Бог кахання Марс полностью

Калі сувязіст паведаміў, што Горану прыйшоў ліст, той адразу не паверыў. Палічыў недарэчным жартам. «Гэта вы там у сябе можаце без памяці адно з аднаго жартаваць. А ў нас усё сур’ёзна, – заявілі яму без найменшага пробліску смеху. – Таму, калі ласка, прайдзіце ў відэарубку і пазнаёмцеся з пасланнем». Збянтэжаны і заінтрыгаваны Ягор скіраваўся да рубкі.

Цуду не адбылося. На экране ён убачыў Ядранку. Без лішніх дэталей яна дала справаздачу па грашах. Запэўніла, што сваё абяцанне стрымала. Выказала спадзяванне, што ў Ягора ўсё добра, што палёт спраўдзіў яго чаканні, што ён ані капкі не шкадуе пра сваё рашэнне ляцець на Марс. Потым на колькі секунд замаўчала, пільна гледзячы ў аб’ектыў камеры, быццам бачыла перад сабой адрасата, і грымнула велягурыстай фразай: «Мой дом – цішыня. Мая страва – маўчанне. Я сяджу ў сваіх ведах, як дзяцел у дупле. Заснуць не маю моцы – савою цябе ненавіджу».

Навальны боль галавы, які затрымцеў прыгожай, хоць і бруднай, пранізлівай мелодыяй, не дазволіў адрасату даслухаць любоўны спіч, змусіўшы кулём выкаціцца з відэарубкі. У моцным прыступе Ягор з жудасным крыкам кідаўся ад сцяны да сцяны, б’ючыся галавой аб панэлі. Звыклыя да пастаянных разборак калегі не вельмі зважалі на крык. Першымі да яго рынуліся пілоты, да якіх неспадзеўкі далучыўся шчаслівец Дамп. Руткоўскі адразу ж усіх адштурхнуў. Яго давялося круціць, вінціць і ўціхамірваць усім пілоцкім кагалам. Дамп завіхаўся побач, быццам выслужваўся і спадзяваўся, што атрымае за гэта слоік сочыва, кошык печыва і каліўца палігаміі. Апроч яго з навукоўцаў на месцы здарэння матэрыялізаваўся толькі Марку. У гамарні ён пазнаў голас канкурэнта і, патураючы неразвейнай цікаўнасці, не ўседзеў на сваёй купіне.

Канкурэнту акурат меліся нешта ўкалоць. Аднак у гэты момант пачуўся пачварны скрыгат, нібы нехта мільёнам іржавых цвікоў узяўся чыркаць аб гіганцкае шкло. Карабель штурханула і пачало трэсці. За пультам кіравання на той момант заставаўся толькі адзін чалавек – міс Гамп. Яна не ўпоралася з раптоўным выпрабаваннем – неспадзяваным з’яўленнем невядомага аб’екта, што вынырнуў літаральна з ніадкуль і адчувальна церануўся па днішчы насавой часткі «Навухаданосара». Дамп, выперадзіўшы ўсіх, першым памчаўся да сваёй любачкі, якой бесцырымонна адмераў важкую поўху. Капітан і іншыя чальцы экіпажа мусілі кінуць Горана Бунціча і падыбалі следам. Трэба было неадкладна выпраўляць становішча. Ды вярнуць карабель на ранейшы курс ніяк не атрымлівалася. У навушніках унутранай сувязі чулася, як пілоты марна перабіралі розныя варыянты. Выткнуўся з языком і Элвіс – дзелавіта прапаноўваў свае спосабы суняць трасяніну і, як здалося Ягору, нават двойчы беспакарана абмацюкаў капітана.

Бядой забавязаліся савецкай аўтаматычнай міжпланетнай станцыі «Фобос-2», якая яшчэ ў 1989 годзе змоўкла і чый лёс заставаўся невядомым. У стрыманым здзіўленні пілоты яе ідэнтыфікавалі. Унутраная сувязь пачала глючыць. Руткоўскі не разабраў, на што перакінулася размова каля пульта кіравання караблём. Карабель трэба было ратаваць, а пілоты пасля шэрагу няўдалых спроб выраўняць судна стаялі і плялі языкамі лапці. Відаць, чакалі, калі сістэма жыццезабеспячэння ацэніць ступень пашкоджанасці. Ад выніку, які яна цягам колькіх хвілін павінна была выдаць, залежала многае. Абышлося без разгерметызацыі. Але пазітыўнай навіной гэта яшчэ не выглядала. Пазітыў з лішкам перакрываўся некіраванасцю карабля і няспыннай трасянінай.

Пілоты не парупіліся патлумачыць сітуацыю навукоўцам. Чутае ў навушніках адказу не давала. Дрыжэнне карабля не спрыяла ні спакою, ні добрым думкам, ні здароваму страваванню. Не дзіва, што ўдзельнікаў экспедыцыі агарнула паніка. Ніхто з іх і блізка не ведаў, як трэба было дзейнічаць у падобным становішчы. У трэніровачным цэнтры ім сто разоў казалі і яшчэ дзвесце падкрэслівалі, што «Навухаданосар» – надзвычай надзейны карабель, якому не страшныя ні сонечны вецер, ні выпраменьванне Гокінга, ні Харыбда са Сцылай. Практыка засведчыла адваротнае.

«У насавой частцы выявілася крытычна вялікая колькасць дробных пашкоджанняў, сукупнасць якіх цягам бліжэйшых дзвюх гадзін прывядзе да катастрафічных наступстваў, – агучвала сістэма несуцяшальны вынік. – Праз трыццаць хвілін пасля абвяшчэння адліку насавая частка будзе прымусова адстыкаваная. Пераходныя люкі заблакуюцца за хвіліну да адстыкоўкі. Базавая частка працягне палёт аўтаномна. Пасля набліжэння да Марса яна здзейсніць пасадку ў запланаваным квадраце. Увага! Пачынаецца зваротны адлік! Увага! Пачынаецца зваротны адлік! 1800, 1799, 1798…»