Lingvaj servoj en la Ĉefsidejo de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko laŭtakse kostis dudek sep milionojn da dolaroj en 1976, t.e. 7,5% de la normala buĝeto. La ĝeneva oficejo, kun proksimume la duona lingva personaro elspezis dutrione tiom, 6,4% de sia buĝeto. Kvankam taksado de aliaj agentejoj pri ties lingvaj elspezoj ne estas rekte komparebla pro malsamaj difinoj kaj kontotenaj metodoj, ili montras klaran emon de pli malgrandaj agentejoj elspezi pli grandan proporcion de sia buĝeto por lingvaj servoj ol elspezas la pli grandaj. La tuta elspezo de la UN-sistemo por lingvaj servoj en 1976 estis probable multe pli ol cent milionoj da dolaroj. Oni devas memori, ke lingva personaro kaj servado okazigas ankaŭ nerektajn kostojn: luo de la oficejoj kaj ties mebloj, oficejaj maŝinoj, produktado kaj dissendado de dokumentoj, instalado kaj prizorgado de interpretistaj kabinetoj kaj mikrofonaj-aŭskultilaj sistemoj, kaj tiel plu. Kostoj rilate personaron estas neeviteble altaj, pro la granda nombro de la personoj necesaj: ekz‑e la konstanta lingva personaro de la UN-Sekretariato estas unu el la plej grandaj tieaj profesiaj grupoj, konsistanta el preskaŭ kvarono de la tuta profesia personaro.[7]
Simila ĥaoso regas en la Eŭropo Parlamento, kaj Eŭropa Komunumo. En la Komunumo partoprenas dek landoj, kun sep lingvoj oficialaj kaj egalrajtaj:
