Пад часовы вадаём пасля пэўных роздумаў вырашылі аддаць самы крайні адсек «дальнякоў». Разлічылі, як там утрымаць у дастатку вады. Як яе туды прасцей за ўсё падаць. Як потым вывесці на паліў «цяпліц». Клопату было значна меней, чым з водаправодам, а камфорту і бяспекі – болей. Упораліся роўна за два крыжыкі ў каляндарыку добрых спраў. Адсунутая вандроўка мусіла мірыцца з лёсам. Здзяйсняльнікі летуценняў нават не пазіралі ў яе бок.
Стоячы перад дзіўным
Гаспадары ж плёскаліся, смяяліся і галёкалі, нібыта дзеці. Плавалі навыперадкі, хоць надта разагнацца не было як. Па чарзе затрымлівалі дыханне і хаваліся пад вадой, паспрачаўшыся, хто даўжэй пратрывае. У Марыны выходзіла ў лепшым разе адна хвіліна. Ягор жа змог не вынырваць больш за тры хвіліны. Гулялі на жаданне, якое таямнічым чынам супадала ў абаіх. Гэта быў ці не самы бесклапотны дзень з усіх іх дзён на Марсе. Умоўных дзён…
Згаладаўшыся, нырцы рушылі на кухню. Сістэма паведаміла, што яны
Як Руткоўскі і прадказваў, уключаючы аўдыёфайл, штаб зноў быў ледзь чутны. Знаёмыя, амаль родныя шумы перашкод, за якімі хаваліся словы. Хаваліся лепш, чым перадачы радыё «Слабада» ў падлеткавыя гады Ягоравага бацькі. Але нешта прабівалася і тут. Той самы абрывак фразы, як і ў ранейшым пасланні з Зямлі? Не. Уважлівае ўслухванне змусіла змяніць меркаванне. Апроч раней чутага «give» дзе-нідзе праточваліся яшчэ чатыры гукаспалучэнні, што нагадвалі словы ці іх кавалкі. Пасяленец адарваўся ад замешвання амлету з яечнага парашку і паставіў адпаведны фрагмент на бесперапынны паўтор. Марына працягвала гатаваць, унікліва слухаючы закальцаваны мужам адцінак запісу.
Троечку слоў раскусілі адразу – «without», «ships», «formed». Чацвёртае ж, што, як цар Ірад з батлейкі, выскоквала з прамежку між апошнімі, ніяк не паддавалася. Яно нібыта зрыналася з-пад покрыва ўспышак белага шуму. «Leviath», – дзясяткі разоў пляваліся дынамікі. Мужчына ставіў трэк на паўзу, каб больш спакойна падумаць пра сэнс пачутага. Нічога не надумваў. Уключаў ад пачатку, каб усё паўтарыць. І так не адзін раз. І ўсё марна. Урэшце задаў гукавы пошук па слоўніках на серверах. І не паспела жонка паклікаць яго за стол (соевыя катлеты з гароднінай пад – так і быць! – амлет), як з’явіліся першыя вынікі. Пошукавая праграма запэўнівала, што з імавернасцю ў 95 % мелася на ўвазе слова «Leviathan».
– Левіяфан? – неўразумела скрывілася жанчына. – Біблейская пачвара?
– Вось і стала ўсё на свае месцы, – не адказваючы наўпрост, заключыў археолаг, натхнёны здагадкай, слушнасць якой ён хацеў праверыць яшчэ да вячэры.
Пачаў пошук па біблейскім тэксце. Марына падышла да мужа, апасліва пазіраючы на экран, дзе вокамгненна засвяцілася спасылка на радкі сто чацвёртага псалма з вылучанымі ключавымі словамі: «There is the sea, great and broad, In which are swarms without number, Animals both small and great. There the ships move along, And Leviathan, which You have formed to sport in it. They all wait for You To give them their food in due season» – «Гэта мора – вялікае і шырокае: там паўзуны без ліку, жывёлы малыя і вялікія; там плаваюць караблі, там гэты левіяфан, якога Ты стварыў гуляць у ім. Усе яны ад Цябе чакаюць, каб Ты даў ім ежу своечасова»[5].
– Яны што, псалмы нам дасылаюць? – атарапела і расчаравана выдыхнула пасяленка.
– Як бачыш, – трохі цынічным тонам працэдзіў муж.
– І што гэта значыць?
– Марсіянскую праграму «Coböl» маглі згарнуць, і адзінае, з чым яны цяпер у стане да нас звярнуцца – біблейскія словы, якія аўтаматычна адпраўляюцца на Марс. Памагай бог, сябры.
– А раптам там усё-ткі апакаліпсіс праз гэтую хваробу?