Наўрад ці трэба тлумачыць, што чалавек, які пакінуў свайго каня ў гаі і так удала пераправіўся цераз раку, быў Морыс-мустангер.
Нядоўга давялося Морысу чакаць пад таполяй. У тое самае імгненне, калі ён скочыў у човен, адно з вокнаў асьенды, якое выходзіла ў сад, ціхенька прычынілася і не зачынялася некаторы час, як быццам нехта хацеў выйсці і вагаўся, не ведаючы, ці свабодны шлях.
Маленькая белая рука з каштоўнымі пярсцёнкамі на тонкіх пальцах прытрымлівала адчыненую раму, асветленую месяцам; праз некалькі хвілін стройны сілуэт дзяўчыны з’явіўся на лесвіцы, якая вяла ў сад.
Гэта была Луіза Пойндэкстэр.
Некалькі секунд яна стаяла прыслухоўваючыся. Усплёск вясла? Ці не здалося ёй гэта? Цыкады напаўнялі паветра сваім няўрымслівым стракатаннем, і лёгка можна было памыліцца. Умоўлены час спаткання настаў, і яна не магла болей чакаць.
Нячутна спусцілася Луіза па каменнай лесвіцы, праслізнула ў сад, ціхенька прайшла праз хмызняк, міма статуй і нарэшце апынулася пад таполяй. Тут яе сустрэлі абдымкі мустангера.
Шчаслівыя хвіліны ляцяць хутка, і неўзабаве настае час расставання.
– Заўтра ўначы мы зноў убачымся, любы? Заўтра ўначы?
– Калі б я толькі мог, я сказаў бы табе: так, заўтра, і паслязаўтра, і зноў, мая любая!
– Але чаму ж? Чаму ты не можаш гэтага сказаць?
– Заўтра раніцай я еду на Аламо.
– Вось як! Хіба гэта неабходна?
Пытанне прагучала міжвольным папрокам. Кожны раз, калі яна чула ўпамінанне пра адзінокую хаціну на Аламо, у ёй прачыналася нейкае непрыемнае пачуццё. Але чаму? Яна і сама не ведала.
– Мне сапраўды трэба туды паехаць.
– Трэба? Цябе там чакаюць?
– Толькі мой слуга Фялім. Спадзяюся, што з ім нічога не здарылася. Я адаслаў яго туды дзён дзесяць назад, яшчэ да гэтых чутак пра індзейцаў.
– Толькі Фялім і больш ніхто? Ты кажаш праўду, Морыс? Мілы, не падманвай мяне! Толькі ён, ты сказаў?
– Чаму ты пытаеш пра гэта, Луіза?
– Я не магу табе сказаць чаму. Я б памерла ад сораму, калі б прызналася ў тым, што мне часам прыходзіць у галаву.
– He бойся, скажы мне ўсё, што ты думаеш. Я не мог бы нічога ўтаіць ад цябе. Ну, гавары ж, радасць мая!
– Ты гэтага хочаш, Морыс?
– Канешне, хачу. Я ўпэўнены, што вырашу ўсе твае недаўменні. Калі хто-небудзь даведаецца пра нашы сустрэчы, іх могуць дрэнна вытлумачыць. Па гэтаму я і еду на Аламо.
– Каб там застацца?
– Усяго толькі на адзін ці два дні. Толькі для таго, каб сабраць свае рэчы і сказаць апошняе бывай майму жыццю ў прэрыі.
– Вось як?
– Ты, здаецца, здзіўлена?
– He! Толькі недаўмяваю. Я не магу зразумець цябе, і, мабыць, мне гэта ніколі не ўдасца.
– Але ж усё вельмі проста. Я прыняў важнае рашэнне і ведаю, што ты даруеш мне, калі я табе пра яго скажу.
– Дараваць табе, Морыс! За што?
– За тое, што я не адкрыў табе сваёй тайны. Я не той, за каго ты мяне прымаеш…
– Але ж ты такі, якім мне здаешся: высакародны, смелы, прыгожы, незвычайны чалавек. О Морыс! Калі б ты толькі ведаў, які ты мне дарагі і як я цябе кахаю!
– Галубка мая, не болей, чым я цябе, але дзеля нашага шчасця мы павінны рашыцца на разлуку.
– На разлуку?
– Так, любая. Але мы расстанемся ненадоўга.
– На колькі?
– На час, які спатрэбіцца параходу, каб перасячы Атлантычны акіян туды і назад.
– Цэлая вечнасць! Але навошта?
– Мне неабходна з’ездзіць на радзіму – у Ірландыю, у краіну, якой тут пагарджаюць, як ты сама ведаеш. Усяго толькі дваццаць гадзін назад я атрымаў адтуль важную вестку. I я спяшаюся туды паехаць і спадзяюся па вяртанні даказаць твайму гордаму бацьку, што бедны мустангер, які заваяваў сэрца яго дачкі… Ці заваяваў я яго, Луіза?
– Ці трэба табе пра гэта пытаць? Ты ведаеш, што пакарыў маё беднае сэрца і яму ніколі не вырвацца з гэтай няволі. He смейся з мяне, Морыс, – я навекі твая раба!
Зноў абдымкі, зноў пяшчотныя пацалункі і любоўныя клятвы.
Заціхла стракатанне конікаў у зялёнай траве, замоўклі цыкады на лістах дрэў, не даносіліся болей крыкі перасмешніка з макушкі высокай таполі, і казадой узляцеў яшчэ вышэй у месячным святле.
Але закаханыя нічога не чулі. Яны не бачылі і цёмнага ценю чалавека – або, можа, д’ябла, – які слізгаў сярод кветак, то заміраючы ля статуі, то хаваючыся ў хмызняку, пакуль, нарэшце, не спыніўся за дрэвам – крокаў за дзесяць ад таго месца, дзе яны цалаваліся. У хвіліны шчасця, калі ўсё навокал заціхла, яны зусім не падазравалі, што гэта цішыня дапамагае падслухаць іх любоўныя прызнанні, а здрадніцкі месяц выдае кожны рух.
Чалавек, які чорным ценем хаваўся за дрэвам, падслухаў кожнае іх слова, нават любоўныя ўздыхі і шэпт; а ў серабрыстым святле месяца ён выразна бачыў іх самыя непрыметныя жэсты.
Ці трэба гаварыць, хто быў гэты паскудны шпіён? Імя Касія Калхаўна напрошваецца само сабой.
Гэта быў ён.
Як здарылася, што кузен Луізы Пойндэкстэр не спаў такім познім часам ночы ці, дакладней, такім раннім ранкам? Ці быў ён папярэджаны аб гэтым спатканні або ў яго проста ўзніклі падазрэнні, якія прымусілі яго выйсці са спальні і пайсці праверыць, ці ўсё ў садзе як мае быць?