Бог кахання Марс полностью

За столікам, ад якога іх аддзяляла толькі рама, сапраўды сядзелі знакамітыя кінарэжысёры. Увага да сябе не стала для кіношнікаў сакрэтам. Бесон памахаў маладой пары рукой на знак прывітання. Таранціна ж з усмешкаю кіўнуў і паднёс указальны палец да вуснаў, маўляў, не трэба шуму. У гэты момант нешта сляпуча бліснула – і пачуліся хуткія шчаўчкі. Марына з Марку павярнуліся ў бок залы – да акна набліжаўся чалавек з масіўным фотаапаратам і, не зважаючы на пратэсты супрацоўнікаў рэстарацыі, браў і браў балкон на прыцэл аб’ектыва. Дзея доўжылася некалькі секунд, але па інтэнсіўнасці шчаўчкоў здавалася, што папарацы зрабіў не менш за сотню здымкаў.

Уражаныя нахрапістасцю фатографа, муж і жонка ўсё ж скемілі, чым для іх асабіста гэты інцыдэнт небяспечны. Яны ўчасна прыкрылі свае твары далонямі. Рашуча настроены Марку падаўся напярэймы нахабніку, каб выказаць прэтэнзіі. Паблізу ўжо віўся і метрдатэль, намагаючыся асадзіць увішнага працмыгу. Апошні, аднак, кіраваўся ўласным планам, на заўвагі і патрабаванні не рэагаваў. Калі ж Пыркэлаб другі раз папрасіў выдаліць кадры, на якія трапіў ён з жонкай, фотапаляўнічы на зорак адштурхнуў яго, як шкадлівую назолу.

Марку гэта ўзвар’явала. Ён не жадаў упасці ў вачах жонкі. Таму падляцеў да папарацы і схапіў таго загрудкі. Але не адгадаў яго рашучасці, бо адразу ж атрымаў тое, што французы называць «coup de boule», румыны – «lovitură cu capul», а некаторыя беларусы апісваюць трапным выразам «даць бычка» – нечаканы ўдар галавой. Гэтым прыватным разам – у пераноссе. Зухаватасць паказаць муж здолеў, а вось сілай пахваліцца не паспеў. Адхінуўся і, хістаючыся, на крывых нагах затупаў назад. Метрдатэль падхапіў бедака пад пахі, а жонка пераняла, адводзячы назад да століка. Фоташпега тым часам скруцілі і павалаклі з залы двое ахоўнікаў. Але ён паспеў выняць са здымача карту памяці і шпурнуць праз балкон на двор, адкуль пачуўся вокліч вернай кампаньёнкі: «Жуль, я злавіла!»

Адміністратар (а мо і сам дырэктар) з’явіўся выбачацца перад наведнікамі. Найбольшую ўвагу, як можна здагадацца, надаў зорным рэжысёрам. Зрэшты, тыя былі ў поўным захапленні ад разыгранай на іх вачах сцэнкі і ўжо спрачаліся, у якую частку будучага фільма ўключыць адпаведны эпізод. Таранціна пахлопаў Марку па плячы, пахваліў за адвагу, але заразом зазначыў, што рызыкаваць праз такую драбязу было не варта. Бесон з ім пагадзіўся. Адміністратар, пазіраючы то на знакамітасцей, то на шараговую сямейную пару (прынамсі, ні мес’е, ні мадам да зорак, у яго разуменні, не былі падобныя), намагаўся зразумець, што ж іх усіх між сабой лучыць. Нарэшце ён прапанаваў адважнаму дзецюку і яго чароўнай спадарожніцы ў якасці маральнай кампенсацыі ўзяць за кошт установы адну з флагманскіх страў. (Пра медычную дапамогу парупіліся, а звяртацца ў паліцыю было несамавіта – як рэстарацыі, так і пацярпеламу.) Пара няпэўна падзякавала, спехам дапіла віно і, не разлічыўшыся, падалася прэч.

Прагулянка па Марселі яўна задалася: не мінула яшчэ і паловы дня, а ўжо і знакамітасцей пабачылі, і па пысе (адной за дзвюх) атрымалі. Марыну гэта чамусьці смяшыла. Зрэшты, яе смяхотнасць не абражала, а зараджала настроем панурага пасля здарэння мужа, чые сінякі давялося хаваць пад шклом прыхапкам набытых танных сонечных акуляраў. Па набярэжнай ішлі, абдымаючыся. Яна раз-пораз паўтарала Марку: «А ты мой герой», – і цалавала ў вусны.

Лічылі, што прычын для хваляванняў няма, бо «Хто ж у зацемненым памяшканні наводзіць аб’ектыў на акно?! Хіба што няўмека». Былі перакананыя, што на здымках (колькі б іх там ні нашчоўкалі!) ні яго, ні яе ніхто не адрозніць. Таму, пабадзяўшыся па набярэжных затокі, пастанавілі скарыстацца сваім выхадным напоўніцу. І хоць Марку пры слове «напоўніцу» злёгку пакашліваў і папраўляў акуляры, спадзяванні, што далей абыдзецца, усё ж пераважылі.

Пачуўшы ў гамане мінакоў пра турыстычны цягнік да базілікі, Марына зноўку павяла мужа за сабой. З агляднай пляцоўкі каля Нотр-Дам-дэ-ля-Гард яны зачаравана цешыліся краявідамі Марселя, бухтай, недалёкімі выспамі. Пазіралі на форты і замак, які на мове турыстаў называўся няйнакш як «замак графа Монтэ-Крыста». Спрабавалі знайсці на даляглядах лабараторнае мястэчка. Дыхалі на поўныя грудзі. Адчувалі хараство жыцця.

З узгорка спускаліся пад вечар. Саматугам. Каб чарговы раз паблукаць па куточках усё яшчэ малазнаёмага горада. Побач з ім яны жылі ўжо колькі месяцаў, але так і не спасціглі яго душу, не адчулі genius loci. У пешых блуканнях бачыўся свой адметны рэзон. Свая апрычоная рацыя. Блукаючы, можна было ўбіраць у сябе рэха пульсацыі гэтага горада, прапускаць праз зрок стракатасць яго ландшафтаў, прызвычайваць слых да яго гукаў…