І як бы раздвоілася. Адна Ільга, паўпрытомная, скінутым лішнім грузам асела на ложак, і цень клапатліва накінуў на яе плашч. Другая глядзела на ўсё збоку і трохі зверху, гушкаючыся на мокрых яловых лапах. Бачыла Дубыніча, які вярнуўся ў цесную хатку і вынес адтуль першую Ільгу, як каштоўны скрутак; Пранука, які сумаваў побач з коньмі і гладзіў па шыі неспакойную пярэстую; саму хацінку на лясной палянцы – дзіўную хацінку, што стаяла на чатырох слупах, падобных да тонкіх звярыных лап. Іншых паляўнічых не было відаць, мабыць, з хворай Ільгой засталіся адно Пранук ды Тамаш, рэшта рушыла ў Вугерку. Першую Ільгу пасадзіў перад сабою ў сядло, трымаючы асцярожна, як шкляную, Дубыніч, а другая ўзнялася з яліны на птушыных крылах, паляцела нетаропка, лунаючы над пушчаю. Ведзьма, кульгаючы, выбралася са сваёй хаткі на звярыных лапах, сачыла за Ільгой-івалгай, закінуўшы твар, з птушынай вышыні зусім маленькая, быццам лялька. Зялёныя хвалі ялін паплылі ўнізе, і за імі Ільга вострым птушыным зрокам заўважала імклівыя статкі сцярожкіх аленяў, што чуйна паводзілі вушамі, прыслухоўваючыся да лесу, з перасцярогаю ўглядаліся ў зеленаваты паўзмрок. У забалочанай нізіне стары сякач-адзінец з задавальненнем часаў шчаціністую спіну аб абымшэлыя карчакі і, ад паўнаты жыцця, рохкаў засяроджана-радасна, як бы спяваючы самому сабе:
– Жывы, жывы, жывы-вы-вы!
Вецер падхапіў Ільгу-івалгу, сплёўся з пярэстым пер’ем у крылах, панёс на сваіх далонях. Так яна дабралася да замка, закружыла над дваром, над чырвонымі сцягамі, над стрэлкамі флюгераў на стромкіх вежах. Згледзела на замковай сцяне постаць Алізара – той мерыў сцяну крокамі, ад зубца да зубца, і раз-пораз з нецярплівасцю паглядаў на дарогу. Побач, княжычу не заўважныя, на каменных зубцах адпачывалі, вуркочучы, галубы – шызакрылыя, з ільснянымі каляровымі горлачкамі. Ільга забіла крыламі і села побач з імі, царапаючы тоненькімі кіпцюрамі векавы камень. Галубы паглядалі на яе трохі падазрона аранжавымі вочкамі, надзьмуваліся, бурчалі:
– Хто такая? Хто такая?
Пабурчалі – і звыклі, зноў забулькалі між сабою. Ільга, якая была івалгай, разбірала асобныя словы ў іх вуркатанні і са здзіўленнем зразумела, што размаўляюць пра яе. «Маленькая дурная Ільга, – булькалі галубы, – яна аніяк не здагадаецца. Аніяк не здагадаецца, што трэба рабіць, як можна дапамагчы, як можна вызваліць. Толькі і можа, што бачыць сны пра ваўкоў ды ганяцца за прывідамі. А ўсяго толькі і трэба: пайсці да старога кола камянёў на Вараціш-гары ў ноч сонцавароту і зірнуць на поўню цераз левае плячо. Але Ільга, маленькая, дурная, вядома ж, ніколі не здагадаецца, а калі і здагадаецца – не насмеліцца, спужаецца драпежнага інею, збаіцца Белага Князя і ягоных паляўнічых. Таму, значыць, не дапаможа і не вызваліць».
– Ніколі, ніколі…
Пакуль галубы балбаталі, княжыч згледзеў нешта на дарозе – і ахнуў, паспешліва пераскокваючы цераз некалькі прыступак, пабег па сходах уніз. Ільга-івалга ўзнялася ўвысь і паспела абляцець вакол замка колькі разоў, пакуль Дубыніч з Прануком і першаю Ільгою з’явіліся ў двары, і тады слізнула долу, упала на падваконне Ільзінай спальні. З-за шкла цікавала круглым чорным вокам, як першую Ільгу ўносіць на руках Дубыніч, як тоўпяцца за ім прыціхлыя чалядніцы, як таропка крочыць следам, нешта палымяна даводзячы, усхваляваны княжыч. Спрачаючыся – Дубыніч збольшага толькі адгыркваўся, – гэтыя двое выйшлі, чалядніцы распранулі першую Ільгу, паклалі ў пасцель. Як толькі дзверы за апошняй з іх зачыніліся, другая Ільга скінула пер’е, слізнула праз шкло сонечным зайчыкам – і зноў улілася ў першую. І ўздыхнула на поўныя грудзі, і расплюшчыла вочы – у сне.
З вышыні старой вежы яна глядзела на вячэрні туман, што поўз з верасовых пустак. Каляровае шкло ў свінцовай аплётцы – зялёнае, сіняе, пунсовае, жоўтае – аніяк не давала ёй пабачыць сапраўдны колер, збівала з толку, блытала думкі. У сне Ільга, сама пафарбаваная гэтымі зманлівымі колерамі, бясшумна расчыняла створкі і бачыла пусткі, затопленыя туманом, і бледную халодную поўню, што працягвала долу дарожку месяцовага святла. У хвалях туману цёмныя купіны падаваліся постацямі і быццам бы рухаліся, і ад гэтага прыхаванага руху няяўных, але пагрозлівых істот станавілася трохі трывожна. Але месяцовая дарожка клікала, цягнула за сабой. Ільга ўзлазіла на каменнае падваконне, станавілася на ім у поўны рост і ступала на сярэбраную нітку месяцовага променя. І ішла па ёй, як па мосце ўласнай памяці, доўга-доўга, высока-высока.
Мост, як і ў мінулым сне, прывёў яе на цёмны росны луг, дзе чакаў сярэбраны ад святла поўні воўк. Не ўцякаў, толькі глядзеў разумнымі зялёнымі вачыма, зусім як тады ў пушчы, насцярожваў вушы, ловячы начныя шолахі. А за воўкам зялёным гарбом вымалёўваўся пагорак з колам вострых камянёў – быццам вянцом на плоскай утравелай вяршыні. Над камянямі вісела, падобная да крыштальнага шару, запоўненага малочным святлом, ціхая поўня.
– Я цябе ўспомню, – паабяцала Ільга ваўку. Голас яе расцёкся над лугам, над вянцом камянёў ручайкамі рэха і аціх. – Я прыйду і дапамагу, чуеш?