Бог кахання Марс полностью

Паганяўшы павукоў ды іншых паўлегальных кватарантаў, шукальнік мусіў ускараскацца на зэдлік і ўжо дзесьці там, на верхатуры, знайшоў патрэбнае, зняў капронавую накрыўку і прагна прысмактаўся да гэтага кубка гурковага Грааля. В комнате с белым потолком. С правом на надежду. Калонкі працягвалі каланізаваць яго свядомасць дарэчнымі асацыяцыямі. Галава не сунімалася. Сэрца тахкала. Скакаць з зэдліка было залішнім. Хацелася есці, але з тэхнічных прычын не зусім маглося. Расол, злёгку прагнаўшы смагу, не даў жаданага эфекту ў астатнім. Патрабаваўся хаця б малюпасенькі кілішак моцнага алкаголю.

Поўнай пляшкі не знайшлося. Як не адшукалася напалову поўнай ці напалову пустой. Усе пляшкі былі пустыя. Ну як пустыя?.. Народная мудрасць цвердзіць, што з пустой пляшкі можна выціснуць сорак кропель. Не вагаючыся, Руткоўскі рушыў высвятляць справядлівасць гэтага цверджання. Поболтаем об иронии, мне безумно интересно! Абпоўзаўшы ўсю кватэру, ён здолеў запоўніць палову кілішка, які тут жа падняў угору, нібы прамаўляў тост, і адправіў тую жахлівую мяшанку сабе ў рот. All the pain I thought I knew. Яго тут жа вывернула. Палёгкі не атрымалася. Раскаяння таксама не было.

«Што абраў бы гэтым летам лаўрэат легендарнай літаратурнай прэміі – сомы грам ці пігулку Мурці-Бінга?» – толькі і паспела гэткай жыццярадаснай страказой прасакатаць журналістка радыё «Слабада», як адзін адсотак зарадкі мабільнага тэлефона Руткоўскага знік без развітання і абяцанняў вярнуцца. Ягор ад гэтага не зажурыўся.

«Трэба збольшага прывесці сябе да ладу і злётаць у краму», – дзелавіта заявіў ён люстэрку і трапіў у чарговую пастку свайго прасвету: ператварыўся ў Бурыданава асла, які не мог выбраць, куды выправіцца: у «Званочак» ці ў «Асарці». За гэтымі роздумамі ў стаянні над гідкай лужынай няспраўджаных надзей яго заспела Наста Ройтшванец.

Праз, як выявілася, незамкнёныя дзверы яна насцярожана прадыбала ў глыб кватэры. Убачыўшы дзіўны ступар гаспадара, спытала: «Што ты – а брох цу дыр![1] – робіш?» Du hast mich gefragt. Той здрыгануўся, падумаўшы, што чуе голас Марыны, якая чамусьці сварыцца з ім на ідыш. Марына і ідыш ніяк не клеіліся ў яго галаве. Зразумеўшы сваю памылку, Ягор блытана пачаў тлумачыць, нешта верзучы пра ўцёкі з радзімы пяцісот сем’яў рымскіх патрыцыяў на чале з Палямонам, «взявши з собою едного австронома».

Дзяўчына, асабліва не ўслухоўваючыся, разгледзелася ў кватэры, стан якой быў больш красамоўным, чым мармытанне гаспадара. Нічога не кажучы, яна забрала кілішак, узяла пакутніка за руку і павяла ў ванны пакой. Пакуль мужчына не паспеў ачомацца, схапіла змейку душа, уключыла халодную ваду і, нахіліўшы бедака над ваннай, стала паліваць яму галаву. Струмені траплялі і на плечы, і яшчэ бог ведае куды. Ягор пырхаў, але актыўнага супраціву не чыніў, адно мармычучы: «За што ж ты мяне так не любіш?» Девчонки полюбили не меня. Ройтшванец на гэта ніяк не адрэагавала, а толькі ў рэжыме «думкі ўголас» прамовіла: «Ды што за старызна ў яго тут іграе?»

Праз нейкі час Ягор здолеў трохі ачомацца. Мокры і ўскудлачаны, з вінаватай удзячнасцю ён зірнуў на сваю нечаканую ратавальніцу. Яна ўгаварыла яго не спыняцца на дасягнутым, а вымыцца поўнасцю, балазе гарачую ваду тутэйшыя камунальныя божышчы адключыць яшчэ не паспелі, хоць «было то лете, и был великий зной». Асацыяцыі з сюжэтам даўняй рыцарскай аповесці ўзніклі самі сабой, нібы ў працяг летапіснай гісторыі пра Палямона. Навуковец не стрымаўся і, скідваючы з сябе апранахі, працытаваў адпаведны ўрывак: «И одного дня Трыщан мылся у ванне ув-одной коморе, и служыла ему Ижота». Дзяўчына зрабіла выгляд, што не пачула, палічыўшы прамоўленае ім нейкай фігурыстай лаянкай, якую той буркатаў сам сабе. But I’m a creep, I’m a weirdo.

Яна зачыніла за сабою дзверы. Руткоўскі, застаўшыся адзін, залез у балею – як ён здавён называў ванну, – уліў на дно чароўную мыльную вадкасць з першай-лепшай пластыкавай ёмістасці, адрэгуляваў гарачыню вады і нарэшце ўлёгся ў чаканні супакаення. Міжвольны сібарыт глядзеў на пену і ўжо адчуваў удзячнасць за тое, што Наста вырвала яго з запаяванага лако зачару. Паматляўшы галавой, ён паспрабаваў упарадкаваць думкі і, на радасць сабе, выправіўся з зачараванага кола запою.