– Але сёння, калі вы выехалі, ці не было якіх-небудзь свежых навін у пасёлку? У нас былі весткі адтуль, але больш раннія. Вы нічога не чулі, міс?
– Я чула толькі, што на пошукі забойцы выехаў атрад. Ваш атрад, сеньёр?
– Так-так, напэўна, яны мелі на ўвазе нас… Вы больш нічога не чулі?
– О так, але толькі вельмі дзіўнае, сеньёры, настолькі дзіўнае, што вы падумаеце – я жартую.
– Што ж такое? – пытаюць чалавек дваццаць адначасова і з напружанай цікаўнасцю глядзяць на чароўную наезніцу.
– Кажуць, што бачылі кагосьці без галавы… на кані… недзе тут… Божа міласэрны! Мы, мабыць, паблізу ад гэтага месца. Гэта дзесьці каля Нуэсес, недалёка ад броду, дзе дарога паварочвае на Рыо-Грандэ. Так казалі вакера.
– Ах, так, значыць, яго бачылі нейкія вакера?
– Так, сеньёры, іх было трое, і яны божацца, што бачылі яго.
Ісідору некалькі здзіўляе той незразумелы спакой, з якім выслухалі тэхасцы яе аповяд. Хтосьці тлумачыць прычыну гэтага:
– Мы таксама яго бачылі, гэтага конніка без галавы, толькі здалёк. А вашы вакера блізка яго бачылі – яны разабралі, што гэта такое?
– Святая Мадонна, не!
– А вы гэтага не ведаеце, міс?
– Што вы, не! Я толькі чула пра гэта, як ужо сказала. Але што яно такое, хто ведае!
Некаторы час усе маўчаць, задумаўшыся.
Потым плантатар працягвае роспыты:
– Вы нікога не сустрэлі ў гэтых месцах, міс?
– He, сустрэла.
– Каго ж? Ці не будзеце вы так ласкавы апісаць…
– Жанчыну.
– Жанчыну? – паўтараюць некалькі галасоў.
– Так, сеньёры.
– Якую жанчыну?
– Амерыканку.
– Амерыканку? Тут? Адну?
– Так.
– Хто ж гэта?
– Хто ведае!
– Вы не ведаеце яе? А як яна выглядае?
– Як яна выглядае?
– Так, як яна была адзета?
– У касцюм для верхавой язды.
– Значыць, яна ехала вярхом?
– Так.
– Дзе ж вы яе сустрэлі?
– Недалёка адсюль, па той бок зараснікаў.
– У якім напрамку яна ехала? Там ёсць якое-небудзь жыллё?
– Толькі адно хакале.
Пойндэкстэр паварочваецца да аднаго з членаў атрада, які ведае іспанскую мову:
– Што такое хакале?
– Яны так называюць свае халупы.
– Каму належыць гэта хакале?
– Дону Марысіо, мустангеру.
Пераможны гул чуецца ў натоўпе. Пасля двухдзённых няспынных пошукаў, гэткіх жа бясплодных, як і ўпорных, яны нарэшце натрапілі на след забойцы.
Тыя, хто сышоў з коней, зноў ускокваюць у сёдлы, гатовыя рушыць у дарогу.
– Прашу прабачэння, міс Марцінес, але вы павінны паказаць нам дарогу да гэтага месца.
– Мне прыйдзецца зрабіць для гэтага круг. Ну добра, паедзем! Я правяду вас, калі вы гэтага хочаце.
У суправаджэнні ста коннікаў Ісідора зноў перасякае паласу зараснікаў.
Яна спыняецца на заходнім узлеску. Паміж імі і Аламо распасціраецца адкрытая прэрыя.
– Вунь там, – гаворыць Ісідора, – бачыце чорную кропку на гарызонце? Гэта вяршыня кіпарыса. Ён расце ў даліне Аламо. Едзьце туды. Побач з ім адхон, па якім вы можаце спусціцца з абрыву. Крыху далей вы знойдзеце хакале, пра якое я казала.
Далейшыя ўказанні не патрабуюцца. Амаль забыўшы пра тую, якая паказала ім дарогу, коннікі імчацца па прэрыі, кіруючы да кіпарыса.
Толькі адзін не рушыў з месца: не той, хто ўзначальваў атрад, а чалавек, які не менш за яго зацікаўлены ў тым, што адбываецца, – і нават больш, калі гаворка зайшла пра жанчыну, якую бачыла Ісідора. Ён ведае мову Ісідоры гэтак жа добра, як сваю родную.
– Скажыце мне, сеньярыта, – звяртаецца ён да мексіканкі амаль умольным тонам, – ці заўважылі вы каня, на якім ехала гэта жанчына?
– Канешне! Хто б мог яго не заўважыць!
– Яго масць? – пытае ён, задыхаючыся ад хвалявання.
– Крапчасты мустанг.
– Крапчасты мустанг? О Божа! – са стогнам усклікае Касій Калхаўн і імчыцца даганяць атрад.
Для Ісідоры становіцца ясна, што яшчэ адно сэрца ахоплена тым нязгасным полымем, перад якім усё бясссільнае, акрамя смерці.
Хуткія і нечаканыя ўцёкі саперніцы ўразілі Луізу Пойндэкстэр. Яна ўжо гатова была прышпорыць Луну, але затрымалася ў нерашучасці, ашаломленая тым, што адбылося.
Толькі хвіліну назад, зазірнуўшы ў хаціну, яна ўбачыла гэту жанчыну, якая, відаць, адчувала сябе там гаспадыняй.
Як зразумець яе раптоўныя ўцёкі? Чым вытлумачыць гэты позірк, поўны злоснай нянавісці? Чаму ў ім не было пераможнай упэўненасці, усведамлення свайго трыумфу?
Погляд Ісідоры не абразіў крэолку – наадварот, ён абудзіў у ёй тайную радасць. I, замест таго каб памчацца ў прэрыю, Луіза Пойндэкстэр зноў саслізнула з сядла і ўвайшла ў хаціну.
Убачыўшы бледнасць мустангера, яго дзіка блукаючыя вочы, крэолка на нейкі час забыла сваю крыўду.
– Божа мой! – усклікнула яна, падбягаючы да пасцелі.– Ён паранены… памірае… Хто гэта зрабіў?
Адзіным адказам было нейкае бязладнае мармытанне.
– Морыс! Морыс! Адкажы мне? Ты не пазнаеш мяне? Луізу! Тваю Луізу! Ты ж называў мяне так!
– Ах, якія вы цудоўныя, анёлы нябёс! Цудоўныя… Так-так, такімі вы здаяцеся, калі глядзіш на вас. Але не кажыце, што на зямлі няма падобных на вас; гэта няпраўда. Там шмат прыгажунь, але я ведаю адну, якая яшчэ больш цудоўная, чым вы, анёлы нябесныя! Я кажу аб прыгажосці; дабрата – гэта іншая справа; пра дабрату я не думаю – не-не!
– Морыс, дарагі Морыс, чаму ты так гаворыш? Ты ж не на нябёсах. Ты тут са мной – з тваёй Луізай.