– Вядома! Бачыце, пагода стаяла сухая, і я асабліва не спяшаўся зрабіць тое, што наважыўся. Такім чынам, я дачакаўся вяртання салдат і тады мог спакойна пакінуць містара Морыса пад надзейнай аховай. Толькі пасля гэтага я асядлаў сваю старую кабылу і адправіўся туды, дзе знайшлі ўсе гэтыя парыкі і пёры. Я лёгка знайшоў гэта месца па апісаннях тых, хто там пабываў. Іх вёў гэты жаўтароты Спенглер, і я ведаў, што яны і палавіны слядоў не заўважылі, так што для мяне там таксама дастаткова засталося. Я не памыліўся. Любы дурань, які калі-небудзь быў у прэрыі, мог бы знайсці зваротныя сляды гэтых фальшывых каманчаў. Любы крамнік змог бы прасачыць іх па прэрыі, а вось містэр Спенглер і астатнія яе змаглі. Я жартуючы ўсё праверыў, хаця сляды былі моцна затаптаны. Я прасачыў шлях кожнага з чатырох коней да яго канюшні.
– А потым?
– Потым я пагаварыў з маёрам, і праз паўгадзіны ўсе чатыры прыгажуны апынуліся за кратамі. Завадатара схапілі першым, інакш ён мог бы ўцячы. Я казаў праўду, сцвярджаючы, што пакінуў на містэры Дыясе сваю метку. Куля трапіла яму ў правую руку. Вось па гэтаму ён і ўпусціў ласо.
– Значыць, гэта быў ён? – міжвольна сарвалася ў Луізы, і яна задумалася. – Вельмі дзіўна, – працягвала яна ціха, як быццам размаўляючы сама з сабой. – Гэта ж. яго я бачыла на паляне ў зарасніках. Так, несумненна. А гэта мексіканка – Ісідора… Ах! Тут крыецца нейкая цёмная тайна! Хто можа яе разгадаць?.. Скажыце мне, мілы Зеб, – звярнулася Луіза да паляўнічага, падышоўшы да яго бліжэй, – гэта мексіканка… гэта сеньярыта, я хачу сказаць… якая была там… часта яна бывала ў яго?
– У каго? Пра каго вы пытаеце, міс Луіза?
– У містэра Джэральда.
– Можа, і часта, а можа, і не – ні тое, ні другое мне не вядома. Я ж і сам рэдка там бываў. Я палюю звычайна не ў гэтых месцах. Толькі калі-нікалі, бывала, зайду туды дзеля разнастайнасці, падстрэліць дзікага індыка або аленя – на гэтай рэчцы іх шмат вядзецца. Калі вы пытаеце маю думку, дык я лічу, што гэта дзяўчына ніколі раней там не бывала. Па крайняй меры, я пра гэта нічога не чуў. А Фялім ужо напэўна прагаварыўся б. Я чуў толькі пра адну асобу жаночага полу, якая прыязджала ў госці ў гэту халупку.
– Хто? – хутка спытала крэолка і зараз жа пашкадавала аб гэтым. Яркая чырвань выступіла ў яе на шчоках, калі яна заўважыла шматзначны позірк Зеба. – Але гэта няважна, – працягвала яна, не чакаючы адказу. – Дык вы думаеце, Зеб, што гэтыя людзі, гэтыя мексіканцы, умяшаны ў забойства майго брата?
– Сказаць вам праўду, міс Луіза, я проста не ведаю, што і думаць… У прэрыях яшчэ ніколі не было такога таямнічага здарэння. Часам мне здаецца, што гэта работа мексіканцаў; часам у галаву прыходзяць іншыя думкі, і тады мне здаецца, што да гэтай чорнай справы прылажыў руку хтосьці другі. Я пакуль не скажу хто.
– Толькі не ён, Зеб, толькі не ён!
– He, гэта не мустангер – ён тут зусім ні пры чым. Хаця вельмі многае і гаворыць супраць яго, я ні на хвіліну не ўсумніўся ў яго невінаватасці.
– Так, але як ён зможа гэта даказаць? Усё гаворыць супраць яго. I ніхто не хоча сказаць ні слова ў яго абарону.
– He, гэта не зусім так. Мне яшчэ не ўдалося як след высветліць гэту справу – усё часу не хапала: не зводзіў вачэй з турмы і з усіх іншых, – але цяпер у мяне ёсць гэта магчымасць, і я яе не прапушчу. Прэрыя – гэта вялікая кніга, міс Пойндэкстэр, цікавая вялікая кніга, трэба толькі ўмець чытаць па ёй. Хаця Зеб Стумп і не надта вялікі грамацей, але гэту прамудрасць ён спасціг; яму, можа, удасца знайсці сведчанні, раскіданыя па траве прэрыі. Можа, удасца што-небудзь уведаць на берагах Аламо…
– Вы думаеце, што зможаце знайсці якія-небудзь сляды?
– Трэба будзе з’ездзіць і добра ўсюды паглядзець – асабліва на тым месцы, дзе я знайшоў мустангера ў кіпцюрах ягуара. Трэба было б адправіцца туды яшчэ раней, але я ўжо сказаў вам, чаму не мог гэтага зрабіць. Слава Богу, што за гэты час не было ні кроплі дажджу, і нават сляды, зробленыя тыдзень назад, можна будзе прачытаць гэтак жа лёгка, як учарашнія. Канешне, не ўсякі ў іх разбярэцца… Ну, а цяпер мне пара ў дарогу, міс Луіза. Я заехаў да вас на хвіліначку – расказаць, што робіцца ў форце. Нельга губляць часу. Мяне пусцілі сёння раніцай да містэра Морыса; у яго ў галаве пачынае праясняцца. Гэтага толькі і чакаюць, каб патрэбаваць суда. Магчыма, гэта адбудзецца праз якія-небудзь тры дні. А мне неабходна вярнуцца да пачатку суда.
– Ідзіце, Зеб, і хай паможа вам Бог у гэтай добрай справе! Я буду вечна вам удзячная, яв за… не, больш, чым за ўратаванне майго жыцця.
Натхнёны гэтымі гарачымі словамі, паляўнічы паспяшаўся да канюшні, дзе стаяла яго нязграбная кабыла. Яна жавала кукурузу, на якую Плутон не паскупіўся.
I Плутон быў тут жа, каля каня. Звычайна гаваркі, грум быў на гэты раз вельмі маўклівы. Мабыць, ён быў нечым засмучаны.