– Разумееш, – мройна апавядаў ён, зазіраючы ў спраты памяці, – я тады толькі-толькі стаў захапляцца гісторыяй. Палез у розныя кніжкі. Асабліва цікавіла гісторыя Гомеля. Хацелася знайсці што-небудзь займальнае. Нават містычнае. Думалася, прыкладам, чаму ў іншых гарадах ёсць славутыя дамы з прывідамі, а ў нас пра гэта і почуту няма. Мы з бацькамі жылі ў шматпавярховым будынку – тады адзіным такім – каля самага Усходняга абыходу. Мельнікаў Луг. Валатава. Я ўжо ведаў, што гэтыя мясціны даўней лічыліся містычнымі ў звязку з легендай пра волатаў, якія нібыта тут з’яўляліся перад людам аж да другой паловы ХІХ стагоддзя. Але ніякіх праяў містыкі навокал не заўважаў. Ні на возеры, ні каля Мікалаеўскай царквы, ні на Воўчым востраве. Не лічыць жа містыкай дарослага мужыка на ровары, які гучна спяваў тую вунь песню пра летні сум і здымаў сябе на відэа, рызыкуючы бэхнуцца ў слуп ці зляцець пад адхон! І тады я разважыў: калі містыкі няма, то трэба нарабіць яе самому. Дах дома, дзе мы жылі, абмежаваны некалькімі прыступкавымі атыкамі з круглымі скразнымі вокнамі. І ў гэтых вокнах дзеля прыгажосці ці чагосьці мне невядомага былі ўштукаваныя металічныя перакрыжаванні. Добра памятаю, як вярнуўся аднойчы са школы пасля нейкага нуднага еўразвязаўскага анкетавання і вырашыў, што прыспеў час дзейнічаць. Да кожнага перакрыжавання я прымацаваў шкляныя бутэлькі. Прымацаваў такім чынам, каб вакольныя вятрыскі дзьмулі ў іх рыльцы. Тады я ўжо меў уяўленне пра сакрэты некаторых класічных дамоў з прывідамі. Дый чытаў пра галаснікі ў старадаўніх цэрквах… А мясцовасць на той час была такой, што вятроў не пазычаць. Пагатоў, на даху шаснаццаціпавярховіка! Карацей, пярэпалаху я з тымі бутэлькамі нарабіў, што жыхарам спасу не было. Паўтыдня зюзюкалі пра незразумелыя гукі. Адразу столькі легенд «успомнілі»! У сеціве рознае пісалі. Тэлебачанне прыязджала. Блогеры розныя бегалі. Талерка іншапланетнікаў на ўзроўні апошніх паверхаў прыпаркоўвалася (па чутках). Я быў упэўнены, што яшчэ трошачкі – і рэпутацыя дома з прывідамі да нашага шматпавярховіка прыклеіцца надоўга, калі не назаўсёды. Нават ганарыўся, што стварыў для Гомеля новую легенду. Але высвятленнем крыніцы гукаў шчыльна заняліся дзядзькі з жыллёвага ўпраўлення. Ну, і ясна, што бутэлькі яны знайшлі ў першую ж сваю вылазку на дах. Пра прывідаў і іншапланетнікаў усе тут жа забыліся. Зламыснага хулігана, які бессаромна ўзрушыў жыхароў, так і не знайшлі. Новая гарадская легенда не прыжылася.
– І ў гэтым увесь ты, – ласкава прашаптала Марына, ямчэй прыхінаючыся да любага ёй стваральніка легенд.
<p>9</p>Пасля пабачанага тэлесюжэта Ягор залёг на дно. На дно бутэлькі. Заняўся адмысловым відам археалогіі, цалкам аддаючыся вывучэнню змесціва разнастайнай шкляной тары, на этыкетках якой красавалі маларэальныя людзі і двухсэнсоўныя для гэтай сітуацыі надпісы. Маляваны вусаты мексіканец у зухавата надзетым набакір самбрэра гатовы быў прыстрэліць любога, хто не жадаў кульнуць даўгую чарачку. Усмешлівы стары манах, фізіяномія якога менш за ўсё ўказвала на самоту – дый якая там, да бога, самота, калі пад рукой у цябе ёмістасць з чароўнай вадкасцю! – гулліва заклікаў прыгубіць спакуслівага пітва, што плёскалася ў дубовых бочках.
Хатні бар, які запаўняўся колькімі гадамі і столькімі гатункамі, ацалеўшы цудным цудам у мінулых запоях, метадычна вынішчаўся. Не вынішчаліся, аднак, дакучлівыя прычэплівыя думкі, якія зводзіліся да нежадання верыць у смерць Марыны. Піў. Пераглядаў на п’яную галаву яе фотаздымкі. Плакаў. Зрэшты, у алкагольным тумане, ва ўсіх гэтых слязах і смаркачах ён лавіў сябе на здрадлівым подуме, што ўся шкадоба і жальба не з прычыны яе пагібелі, а таму што яму, перш за ўсё, шкада сябе самога, сваёй страты.
Ад усведамлення гэтага рабілася яшчэ больш прыкра і нясцерпна. Рабілася аж настолькі, што тут жа ўзнікала неадольнае жаданне ўтапіць усю гэтую прыкрасць і нясцерпнасць у чарговай порцыі вядзьмарскіх трункаў. Трункаў з ведзьмінай хаты. Трункаў, якія мелі звышнатуральную здольнасць дэфармаваць час. І порцыя змяняла порцыю, і час скрыўляўся так, што цяжка было зразумець, ці ноч з ліхтаром і аптэкай на вуліцы, ці раніца наступнага пасля чацвярговага дажджу дня.
