Трапіўшы ў «зялёную хвалю», паязд вельмі хутка перасек забудаваны поплаў – цуд постсавецкай урбаністыкі. З’ехаць з асноўнай магістралі давялося каля Мельнікавага моста, каб, нырнуўшы пад яго, выйсці на фінішную прамую – між возерам Дзядно і часткова адноўленай прамзонай дамчаць да аднаго з колішніх карпусоў суднарамонтнага завода. З нядаўніх часоў дзякуючы альтэрнатыўным постсавецкім урбаністам гэты будынак, дзе цэглай быў выкладзены год узвядзення «1964», ператварыўся ў папулярны забаўляльны комплекс з тэматычнымі рэстаранчыкамі і барамі, нефармальнымі кінапаказамі, паэтычнымі чытаннямі, відэагульнямі, канцэртамі і танцавальнымі вечарынкамі. Якраз тут, у адной з частак гэтай пераўладкаванай індустрыяльнай прасторы, меўся адбыцца вясельны банкет. «Слава богу, што прыехалі, а то дзеці прагаладаліся ўжо. Дый мы па катлетцы якой угрызлі б».
Тамада ў шляхецкім строі, быццам толькі што прыскакаў на дрыкганце з заснежаных балот Паўночнай Сарматыі, цалкам адпавядаў замоўленаму вобразу застольнага маршалка. Перад уваходам ён паставіў маладых на ручнічок, кіраваў бацькоўскім дабраславеннем і частаваннем маладых хлебам-соллю ды гарэлачкай на мёдзе. Аздобленыя арнаментальнымі матывамі зарубінецкай археалагічнай культуры керамічныя кілішкі маладыя спрытна шпурнулі сабе за спіны, і тыя паляцелі ў дзікі яблыневы сад – спадарожную спадчыну старой прамзоны часу яе занядбання. Госці прывітальна гулі, як на павятовым сойміку, дзе ўдала абышлося без махання шаблямі і liberum veto.
Усярэдзіне будыніны вясельная сябрына доўга разглядалася. Для бальшыні гасцей гулянка ў былым заводскім цэху была навіною. Зрэшты, «заводскасць» адчувалася толькі ў архітэктуры будынка эпохі ХХІІ з’езда савецкай кампартыі. Унутранае ўбранне з канцэптуальным роспісам па сценах і дахавых схілах (гарышча там не было), не менш канцэптуальнымі вітражамі, ілюмінацыяй і арганізацыяй прасторы наогул маглі выклікаць нешта накшталт захаплення нават у самых кансерватыўных наведнікаў.
Пад добрае пітво і смачныя стравы вяселле рушыла сваёй сцэнарнай каляінай. Са старанна падабранымі тостамі сваякоў і сяброў. «Вас жэ прэдупрэждалі, што свадзьба цемацічаская». З грымотнымі покрыкамі «Горка!» (дарма што адзін з гасцей спрабаваў пераконваць, што правільна па-беларуску будзе «Палынова!») і працяглымі пацалункамі пад лік (адна бялявая дамачка нават не ленавалася штораз секундамер на смартфоне запускаць: «Ой, гляньце, у мяне тут такі дракончык смешны!»). З маршалкам, які вёў рэй, не прыспешваючы гасцей з кожнай новай чаркай, а выводзячы на гульні, ад адных толькі назваў якіх на душы харашэла ў кожнага: «Кулюкушкі», «Крэглі», «Сучка», «Палачка-булавачка», «Транпыж», «Рагадан» і – цымус цымусаў – «Скукуйда». Са сведкамі, якія спраўна спраўляліся са справай, ціскаючыся ў нешматлікіх закутках колішняга цэха.
Ягор як удзельнік і адначасова глядач розных карцін вясельнай бавы быў задаволены ўсім, не хаваючы ўсмешкі. Насту некаторыя моманты злёгку напружвалі (напрыклад, яе цётка разоў дзесяць падыходзіла тлумачыць, як правільна кідаць букет нявесты), аднак агулам «цемацічаская свадзьба» ёй падабалася. Іх позіркі часта сустракаліся, і тады маладыя не маглі адмовіць спакусе пацалавацца проста з ахвоты, а не з гаркава-палыновых прынук. За гэта яны атрымлівалі кампліменты ад маршалка і жартоўную прачуханку ад гасцей. Але і надалей усё адно не стрымлівалі сябе. Ні пры стале, ні ў танцы. Музыка грала пераважна жывая, хаця без электронных украпін не абыходзілася. Стараўся малады мясцовы гурт «Цалунак звіцяжанкі», спалучаючы гітарны рок з дудой, лютняй і моднага гучання сэмпламі. Выконваліся і народныя песні, і стылізацыі пад Сярэднявечча, і цалкам сучасныя па тэкстах і манерах спеву кампазіцыі. Адны «Сталёвыя зайцы Чартарыйскага» чаго вартыя!
– Табе падабаюцца нашы музыкі ці лепей уключыць «Первый балтийский»? – спытаў Ягор у жонкі, калі гурт акурат атрымаў чарговыя воплескі і заводзіў новую песню.
– «Первый балтийский» я нагляджуся і наслухаюся, калі буду сядзець у дэкрэтным адпачынку, – пасмейваючыся, адхіліла яна мужавы кепікі.
– Любімка, – пяшчотна прашаптаў той, вуснамі пацягнуўся да яе, але раптоўна скалануўся, бо «Цалунак звіцяжанкі» пад адну толькі лютню зацягнуў добра знаёмыя словы:
Усе коні вараныя –Адзін конік белагрывы.Павёз дзевачку і к мору,Павёз красную не ў пору.Я цяпер іду адзінНа вазерушка Ліцвін.