Бог кахання Марс полностью

Сяргей Яўцехавіч вітаў прыезд сына без лішніх эмоцый. Між тым яны не бачыліся дзесяць гадоў. Бацька прыкметна пастарэў, але, як для свайго веку, выглядаў малайцом. Зацятасць у яго поглядзе і бянтэжыла, і цешыла сына. Яны выпілі па чарцы. Закусілі. Выпілі яшчэ. Зноў закусілі. Размова не клеілася. Бацькавы пытанні былі кароткімі. Адказы – яшчэ карацейшымі. А паўзы паміж рэплікамі – да амарокі доўгімі. Запаўняць прагалы адно сваёй балбатнёй Ягор не насмельваўся.

З акна куханькі, дзе яны сядзелі, была відаць чыгунка, па якой раз-пораз грукаталі цягнікі. Часам інтэрвал між з’яўленнем цягнікоў быў меншым за чарговую паўзу ў гутарцы бацькі і сына. Аднак нават пры такім раскладзе Руткоўскі-малодшы ўсё ж здолеў вывудзіць у свайго старога, чым той жыве. І што падпрацоўвае трохі ў прыватніка («табурэткі робім»), і што мае з кім прыхарашыць сваю адзіноту («заходзіць адна акуратная жанчына»), і што на здароўе не наракае («добра, што таблетак не трэба»).

– Ну, а ты чаго прыехаў, браток? – урэшце завязаў з прадмовамі Сяргей Яўцехавіч.

– Сказаць, што гатовы да працягу роду, – абвясціў Ягор, не могучы стрымаць нервовы смяшок, які не зусім адпавядаў урачыстасці моманту.

– А я думаў, што да працягу роду ты з трынаццаці гадоў гатовы, – ухмыльнуўся бацька. – Як звалі тую дзеўку, з якой вы тады на Плёсах у таткі-маткі гулялі?

– Я ўжо не памятаю, – сын шчыра ўсміхнуўся і патлумачыў сэнс сваіх папярэдніх слоў.

Стары спачатку маўчаў – ці то абдумваў навіну, ці то шукаў прыдатныя словы. Урэшце ў яго вачах праступілі слёзы, якія ўраз разбурылі ранейшую зацятасць. Яўцехавіч быў сапраўды рады за свайго сына – гэтага «вучонага шыбеніка», як неаднойчы яго называў, – і быў гатовы ехаць у Гомель на вяселле «хоць зараз». Ягора гэта супакоіла. Ён расказаў бацьку пра нявесту. Бацька слухаў, а ў вачах чыталася: «Дай-та Бог, дай-та Бог».

– Сынку, а ты не ўсердзішся, калі я к табе на свадзьбу не адзін прыеду? – асцярожна пацікавіўся стары, калі Ягор перадаў яму паштоўку з запрашэннем.

– Анічуць, тату, анічуць.

Калі ў цягніку на Гомель Ягора заспеў тэлефонны званок Ядранкі, ён таропка агледзеўся. Намагаўся высветліць, ці нямашака для яго галавы чарговай небяспекі. Не знайшоўшы нічога падазронага, ён усё ж адсунуўся ў куток купэ бліжэй да дзвярэй і толькі потым прыняў выклік.

Харватку турбавала, куды ён запрапаў. Пад гэтым разумелася поўная адсутнасць зваротнай сувязі. Сама ж яна спрабавала з ім звязвацца праз антыскайп, мэсэнджар і ледзьве не праз галубіную пошту. Але рэакцыі на гэтыя спробы не было ніякай. Беларус не стаў тлумачыць, што ўсе ранейшыя праграмы і дадаткі папросту «знёс» з камп’ютара і смартфона з прычыны важных перамен на асабістай ніве. У паранаідальным парыве ён паспяшаўся папярэдзіць, што едзе цягніком і не хацеў бы, каб праз яе некантраляваныя пачуцці раптам дасталося не толькі яму, але і іншым пасажырам. Яна на гэта горка пасміхнулася і прызналася, што зараз чары могуць і не дзейнічаць, бо паўмесяца сустракаецца з мужчынам, і той яшчэ аніводнага разу па галаве не атрымаў. «Сустракаешся, ды не кахаеш», – падумаў, але не сказаў Руткоўскі, прыслухоўваючыся да грукату колаў.

Яму не хацелася нічога ёй апавядаць, пагатоў пра вяселле. Яе неадчэпнасць раздражняла. Супадзенні яе званкоў са здарэннямі калі і не здаваліся містычнымі праявамі, дык спараджалі шмат пытанняў. Але ён трываў, пачуваючыся казачным героем, які чуў мальбу: «Не гані ты мяне, я табе ў большай прыгодзе стану». Таму, насуперак раздражненню, слухаў яе натхнёнае цёхканне пра поспехі на працы і халодны секс у вольную часіну, шчыра не разумеючы, чаму для падобнай споведзі яна выбрала менавіта яго вушы. Дакладней – вуха, да якога ён шчыльна прытуляў смартфон, каб ніхто ў купэ не чуў занадта выразных інтанацый, з якімі Іванкавіч апісвала яму «паспяховы секс» і «халодную працу».

Калі сувязь зрабілася няўстойлівай, а потым прапала зусім, Руткоўскі толькі парадаваўся за сябе і падзякаваў мабільным аператарам, якія за многія гады свайго існавання не здолелі забяспечыць надзейны прыём на чыгунцы між Асіповічамі і Гомелем. Сіла традыцый! Адзін з суседзяў па купэ, які да таго мірна адпачываў на верхняй паліцы, раптоўна прыўзняўся і звесіў ногі ўніз, зачапіўшы правую скронь суздром спанталычанага Ягора, які акурат перабіраўся да акна. Выпадковасць. Нічога болей. «Мне так няёмка. Хочаце, пачастую вас каньяком?»

Яднаючы традыцыйную і гарадскую абраднасць, вяселле пачалося з выкупу нявесты. У двор двухпавярховых дамоў каля ваенкамата ўранні заехала чародка вінтажных аўто. Апрануты ў стылізаваны касцюм дэндзі пачатку ХХ стагоддзя, які выгодна дапаўняўся гальштукам-мятлікам з беларускім арнаментам, Ягор крок за крокам адужваў выпрабаванні, якія ладзілі сяброўкі нявесты, пакуль той кіраваўся да кватэры яе бацькоў.