Бог кахання Марс полностью

Вобраз Марыны ліпеў недзе на маргінесе свядомасці. Не ставала ні моцы, ні натхнення цягнуць яго на авансцэну. Здавалася, што боль ад поўнай страты каханай калі і не знік, то вельмі і вельмі прытупіўся. З тым мужчына памыўся, пагаліўся, асвяжыў скуру твару ласьёнам «Шалёны агурок». Завагаўся з выйсцем – свежай бялізны ў ванным пакоі, ясна, не было. Заставалася абкруціцца пацірахай, ціхенька адчыніць дзверы і на дыбачках патупаць да патрэбнае шафы. Ён нават не задумаўся аб прычынах свайго сораму, бо ў прынцыпе мог сабе сказаць сакраментальнае: «А што там тая Наста не бачыла!» – і рушыць у Адамавым «прыкідзе». C’est la vie, say the old folks, it goes to show you never can tell. Але тут дзверы злёгку прачыніліся і ратавальніца падала ўсё, што пазбаўляла Ягора лішніх вывертаў.

Праз колькі хвілін ён, чысты і ахайны, выйшаў з ваннага пакоя. Выйшаў і, ступіўшы пару крокаў, сцяміў, што ў кватэры нешта змянілася. Быццам лядашчая бабця прайшлася для ачышчэння ложка і дома з серай і яйкам птушыным у жменьцы дрыготкіх рук. Наступныя крокі і пах чагосьці смачнага з кухні толькі ўпэўнілі яго ў тым, што змены сапраўды адбыліся. Але эпічная рымская бабця (ці не сваячка Палямона?), вядома, тут была ні пры чым. Пакуль ён малімоніўся ў ванне і змагаўся са шчэццю на твары, Наста паспела навесці паўсюль парадак і ўжо завіхалася з гатаваннем абеду.

Гаспадар заплюшчыў вочы. Заплюшчыў не ад сляпучага бляску кватэры, а ад сораму. Ён уявіў сябе героем рамана, якому надта ж хацелася задаць аўтару колькі пытанняў наконт ролі жанчыны ў жыцці і літаратуры. Зрэшты, гэта вельмі хутка прайшло, нібыта кароткачасовы цыганскі дождж. Шчасце маё, супакойся. Я ведаю, мы дакранемся да зор. Пакуль не ведаючы, што песня «Akute» памыляецца толькі трошачкі, Руткоўскі скіраваўся на кухню, дзе адразу ж аддаў свой «дзякуй». Дзяўчына толькі пасміхнулася, моўчкі запрасіла сядаць за стол, пасля чаго напоўніла вялікую піялу нечым гарачым і духмяным, каб паставіць перад збянтэжаным небаракам.

– Я не ведаю, як гэтую страву назваць, – урэшце загаварыла яна. – У цябе тут амаль нічога з прадуктаў не засталося. Але я пачаравала з тым, што змагла адшукаць. Вось атрымалася ж нешта…

– Ух, – выдаў Ягор, адправіўшы першую лыжку варыва ў рот. – Нечым салянку зборную нагадвае. Смачна.

– Да салянкі гэтаму супчыку – як да Марса. І не лоеўскага… Але можна калі-небудзь і яе прыгатаваць, – зацеміла дзяўчына, спачувальна гледзячы на акрыялага гаротніка.

– Абавязкова, – як нічога ніякага пагадзіўся той, працягваючы паглынаць гарачае.

Ні па яго выглядзе, ні па яго тоне нельга было зразумець, наколькі сур’ёзна Ягор успрыняў яе заўвагу. Ён еў, як даўней казалі ў народзе, аж нос гайдука скакаў, і гэта абсалютна не супадала з чарговай песняй. I wanna be loved by you. Нос мусіў бы скакаць, як Мэрылін Манро.

Толькі на апошняй лыжцы Руткоўскі падняў вочы і прыкмеціў, як асабліва глядзіць на яго госця. Ён асекся, ледзь выціснуўшы спалучэнне слоў «дзякуй» і «прабач».

– Ныт фар вос[2], – забіраючы пустую талерку, адказала яна на падзяку і следам пацікавілася: – А прабачаць за што?

– За ўсё гэта, – няпэўна прамармытаў ён. – Ты ж ведаеш, што здарылася.

– Ведаю, – пацвердзіла Наста, не патрабуючы тлумачэння. – Ты гарбату з цукрам п’еш?

– Сёння без.

У вялікім кубку Ройтшванец запарыла гарбату, паставіла перад уратаваным і вярнулася да ракавіны, каб вымыць талерку. На кубку красавалі за распіццём каньяку рыцар і цмок, чый брудэршафт аздабляўся дрыготыкай надпісу: «Ibi victoria ubi concordia». Там перамога, дзе згода.

– Марыну не вернеш, – сказала дзяўчына пад шум вады, якая лілася з крана.

– Што? – не дачуў Ягор.

– Трэба жыць тым, што ёсць, – не стала паўтараць увішная госця.

Ледзь паспеўшы зрабіць некалькі глыткоў, мужчына абярнуўся і зірнуў на яе. Зірнуў без злосці ці роспачы. Яна гэта адчула і зірнула ў адказ. Гэтыя маўклівыя пераглядкі трывалі з хвіліну. Потым дзяўчына злёгку пасміхнулася і прагаварыла:

– Пі гарбату, а то астыне. Я неўзабаве пайду.

– Не застанешся?

– Не гэтым разам. Вельмі спяшаюся дадому. Ты толькі адно мне паабяцай: не пачынай зноў так моцна захапляцца выпіўкай.

– Ды я сам разумею, што новая бутэлька можа стаць апошнім пялёсткам самаразбурэння.

– Глядзі мне, кветачка-пралесачка.

Дзяўчына пабуськала яго ў шчаку і развіталася. Ён хацеў перахапіць яе руку, пяшчотна сціснуць далонь і папрасіць застацца, але не наважыўся. Адно яшчэ раз падзякаваў на развітанне. Маленький город. Может, мы встретимся скоро с тобой.