Бог кахання Марс полностью

Уздымаючы ўгору клубы пяску, магутны парывісты кругавы рух ветру пагражаў машыне.

– Так. Бачу. Ты толькі не гарачкуй, – Марына умомант адкінула жартачкі і сканцэнтравалася, узяўшыся за разлікі; камп’ютар хутка апрацоўваў звесткі, якія атрымліваў з камер легкавоза. – Збочвай на дваццаць градусаў управа і падкінь торфу кіламетраў да сарака за гадзіну.

Выконваць параду Руткоўскі мусіў дзедаўскім спосабам, бо задаць праграму ніяк не паспяваў. Крутнуў стырно, рыхтуючыся потым падняць хуткасць. Але тут жа абурыўся сканер, апавяшчаючы пра небяспеку на новым напрамку. Часу на падказкі і рэкамендацыі не было. Што рабіць далей, Ягор вырашаў сам. Ён рэзка даў задні ход, спадзеючыся паспець вярнуцца на пратораны, а значыць і правераны, шлях. Меркаваў адкаціць назад і гэтак ухіліцца ад сутыкнення з віхром.

З-пад колаў марсахода падняліся слупы пылу. У розныя бакі паляцелі каменьчыкі. Жанчына моўчкі сачыла за манеўрамі, баючыся слова лішняе сказаць. Што праўда, вусны яе ўсё адно варушыліся, спяшаючыся за ўскудлачанымі думкамі: «Давай, даражэнькі, давай». Віхор імкліва прайшоў перад машынай, шпурнуўшы друз ёй на абшыўку. Небяспека мінула. Пасяленцы абмяняліся ўсцешлівымі слоўцамі, падбадзёрваючы адно аднаго.

Руткоўскі даехаў да меркаванага месца. Шэраг вялікіх адбіткаў цягнуўся яшчэ з дзясятак метраў на поўнач. Зямлянін сфатаграфаваў іх проста з борта легкавоза. Потым выйшаў вонкі і тры пары найбольш выразных слядоў зняў на камеру скафандра. Здымкі адразу ж перадаваў на базу. Зірнуўшы на іх, Марына не змагла сказаць нічога пэўнага. Хацелася прымаць іх за сляды ад камянёў, знесеных бурай. Аднак такія здагадкі былі ні ў плот ні ў азярод. Па-першае, бура нават у свой пік і блізка не мела моцы, каб зрушваць вялікія камяні. Па-другое, нават калі б нейкі зрух і быў бы ўчынены, то ўсе адбіткі даўно зніклі б пад новымі наносамі. Выходзіла, што сляды захаваліся з таго часу, калі бура сцішылася да мінімуму.

Гваздовіч параіла вяртацца. Пакуль мужчына усаджваўся ў марсаход, яна занялася новым разлікамі. Вывела на другі манітор карцінку ўсёй агляднай прасторы ад «прыстанішча» да месца знаходкі. Правяла ўмоўную прамую лінію ад іх да «дальнякоў», пасля чаго паспрабавала даследаваць атрыманы прамежак, вывучаючы выявы асобных участкаў у максімальным разрозненні. І калі зусім побач з базай усё было чысценька і ахайненька, то трохі далей усё-ткі ўсплывалі прыкметы падобных слядоў. Добрага настрою гэтае адкрыццё ёй не дадало.

Гарэлку і сок прынеслі адразу. Настолькі адразу, што сябар з універсітэта транспарту нават не паспеў панаракаць на месца сустрэчы, абранае Ягорам. Як жа! За падкрэслена вітрыннымі вокнамі бара «GrillGrill», дзе яны ўдвух паселі, быў добра бачны адзін з універсітэцкіх карпусоў, які месціўся проста праз дарогу. Археолаг з вядомай доляй іроніі супакойваў таварыша:

– Чаго ты нервуешся? Баішся, што цябе студэнты ці калегі ўгледзяць? Дык не забывайся, што ты ў вольны ад працы час сюды прыйшоў і нічога амаральнага не робіш. На стале не танчыш. З жывата паўаголенай дзяўчыны чарачкі не куляеш. Сядзіш з прыяцелем у грыль-хаце і культурна выпіваеш. «Скромно горылочку дюбаеш». І ты, і я маем права на адпачынак. Кіньма котву ў пясок, дамо караблю ўжо аддышку!

– Але я трохі ніякавата тут пачуваюся. Нібыта ў акварыуме.

– Ведаеш, я сам не люблю быць у акварыуме. Але выхоўваю сябе адпаведным чынам. Тут галоўнае – адключыцца ад вакольнага свету. Захапіцца тым, што будзе тут і зараз – пітвом, стравамі, сяброўскай гаманой. І ўсё пойдзе бы маслам памазаў.

Ён напоўніў журавінавай гарэлкай кілішкі, а ў шклянкі наліў апельсінавага соку. Наведнікаў у гэтым крыле бара было няшмат. Праз тры столікі сядзелі дзве дзяўчыны, якія пад лёгкае хіхіканне распраўляліся са стравамі японскай кухні. Каля барнай стойкі прытуліўся маладжавы мужчына з цёмнымі кругамі пад вачыма. Ён утрапёна смактаў піва, заядаючы жытнёвымі сухарыкамі. Бармен балбатаў з афіцыянткай, якая чакала весткі з кухні. Па зале расплывалася ненавязлівая музыка ў стылі пост-нью-лаўндж. На сцяне, амаль у куце, вісеў вялікі плазменны тэлевізар. Выявы, што змяняліся на экране, мала адпавядалі музыцы. Ягор гэта хутка для сябе адзначыў, бо з яго месцейка было не так проста ігнараваць тэлевідовішча. Гэта табе, браце, не вакольны свет.

– Ты, як бачу, проста майстрам медытацыі зрабіўся, – пажартаваў сябар з універсітэта транспарту, каб больш трапна злавіць сапраўдны настрой суразмоўца.

– З гэтай нагоды тост. За гульню шкляных перлаў! – урачыста прамовіў той, уздымаючы кілішак.

Яны чокнуліся і жвава асушылі змесціва кілішкаў.

– Ты Гесэ ўзяўся перачытваць? Ці мо пацеркі старажытныя збіраешся на чарговых раскопках адшукаць? – праганяючы гарэлку сокам, спытаў Ягора прыяцель.

– Пасля ўсяго, што са мною адбылося, я стаў бы перачытваць Гесэ толькі ў адным выпадку. Ведаеш, у якім?

– Нават не здагадваюся.