Калі перабралі ўсе відавочныя варыянты, Марку раптам успомніў пра буклет, які ім уручылі на канферэнцыі. Французскі фонд «Bérézina» заклікаў маладых прафесіяналаў распачаць новае жыццё, раскрываючы ўсе грані свайго таленту ў распрацоўках звышсучасных суперэфектыўных медыкаментаў. Марына адрэагавала на гучныя словы буклета з вяласцю. Нават згадка пра новае жыццё не дадала належнай дозы натхнення. І ўсё ж яна ўзяла буклет, каб на свае вочы пабачыць, варта ці не варта абіваць парогі таго фонду. Перачытваючы, натрапіла на адну маленькую, але надта цікавую рэмарку: «Магчымасць ананімнасці». Ніякага тлумачэння, што гэта азначае, у змесце не знайшлося. Але ўжо сам факт наяўнасці такой рэмаркі прывабліваў. У кантактах знайшлі адрас канстанцкай філіі «Bérézina» і яе тэлефон. Гваздовіч адразу ж пазваніла, а праз гадзіну сямейная пара сядзела ў офісе на чарговым сумоўі.
Памяшканне было вельмі кампактным, калі не сказаць маленькім. Пыркэлаб, расчаравана засведчыўшы гэта, цяжка ўздыхнуў: «Нейкі шахрайскі закуток». Жонка прыгразіла кулачком і шапнула, што не трэба спяшацца з высновамі. Ёй самой гэтае месца нагадала адну невялічкую прыватную зубную клініку ў Гомелі на вуліцы Гагарына. Адзіная супрацоўніца вярнулася праз хвіліну з кавай, аўсяным печывам і падкрэслена ветлай усмешкай, якая надзіва не здавалася напятай. У Марыны зніклі асацыяцыі са стаматалогіяй. У позірку мужа ўсё яшчэ чытаўся пэўны недавер. Але з першых жа рэплік гутарка пайшла гладкай каляінай. Атмасфера запанавала нязмушаная. Адужваць дыскамфорт візітантам не давялося.
Абавязковыя пытанні гучалі ў стандартных фармулёўках. Пытанні з падвойным дном выявіліся настолькі відавочнымі, што адказваць на іх было адно задавальненне. У паліцэйскіх супрацоўніца не гуляла, вочкі нікому з пары не строіла, а пра відэагульні тады нагадвала хіба толькі старая песня Ланы Дэль Рэй, што ціхутка лілася з дынамікаў плазменнага тэлевізара.
Марку, каб не выглядаць статыстам ці, крый божа, мужам пад пантофляй, удакладніў пра грошы і сацыяльны пакет. Тлумачэнне было ветлівым і вычарпальным, усцешыла маладога мужчыну таксама і сваім зместам. Ён зазбіраўся выйсці пашаптацца з жонкай. Хацеў умалёгаць яе схапіцца за вакансію рукамі, нагамі і зубамі, а пра ідэю імітацыі пагібелі забыць, як пра недарэчны сон. Марына, аднак, позіркам асадзіла яго намер і пацікавілася ў супрацоўніцы пра сэнс рэкламаванай у буклеце магчымасці ананімнасці. Тая прыязна ўсміхнулася і сказала:
– Разумееце, іншым разам людзі хочуць, каб новае жыццё для іх азначала не толькі змену месца жыхарства ці працы. Калі-нікалі людзі прагнуць пакінуць усё ранейшае за плячыма і знікнуць са свайго старога жыцця, каб пачаць з чыстага аркуша.
– Ого, як цікава! – усклікнуў мужчына, ледзь не запляскаўшы ў ладкі, бо ў пачутым было ўсё, чаго так хацела яго мілая жонка.
Мілая жонка зноў асадзіла яго няўхвальным позіркам. Яна радавалася не менш за яго, але з выплескам эмоцый вырашыла пачакаць. Усё высвятляла дэталі пераходу да чыстага аркуша. І чым болей адказаў, тлумачэнняў, удакладненняў атрымлівала, тым яснейшая карціна вымалёўвалася. «Калі па выніках сумоўя будзе станоўчае рашэнне, мы хацелі б скарыстацца магчымасцю ананімнасці», – папярэдзіла Гваздовіч супрацоўніцу філіі «Bérézina» перад развітаннем.
Пасля сумоўя Марына і Марку рушылі ў рэстарацыю, каб за келіхам віна і прысмакамі ўвасобіць нядаўнія абстракцыі ў канкрэтны план. Сумневаў у станоўчым рашэнні кіраўніцтва фонду яны не мелі. Адной з галоўных задач была апрацоўка бацькоў. Сваё будучае знікненне для іх яны меркавалі патлумачыць абавязковым патрабаваннем працадаўцы – сур’ёзнай фірмы, праца на якую мае быць строга сакрэтнай. Рэальную прычыну авантуры агучваць бацькам не збіраліся. Ніхто з блізкіх родзічаў не павінен быў пачуць ад Марку ці Марыны хаця б паўслова пра Ягора Руткоўскага. Астатняе было справай тэхнікі: імітацыя дарожнай катастрофы, выезд з Канстанцы ў Бухарэст у закрытым фургончыку, звышхуткае падарожжа ў капсуле гіперлупа да Марсэля, дзе іх чакала рэкламаванае новае жыццё.
<p>8</p>