Бог кахання Марс полностью

– У часы, калі буяюць апакаліптычныя настроі, часта назіраецца зварот да рэлігіі. Але ж сінтатадзін – ці як там яго цяпер называюць? – гэта не проста глабальная катастрофа, як яна бачыцца транснацыянальным карпарацыям і незлічонаму мноству залежных ад іх людзей. Гэта перараджэнне чалавецтва, стомленага ад бясконцай гонкі тэхнічнага прагрэсу, якое так і не здолела сфармуляваць сваёй канчатковай станоўчай мэты, апроч бесперапыннага нарастання спажывання. Ведаеш, я шмат пра гэтую хваробу думаў. Яшчэ ў пачатку нашага стагоддзя сярод людзей, уцягнутых у названую гонку, знаходзіліся адзінкі, якія свядома адмаўляліся ад офісаў і ўсіх выгод, што давалі карпарацыі. Адмаўляліся і з’язджалі ў якую-небудзь глухмень, каб быць бліжэй да прыроды і далей ад ідэалогіі спажывання. Іх называлі даўншыфтарамі і лічылі дзівакамі, няздатнымі сваімі дэмаршамі спыніць прагрэс у тым яго разуменні, што я акрэсліў вышэй. Больш брутальны варыянт бунту супраць грамадства спажывання яшчэ ў дзевяностыя гады мінулага стагоддзя намаляваў амерыканец Чак Паланік у кнізе «Байцоўскі клуб». У выніку ж чалавецтва пайшло дарогай мяккага супраціву. Сіндром татальнай адзіноты – гэта той самы даўншыфтынг, які паступова набыў масавы характар. Праўда, праяўляецца ён, калі верыць апрылюдненым звесткам, у неадольным несвядомым імкненні пакінуць офісную вязніцу і ўсё, што з ёй асацыюецца. Калі сінтатадзін сапраўды перамог, то можна лічыць, што чалавечая цывілізацыя ўступіла ў новую стадыю свайго развіцця. І мне цяжка зараз уявіць, як бы жыў, на якіх ідэйных і гаспадарчых падвалінах стаў бы трымацца свет глабальнага даўншыфтынгу.

– Калі так, то нам не выпадае чакаць дапамогі з Зямлі, – з сумам канстатавала Марына, шчыра жадаючы сурочыць. – А я ўсё спадзявалася, што мы вернемся дадому, што я нараджу нам з табою дзіцятка.

– Любая мая, не хачу цябе зноўку расчароўваць, але дарогі назад у нас, бадай, няма. А нараджаць тут – значыць, з вядомай прычыны, выракаць дзяцей на неймаверныя цяжкасці і беды. Як бы мы ні стараліся, запасы з цягам часу вычарпаюцца. Аднавіць іх будзе нерэальна. Тэхніка калі-небудзь састарэе і перастане «фурычыць». Новай мы вырабіць не зможам. І калі б за сценамі базы было дастаткова кіслароду і прыдатнай вады, калі б тэмпература ўдзень і ўначы не скакала, як шаляніца, а атмасферны ціск трымаўся б на здаровай для зямлян адзнацы, то можна было б падумаць і пра дзяцей. А так…

– А так мы з табой век дваяваць будзем, асуджаныя на пажыццёвую татальную адзіноту.

– У пэўным сэнсе. Але ў нас ёсць мы і наша каханне. І калі мы ўжо з табой аднойчы ўмовіліся, то будзьма як Дамп і Гамп.

Жанчына абдарыла мужа доўгім, поўным журбы позіркам. Пра шчаслівую пару з карабля, які разбіўся, успамінаць больш не хацела. Думала, ці не нагадаць Ягору, што ў каго-каго, а ў яго на Зямлі засталося дзіцё. Урэшце не наважылася, ціха запрасіўшы:

– Хадзем есці. Вячэра стыне.

Рэпліка Марыны ў прыбіральні начнога клуба «Le Trolleybus» пасварыла яе з мужам. Марку ашалеў ад неспадзяванкі. Крычаў штосьці пра прылашчанасць заганнага кола. Лаяўся, захліпаючыся абурэннем, што ветразі надзей лепш прыбраць. Памінаў колішні матулін наказ: «Абірай жонку, якая б радавала цябе, а не іншых». Разгарачаны выбег на вуліцу і хацеў вяртацца ў лабараторнае мястэчка адзін. Жонка тады высігнула следам, чым стрымала раўнівага шалапута ад нагрувашчвання глупстваў. Паехалі ўсё-ткі разам. Але моўчкі. Сужэнец натапырыўся і зацяўся на бязмоўі. Марына ж і не збіралася апраўдвацца. Імя яе колішняга каханка выдала падсвядомасць – падвяселеная алкаголем і расказытаная песняй. Зразумеўшы, што яна не хоча ні тлумачыць, ні выбачацца, надуцька, як яна яго па-свойску абазвала, яшчэ больш занаравіўся. Але ёй было зручна ігнараваць і гэты факт. Разумела, што мужанёк, як бы ні капыліў губу, не стане паліць ні мастоў, ні караблёў, ні нават яечні на патэльні.

Мінула дзён колькі, перш чым ён наважыўся перарваць маўчанне. Змест яго прамовы маладзіца ведала наперад. Галоўная прэтэнзія зводзілася да таго, што яна не забыла «гэтага ідыёта». Далей ішлі рытарычныя пытанні. Пра час, сілы і грошы, змарнаваныя на падрыхтоўку і ўвасабленне «новага жыцця». Пра сямейную згуртаванасць, лучнасць, еднасць, што мусілі б пасля ўсяго супольна перажытага нагадваць непахісны каменны мур. Пра далягляды супольнай светлай будучыні, якія захісталіся ад нечаканага землятрусу, эпіцэнтр якога знаходзіўся ў падсвядомасці Марыны. Яна ўважліва слухала, з разуменнем ківала, але катастрафічнасці мужавага настрою анічуць не падзяляла. Сэнс прамоўленага ёю на закіды мужа можна акрэсліць адной ёмістай фразай: «Не бяры да галавы, хлопча».