Бог кахання Марс полностью

– Я ведаю, што ў выніку. У пачатку нашага стагоддзя да Марса паляцелі новыя апараты з больш магутнай оптыкай. І на новых здымках зямляне замест сфінкса пабачылі вялізны выветраны ўзгорак.

– Менавіта! – трошкі ненатуральна ўсклікнуў Ягор.

Ён сапраўды быў усцешаны, што ўбачаны Марынай камень не меў падабенства з Юравіцкім ідалам. Інакш гэта было б ужо занадта. Прымаць такую вось сувязь жыхароў старажытнага паселішча ў Юравічах з Марсам было немагчыма, бо ў галаве гэта ніяк не ўклалася б. Адкрыць жа, што ты не на Марсе, а на імітацыйным палігоне, дзе цябе дураць, ды яшчэ і такім вось кавярзінскім чынам, было б вельмі крыўдна.

Археолаг яшчэ раз уважліва агледзеў камень. Наноў пераканаўшыся ў адсутнасці хоць якога падабенства з юравіцкай знаходкай, ён адагнаў ад сябе рэшту змрочных думак і паказаў на неба. Не на даляглядзе, а ў іх з Марынай над галовамі. У нябеснай прасторы, колер якой вагаўся ад жаўтаватага да карычневага, на неверагоднай вышыні красавала серабрыстая паласа, расцягнутая з усходу на захад на многія і многія кіламетры. Паласа рухалася. Няроўныя краі яе пастаянна змяняліся.

– Славутыя марсіянскі аблокі, – не зводзячы вачэй з неба, рэкамендаваў Ягор.

– Госпадзе, я і забыла зусім, што тут ёсць такая прыгажосць! – сарвалася з вуснаў Марыны, якая зачаравана сузірала сапраўды фантастычнае відовішча.

Абаіх ахапіла невымоўнае пачуццё эйфарыі, якой спадарожнічаў нечаканы прыліў пяшчоты. Яны і не пацалаваліся толькі таму, што заміналі скафандры. Але скафандры не заміналі стаяць поплеч і працягваць дзівіцца тутэйшым высокім аблокам.

– Ведаеш што? – абрываючы працяглае пяшчотнае маўчанне, звярнуўся да каханай мужчына.

– Яшчэ адзін сюрпрыз? – паспрабавала здагадацца яна.

– Так. Выходзь за мяне замуж, – прагучала штосьці неймавернае, але разам з тым вельмі суладнае з іх эйфарыяй.

– Божа, Ягор, ты заганяеш мяне ў кут, – ад жанчыны павеяла знарочыстай какетлівасцю. – Выбар мужыкоў на гэтай планеце зусім невялікі. Мне варта добранька падумаць, каб не памыліцца, каго ж абраць: цябе альбо цябе?

– Прыспешваць не стану, але нагадаю, што хвілін праз дваццаць мы мусім з’язджаць. І калі ты дасі згоду апасля, то цырымонія адбудзецца ў банальных умовах звыклай нам базы, а не пад чароўным шлейфам гэтых прыўкрасных аблокаў, – ягоны голас напоўніўся спакушальнымі ноткамі, якія Марына так любіла яшчэ ў часы іх першых спатканняў.

– Аблокі – гэта добра, – пагадзілася яна. – Шкада, што возера Ліцвін недзе неймаверна далёка.

– Яно блізка, – ласкава запярэчыў ён. – Яно ў тваім і маім сэрцах. У нашай супольнай памяці. У нашым каханні, якому выпала…

– Не працягвай, – перапыніла Гваздовіч. – Я хачу выйсці за цябе замуж.

– Дзякуй, любая, – шчасліва заўсміхаўся Руткоўскі. – Паколькі з ацалелых удзельнікаў экспедыцыі паводле фармальнай пасады старэйшым з’яўляюся я, то на мяне распаўсюджваюцца ўсе правы, якія меў капітан «Навухаданосара», у тым ліку і права рэгістраваць на законных падставах шлюбы сваіх падначаленых. У такім разе я афіцыйна распачынаю цырымонію і, як бы шызафрэнічна гэта ні гучала, звяртаюся да самога сябе: «Прашу адказаць вас, Ягор Руткоўскі, вядомы ў гэтай экспедыцыі як Горан Бунціч, ці згодны вы ўзяць за жонку Марыну Гваздовіч, быць з ёй у радасці і ў горы, дастатку і галечы, хваробе і здароўі, пакуль смерць не разлучыць вас?» І я цвёрда кажу «так», каб адразу звярнуцца да нявесты: Марына Гваздовіч, ці згодзіцеся вы стаць жонкай Ягора Руткоўскага, вядомага ў гэтай экспедыцыі як Горан Бунціч, быць з ім у радасці і ў горы, дастатку і галечы, хваробе і здароўі, пакуль смерць не разлучыць вас?

– Так, – упэўнена сказала нявеста.

– Дадзенай мне ўладай абвяшчаю нас мужам і жонкай. Абмяняцца пярсцёнкамі і замацаваць шлюб пацалункам прапаную ў кабіне марсахода.

– Пярсцёнкамі?! – здзівілася новаабвешчаная жонка. – Дык вось што ты штукарыў, вазёкаючыся ў майстэрні з гайкамі! Рабоцька мой мілы. Усё прадумаў. Усё падгадаў. Месца рамантычнае абраў.

– Прабач, што з жалеза.

– Гэта мой любімы метал.

Яны шчасліва рассмяяліся. Ягор падаў Марыне руку, і шлюбная пара ўрачыста пабрыла да легкавоза, які ўжо слаў сігналы пра завяршэнне ўзяцця проб. Варгін заставаўся на сваім месцы. Убачыўшы, што гаспадары вяртаюцца, ён падняўся на заднія лапы і абапёрся пярэднімі на шкло. Маладыя заўважылі гэта і радасна памахалі яму рукамі. Машына неспадзеўкі дала задні ход.

У Юравічах, як гэта бывала неаднойчы, праводзілася адразу некалькі раскопак. Група археолагаў са сталіцы капала на гары ў сярэднявечных пластах, манячыся канчаткова давесці urbi et orbi, што якраз тут некалі стаяў летапісны Тураў. Гурт валанцёраў удзельнічаў у -наццатым сезоне ачысткі сутарэнняў барочнага касцёла і калегіума езуітаў – пасля столькіх гадоў знайшліся раней невядомыя падземныя хады. Каманда студэнтаў гомельскага гістфака працавала на пясчаных узгорках каля прытока Прыпяці, раскопваючы мезалітычнае паселішча. Тутэйшыя жыхары капалі свае агароды, збіраючыся пакаштаваць маладой бульбы.