Бог кахання Марс полностью

Неўзабаве пасля адсвяткаванай перамогі над немаччу стагоддзя чалавецтва знайшло сабе новую тэму для штодзённых абмеркаванняў і спрэчак. З падачы «NewWikiLeaks» стала вядома, што за апошнія пяць гадоў на каляземнай арбіце пабудаваны нечуваных памераў касмічны карабель, які ад імаверных назіранняў з Зямлі схаваны за Месяцам. Тут жа на «Coböl Engineering» пасыпаліся абвінавачанні – быццам кліматычныя анамаліі па ўсёй планеце ёсць вынікам гэтага будаўніцтва, але карпарацыя здолела ад іх адбіцца. Пытанні, хто і для чаго насамрэч будаваў карабель, заставаліся без адказаў. Урады краін аднекваліся. Карпарацыі маўчалі. Замаўчаў і аўтар першапублікацыі: у Мексіцы яго забіла прастытутка, з якой ён нібыта не расплаціўся за ўсю лінейку добрасумленна выкананых ёю паслуг. Па свеце пракаціўся шум, што пчолачкі гудуць нездарма. Ківалі хто на ваенных, хто на іншапланетнікаў, хто на стрэчнай бабкі роднага Хведара. Аднак дакапацца да праўды так і не змаглі. Дарма, што ўтрапёна цвердзілі, маўляў, яна недзе побач.

Шумець пра нябачны з Зямлі касмічны карабель перасталі пасля таго, як у Паўднёвай Карэі за тры дні звольніўся мільён высакакласных спецыялістаў з розных галін. Кожны з іх тлумачыў свой крок адчуваннем адзіноты. Кіраўніцтва Сусветнай арганізацыі аховы здароўя сышло ў адстаўку. Некаторым чыноўнікам давялося прымерыць бранзалеты наручнікаў і адправіцца за краты. Сіндром татальнай адзіноты вярнуўся, каб пачаць сваё новае трыумфальнае шэсце па планеце. Нечым гэта нагадвала знакамітыя «100 дзён» Напалеона, толькі цяпер Ватэрлоа ў агляднай будучыні нават і блізка не маячыла.

У «Coböl Engineering» урэшце прызналі, што карабель за плячыма Месяца належыць ім. На ўвесь свет быў кінуты покліч пра набор каманды для палёту на Марс. Па ўсіх каналах сталі трубіць пра важнасць здабычы карыснага для барацьбы з сінтатадзінам марсіянскага мінералу. Актыўнасць добраахвотнікаў была нашмат меншай, чым у часы праекта «Mars One» – расцягнуўшыся на многія гады, той у выніку скончыўся пшыкам. Пра гэты пшык медыя не прамінулі нагадаць забыўліваму чалавецтву. Пайшла скептычная пагалоска, якая стрымала вялікую частку патэнцыйных вандроўнікаў да чырвонай планеты.

Зрэшты, адбор па праграме «Coböl» быў адметны амаль поўнай сакрэтнасцю. У прэс-рэлізах, якія спраўна агучваліся ў навінах асноўных інфармацыйных агенцтваў, звычайна было толькі дзве графы: а) колькі спецыялістаў і якога полу ўжо адабралі; б) колькі яшчэ патрабуецца. Ні імёнаў адабраных, ні краін іх паходжання. Сцвярджалася, што робіцца гэта з клопату пра псіхалагічнае здароўе будучай каманды, якое лёгка падарваць выпрабаваннем вядомасцю. Таму ніякіх здымкаў, інтэрв’ю, удзелу ў ток-шоу.

Грамадская думка пастаянна накручвалася. Жарсці вакол меркаванага палёту на Марс не аціхалі. Гэтая шуміха закранула і Ягора. Ён дзіваваўся некаторым супадзенням: першы ажыятаж вакол знаходкі на Марсе каштоўнага для фармацэўтыкі мінералу; вёска Марс, куды так і не паехала Наста; юравіцкі ідал, які можна было інтэрпрэтаваць як выяву боства, прысвечанага планеце Марс; мінская кнігарня, куды яго занесла перад вяселлем; сакрэтнасць падрыхтоўкі да палёту на Марс.

У гэтым сваім здзіўленні Руткоўскі напісаў для аднаго з папулярных парталаў нізку іранічных артыкулаў марсіянскай тэматыкі. Згадваў і «Обычай, анимуш а звыкливость балвохвалцев», і шаснаццацігадовыя высілкі знакамітага астранома Тыха Браге па назіранні за Марсам, і тое, як зямляне «адкрывалі» і «закрывалі» на Марсе каналы ды піраміды са сфінксам. Напісаў, як у 1937 годзе заходнебеларускі «Шлях моладзі» фельетонна прарочыў асваенне Марса і іншых планет палешукамі («і ўсюды занясуць сваю мову, свой звычай»), а сямюдзесяццю чатырма гадамі пазней венесуэльскі прэзідэнт Уга Чавэс пераконваў электарат, што цывілізацыя на Марсе загінула ад рук тамтэйшага капіталізму ў найвышэйшай стадыі яго развіцця: «Прыйшоў імперыялізм і знішчыў гэтую планету». Аднак больш за ўсё Ягор адарваўся ў артыкуле пра замбійскую марсіянскую праграму 1960-х. Гісторыя аб праекце катапульты, якая закінула б у космас алюмініевую ракету з сямнаццацігадовай Мату Мвамбву і двума коцічкамі на борце, выклікала ў інтэрнаўтаў найбольшы фурор, а рэдакцыя партала нават была гатовая плаціць аванс, толькі б дачакацца новых дасціпных допісаў гомельскага археолага.

Гомельскі археолаг раз на тыдзень тэлефанаваў Насце. Раз на месяц асабіста перадаваў ёй грошы. Перабіваўся з аспіранткі на лабарантку. Без сур’ёзных намераў. Адно дзеля сексу і назапашвання адмоўнай кармы, каб на судзе шчыра прызнацца, што сістэматычна здраджвае жонцы, але не раскайвацца ў гэтым ані на грам. Але разам з тым… Разам з тым яго часцяком прабівала на развагі, у якіх нярэдкімі госцямі былі думкі пра магчымасць наступіць сваёй песні на горла – жыць далей з Настай, ведаць, што недзе ёсць жывая Марына, змірыцца з гэтымі ведамі і лічыць, што яна існуе ў іншым вымярэнні, з прычыны чаго да яе ну ніяк не дацягнуцца.