты. Нахапаеш троек, сярэдні бал — цю-цю… Паспрабуй куды-небудзь прабіцца…
— Там, куды я збіраюся прабівацца, на сярэдні бал не глядзяць. Глядзяць на рукі.— Сяргей выставіў вялікія дужыя рукі з абламанымі пазногцямі, у драпінах, у плямах ад шпаклёўкі і газы; на левай на вялікім пальцы пад пазногцем запяклася кроў: відаць, пацэліў малатком. Андрэй паглядзеў на іх, потым на свае, белыя, пульхныя, і перасмыкнуў плячыма.— Не ўсміхайся. Праз пяць год ты закончыш інстытут і пойдзеш праціраць джынсы ў якую-небудзь нудную кантору. А я куплю сабе вось такога «жыгулёнка». Шостую мадэль, суперлюкс. Тады мы і паглядзім, што больш важыць: твой залаты медаль ці мае рукі.
— Добра, добра,— згадзіўся Андрэй,— не будзем спрачацца. Як сабе хочаш. Толькі глядзі не спіся праз пяць год, як Мікалай Сцяпанавіч. Ён жа мог купіць ужо дзесяць «жыгулёнкаў», а ездзіць на «Антылопе-Гну».
— Мне гэта не пагражае,— упэўнена адказаў Сяргей.— Ты ж ведаеш, я нават піва не п’ю. Прынцыпова. Наглядзеўся на Акімава… Не хачу. А «Антылопа»… Навошта ж яму купляць «Жыгулі», калі «Запарожца» даюць бясплатна?! Кожныя сем гадоў новага. Добрая машына, асабліва ў яго руках. Лялечка…
3 пад’езда выйшла Аленка. Убачыла хлопцаў у варотах гаража, падбегла.
— Вось вы дзе! Сярожка, мама званіла, ідзі дадому.
— Хутка прыйду. Урокі зрабіла?
— Ага.
— Ну, тады пагуляй.
— Я хачу з табой.
— Тут брудна, запэцкаешся. Бяжы, я яшчэ трошкі памудрую.
Аленка пайшла да арэляў. Андрэй падняўся.
— Ну і пячэ. Можа, праўда, хопіць, Сярога? Плюнь ты на гэту самадзейнасць, давай з’ездзім на возера.
— Едзь, відаць, сам, дзед. Не магу, ты ж бачыш… Трэба да нядзелі ўсё закончыць. Грошы во як натрэбны.
— Многа?
— Многа.
— Навошта?
— Дваццаць сёмага ў Нікі дзень нараджэння. Разумееш, мы неяк гулялі па горадзе і зайшлі ў ювелірны. Там ляжалі завушніцы з бурштынам. Прыгожыя. У яе аж вочы загарэліся… Праўда, дарагавата, але… Толькі гэта між намі.
— Завушніцы з бурштынам? — У Андрэя ад здзіўлення бровы палезлі на лоб.— Слухай, Сярога, а яна цябе часам не пераблытала з Жоркам-мясніком са свайго магазіна? Гэта яму па кішэні такія падарункі, а не табе!
— Чаму ж? — усміхнуўся Сяргей.— Мая доля за гэту тачку дзве сотні. Яшчэ і застанецца..
— Усё роўна гэта праціўна.— Андрэй абцягнуў на сабе кашулю, паправіў гузікі.— Я падарыў Лідачцы Нячай на дзень нараджэння кніжку. Томік вершаў Верхарна за рубель трыццаць сем капеек. Яна была на сёмым небе ад шчасця. Залатыя завушніцы дораць жонцы або каханцы, а не дзяўчыне. Ты што… спіш з ёю? .
— Заткніся! — пабялеў Сяргей.— Чуеш?
— Мая маці яе ненавідзіць. I твая, здаецца, таксама. Каб ты толькі пачуў, што пра яе гавораць…
— Твая маці… Твая маці ненавідзіць усіх, акрамя круглых выдатнікаў і камсамольскіх актывістаў. Мяне не цікавіць, што гаворыць твая маці пра Ніку. I мая таксама: я ведаю яе лепей. I не ўздумай паўтараць мне іх словы — сапсую ўсю фотакартку.
— 3 тваімі кулакамі і першым разрадам па боксе гэта зусім нескладана, — адказаў Андрэй і пайшоў цераз двор да свайго дома, глыбока пакрыўджаны і абражаны: ніколі яшчэ Сярожка з ім гэтак не гаварыў. А той моўчкі паглядзеў яму ўслед, злосна плюнуў і зноў нырнуў у жалезнае пекла гаража.
Акімаў парушыў цвёрдае правіла ніколі не піць у час работы таму, што нечакана-негадана сустрэўся са сваім юнацтвам. Рэч гэта цяжкая і небяспечная, не кожны вытрывае. Не вытрываў, сарваўся і ён.
