Праз колькі солаў, узяўшы з сабой дастаткова ведаў і абсталявання, пасяленцы загрузіліся ў легкавоз і адправіліся на выведку. Адной выправай збіраліся ўпаляваць двух зайцоў: адшукаць і адлогі лёду, і радовішча дысбуэндыю. Упершыню пракладаючы дарогу, марсаход на малой хуткасці рухаўся да аднаго з камяністых узгоркаў. Дзялянкі, цалкам замеценыя пылам, хаця і правяраліся бартавым сканерам на пустоты, наўмысна абміналіся. Пад коламі машыны парыпвалі камяні. Драбнейшыя з іх, бывала, адляталі ад зазнанага цяжару. Пясок дзівотна хрупасцеў. Шлях нагадваў дабітую брукаванку. Што праўда, укапанае тутэйшымі катаклізмамі каменне было, часцей за ўсё, не такіх ужо і сціплых памераў. Больш нагадвала хаатычна раскіданыя і ўтаптаныя ў грунт пліты няправільнай формы, на якіх нехта шчодра рассыпаў друз і пясок. Усеяныя процьмаю драпін і расколін, «пліты» часам утваралі вельмі вычварныя ўзоры. Сяму-таму
Ягор свядома адключыў гукаізаляцыю, каб больш поўна прасякнуцца атмасферай паездкі па чужой планеце. Ён узіраўся ў марсіянскія прасторы праз тоўшчу браняванага шкла і слухаў ненаўмысную музыку, якая ўтваралася пад коламі легкавоза. Марына сядзела побач і, каб не Варгін, выглядала б, напэўна, такой сабе абыякавай супрацоўніцай, якую накіравалі ў малацікавую для яе камандзіроўку. Так, яны ўсё-ткі наважыліся ўзяць ката з сабой. Ён паслухмяна ўсеўся на панелі пры лабавым шкле, але зіркаў на зааконныя краявіды агромністымі здзіўленымі вачыма, рэзка торгаў галавой і перыядычна азіраўся на гаспадароў, нібыта пытаўся: «Што за трасца, панове?»
Каціныя выхілясы змушалі людзей задорліва смяяцца. Руткоўскаму прыемна было назіраць, як каханая жанчына ад душы заліваецца смехам, а не адстаронена сядзіць, як сугнеістая насупа. Пра сябе ён яшчэ адзначыў, што Варгіну тутэйшыя мясціны ў навінку. Гэта лішні раз пацвярджала, што каток не прыбег на «прыстанішча» з тутэйшых камянісак, што навокал сапраўды Марс.
Спеў выклікаў новую хвалю весялосці Марыны і ажывіў даўно не чутае, напоўненае невымоўнай пяшчотай слаўцо: «дурпэцала». Яна нічога не пытала пра ўзгорак, да якога ехалі. Спадзявалася, што даступных звестак Ягору хапіла, каб цвяроза ўсё ацаніць і абраць слушны напрамак. Смеючыся, яна перавяла позірк на каханага. Ёй падабалася ўпэўненасць, з якой ён кіраваў марсаходам. Гэта надавала спакою і перакананасці, што яна знаходзіцца пад надзейнай абаронай. Можна было сто разоў лічыць
Руткоўскі запаволіў рух машыны, якая набліжалася да падэшвы ўзгорка, і на зусім малой хуткасці пад’ехаў да схілу. «Нібы пацалаваў пяшчотна», – не прамінула пракаментаваць жанчына. Ён адказаў толькі чорцікамі ў вачах і, не марнуючы часу, актывізаваў прымацаваны спераду марсахода свідар. Гэтая штука, дарма што называлася свідрам, была
Вядома, выседзець той час можна было і ў кабіне: бавіцца свецкімі гутаркамі, гомельскім фальклорам і кацінымі крыўляннямі. Але Ягор меў рашуча іншыя планы і намовіў спадарожніцу здзейсніць