Бог кахання Марс полностью

Вяртаючыся да затокі, яны шмат размаўлялі, жартавалі, цалаваліся, зусім не думаючы, што стане наступным пунктам праграмы: лавачка каля якой-небудзь ахінутай зелянінай старой сядзібы, утульная кавярня каля тунэля праз затоку ці катар, які памчыць іх да замка Іф. У выніку ж Марыну спакусіла назва «Le Trolleybus», пад якой хаваўся начны клуб, абсталяваны ў скляпеннях адной з камяніц Старога порта.

«Заезжай за мной на троллейбусе», – дурасліва напявала яна, ідучы разам з мужам вузкімі даўгаватымі памяшканнямі з нізкімі чорнымі столямі. Лёгкая вячэра ў адным з бараў клуба спакваля перарасла ў алкагольны трып. Змяняліся кактэйлі. «Стралялі» шоты. Танцавальная музыка найноўшых стыляў здавалася працягам змесціва келіхаў і стопак. Бо і п’яніла, і весяліла, і клікала ў такія нетры нейраасалоды, што цяжка было падумаць, як ты без усяго гэтага абыходзіўся раней. Марына і Марку нястомна нырцавалі ў шумлівых хвалях гэтае музыкі і гіпнатычным мігценні каляровых агнёў. Калі ў музычным шэрагу загучаў рэмікс на песню пра возера Ліцвін, з вачэй беларускі пырснулі слёзы радасці, а ўлонне звяло ад неўтаймоўнага жадання, усярэдзіне якога затрымцеў зусім не мужаў вобраз.

Марына паборала млявасць. Пару дзён Ягор гатаваў для яе булёны і гароднінныя супчыкі. Паіў садавінавымі ўзварамі і чыстай, толькі-толькі згенераванай вадой. Быў клапатлівым татачкам, як жонка не без любасці ў голасе абазвала яго. Ён жа чарговы раз упэўніўся ў справядлівасці старажытнай мудрасці: колькі жвіру на ўзмор’і, столькі ўтомнасці ў дбанні любоўным.

Медсканер сведчыў, што немач мінала. Ачунялай жанчыне карцела хутчэй узяцца за вывучэнне структуры, якая так спрытна ўклала яе на койку ізалятара, ператварыўшы ў бязвольную кулешу. Часцінкі структуры трэба было б параўнаць з пробамі дысбуэндыю, да доследаў з якімі ніяк не даходзілі рукі. Раптоўнае ўсведамленне не адпускала даследчыцу з гарышча навуковай зацікаўленасці.

Пад здзіўленым позіркам мужа, чыю цікаўнасць задавальняць не спяшалася, Марына засела ў лабараторным адсеку. Чаравала з прабіркамі, колбамі, газаадводнымі трубкамі, цэнтрыфугамі і яшчэ бог ведае з чым. Сыпала формуламі, лічбамі, паняццямі. «Проста сучасная вядзьмарка», – жартам падбівала яна Ягора пагадзіцца. Ён не згаджаўся. Сам патроху чараваў, гатуючы зборную салянку з марсіянскай іскрынкай. Марына тым часам не забавілася з папярэднімі высновамі. Сумневы адпадалі: аб’екты доследаў яднала роднаснае паходжанне. Дадатковымі разлікамі шукальніца высветліла, што ўздзеянне мінералу на чалавека можа быць значна мацнейшым.

Першае, што спытаў Руткоўскі, пачуўшы за абедам пра гэта, тычылася водаправода:

– Ваду на базу не вядзём?

– Вядзём. Фільтры надзейныя. З улікам адкрыцця ўнясём адпаведныя звесткі ў памяць сістэмы ачысткі. Яна лішняга не прапусціць, – бойка адказала жанчына, падзьмухваючы на лыжку з гарачай салянкай.

– А што будзем рабіць з мінералам?

– Наколькі мне дазволіць час, я буду займацца вывучэннем, – Марына падзялілася намерамі, пакаштавала страву і, нічога пра яе не сказаўшы, працягнула: – Ты сам цудоўна памятаеш, як абстаўлялася знаходка дысбуэндыю і яго значэнне для медыцыны, а менавіта для змагання з адзінотай. Тое, што я няўрокам выпрабавала на сабе, мне найменш падалося лекамі ад адзіноты. Так, я трохі жартавала, пацвельвала цябе, успамінала дурныя дзіцячыя загадкі. Але разам з тым мая воля была амаль цалкам прыгнечанай. Я сапраўды была млявай. Аднак гэта млявасць пластыліну ў нечых руках.

– Пластыліну? – Ягор адсунуў паўпустую талерку.

– Менавіта. Здавалася, што з мяне можна было зляпіць што заўгодна, – патлумачыла яна.

– То-бок наступныя дні ты была такой ціхамірнай толькі таму, што я цябе пра гэта папрасіў, а рэчыва ў тваім арганізме змушала цябе падпарадкоўвацца? – мужчына не мог паверыць вушам і ўласным высновам.

– Так і ёсць. Але гэта пакуль толькі на ўзроўні саманазірання. На жаль, у нас няма магчымасці правесці эксперымент на мышах. Многае праяснілася б.

– Кот для такога эксперымента, як я разумею, не прыдасца.

– Шкада гэтага шыбеніка. Вынікі ж непрадказальныя.

– Непрадказальныя вынікі – гэта проста пра маю сённяшнюю салянку, – самакрытычна зазначыў Руткоўскі, заўважыўшы, што жонка амаль і не ела. – Прыгатаваць нешта іншае?

– Я сама прыгатую. А ты падрыхтуй усё, каб заўтра зноў можна было брацца за водаправод. З Варгінам я ўсё-ткі паэксперыментую. Кыць-кыць-кыць! Варгіне, хадзем естачкі! Хочаш смачнюсенькай саляначкі?