Бог кахання Марс полностью

Лёгенька бусьнуўшы Насту, Ягор з дрыготкім сэрцам услухоўваўся ў песню, з мілажалем успомніўшы Марыну. Жонка адразу пра гэта здагадалася, але не выдала сябе. Шкрабкі салодкага болю зніклі разам з апошнімі акордамі. Ён нават не стаў выдумляць, што гэта метафізічнае прывітанне ад былой каханкі, якая спачыла ў бозе. Спісаў на жаданне музыкаў дагадзіць яму асабіста. «Трэ будзе падысці паціснуць хлопцам рукі за гэты лютневы дзень».

Маршалак абвясціў кароткі перапынак да пачатку новай гульні. Госці імправізавалі ў баўленні часу. Хтосьці намагаўся пад’есці на тры стагоддзі наперад. Хтосьці сярод сабе падобных знайшоў знаёмцаў знаёмцаў знаёмцаў. Хтосьці выйшаў пакурыць. Хтосьці ціскаўся ў адным з нешматлікіх закуткоў («ат ужо ж гэтыя сведкі!»). Да галаўнога стала, дзе сядзелі маладыя, прадэфілявала стройная жанчына ў яркай чырвонай сукенцы. У адной руцэ яна трымала шыкоўны букет белых руж, а ў другой – гермашлем. Перш чым Руткоўскі паспеў ачомацца, жанчына ўжо стаяла перад ім і жонкай.

– Прывітанне. Не чакаў? – спытала яна па-англійску.

– Ты? – пазнаючы Іванкавіч, разявіў рот новаспечаны муж. – Якім лёсам?

– Даведалася выпадкам, што ты жэнішся. Не магла не прыехаць, – усмешліва патлумачыла харватка, і цяжка было зразумець, што хаваецца за яе усмешкай – шчырая радасць за маладых ці нейкі злы намер.

– Цудоўна, – выціснуў з сябе агаломшаны беларус і ўзяўся адрэкамендаваць жонку: – Гэта…

– Прывітанне, Наста. Як маешся? Добра выглядаеш. Рада за цябе, – перарвала яго Ядранка, уручыла збянтэжанай дзяўчыне букет, пасля чаго зноў звярнулася да Ягора яўна загадзя падрыхтаванай фразай па-беларуску з вельмі кранальным (калі не сказаць – эратычным) акцэнтам: – А ты свой падарунак возьмеш, як мяне чаркай гарэлкі пакаштуеш.

– Пачастуеш, – паправіў ён і, напаўняючы гарэлкай чысты келіх, дадаў на англійскай: – Ты няправільна пераклала.

– З перакладамі заўсёды так. Галаву можна зламаць.

Мужчына пацепваў плячыма – настолькі мулкай здаваліся яму гэтая гутарка і сама прысутнасць Ядранкі. Прыйшла нязванай і йдзі нягнанай. Наста пазірала то на мужа, то на дзіўную госцю, не ведаючы, як паводзіцца. Адзін з ахоўнікаў пацікавіўся, ці ўсё добра. «Всё прекрасно», – прачырыкала харватка па-руску і падміргнула Руткоўскаму. Ён адправіў ахоўніка, пахваліўшы за пільнасць. Госця пачакала, пакуль археолаг накапае гарэліцы сабе і жонцы, і толькі потым узняла келіх са словамі:

– За вас, мае дарагія!

– Дзякуй, – адказалі сужэнцы дуэтам, сочачы, як жанчына рашуча перамагае змесціва келіха.

– Трымай, – не марнуючы на закуску час, Іванкавіч працягнула беларусу гермашлем. – Ад лепшых сербскіх вытворцаў. З мануфактуры імя Міларада Павіча. У яго апошняя любоў у Канстанцінопалі, а мая, напэўна, у Гомелі. «Квітней, горад над Сожам».

Ягор пакруціў падарунак у руках, не могучы прыдумаць, што зараз трэба рабіць. І са шлемам. І з неспадзяванай візітанткай. Зрэшты, юрлівы позірк аднаго з гасцей на жанчыну ў чырвоным абяцаў прынамсі адну з праблем вырашыць.

– Не бойся. Надзень яго, – падбадзёрыла Ядранка. – Яго наладзілі адмыслова, каб ратаваць мужчын ад праклёну, што ляжыць на мне.

– Можа, не трэба? – баючыся за мужа, недаверліва прашаптала Наста.

– І ты прапануеш мне насіць гэтую каструлю паўсюль? Ад уласнага вяселля да семінарскіх заняткаў ва ўніверсітэце? – абурыўся той.

– О! Нарэшце я пазнаю гэтага харызматычнага ў сваёй іроніі беларускага археолага! – нараспеў загаманіла госця і гучна зарагатала.

– Мадам, вы не хацелі б са мной патанцаваць? Можна ў мяне дома, – юрлівы госць наважыўся на атаку.

Харызматычны археолаг тым часам напяў шлем, зірнуў на харватку і, спадзеючыся, што яна адчэпіцца, пацікавіўся:

– І як я выглядаю?

– Цудоў… – толькі і паспела наўмысна захопленым тонам сказаць яна перш, чым знячэўку абваліўся дах, хаваючы яе разам з прыліплым залётнікам пад цяжкімі абломкамі.

Ашаломлены Ягор, усвядоміўшы, што адбываецца, паспяшаўся затуліць сабою жонку. Дах працягваў абвальвацца па ўсёй плошчы будынка. Тынкоўка, цэгла, свяцільні, шкло, інсталяцыі – усё гэта апакаліптычным дажджом падала на ахопленых панікай людзей. «Хутчэй на выхад!» – крыкнуў нехта, адно ўзмацняючы панічны настрой. Натоўп рынуўся да дзвярэй. Мала хто ў ім разумеў, чым абернецца гэты дзікі рух.

Гора было тым, хто спатыкнуўся ці секундамі раней знепрытомнеў – іх затапталі мацнейшыя. Уратавацца, выскачыўшы вонкі, здолела ўсяго жменька чалавек. Большасць жа захрасла ў цісканіне, якая ўскладнілася поўным абвалам рэшты дахавай канструкцыі.