Бог кахання Марс полностью

Імгненнем пазней жанчына з жахам убачыла, як рэшта сярэдняга звяна карабельнага касцяка абрынулася, накрыўшы неўгамоннага шукальніка. Сувязь з ім прапала адразу ж. Спробы аднавіць яе былі марнымі. Адольваючы навальны звон увушшу, Марына надзела шлем, гатовая выйсці на пошукі мужа. Ёй хацелася верыць, што яго скафандр не разгерметызаваўся, што Ягора можна выратаваць з-пад абломкаў абломкаў. Сістэма бяспекі марсахода, аднак, заўпарцілася – адмовілася выпускаць нават у фільтрацыйны адсек. На ўсе захады выправіць гэта абвяшчалася адмова і папярэджанне, што выйсце блакуецца да вяртання на «Bog Blueberry Station».

Гэта Руткоўскі, апаслівы за жонку Руткоўскі перад ад’ездам з базы ўпотайкі наладзіў сістэму, каб, калі што якое з ім пасярод абломкаў, Марына не рызыкавала жыццём. Сістэму бяспекі марсахода ён спалучыў з сістэмай дыягностыкі на сваім скафандры. Дзверы блакаваліся аўтаматычна, варта было толькі скафандру перадаць машыне вестку пра спыненне сэрцабіцця. Праз дзесяць хвілін уключаўся аўтапілот. Адключыць яго знутры марсахода было немагчыма.

Усё дакладна так і адбылося. І толькі жанчына не ведала, чаму… Абліваючыся слязьмі і лямантуючы на ўсю кабіну, яна сядзела каля панэлі кіравання. Сляза й дыяменты растопіць, але над схемай блакавання слязіны ўлады не мелі. Цяжкавоз, уздымаючы клубы рудога пылу, імкліва вяртаўся на «прыстанішча». Над ім на вяроўцы гойдаўся шарык-зонд, а ззаду на лябёдцы боўталася незгаральная шафка. «Хто кароль гэтай плягі? Гэтай выпялегаванай чумы?»

Падоўжыць тэрмін ужо ўзгодненай камандзіроўкі? «Толькі за ваш кошт», – ветліва пагадзіліся ў рэктараце. Выкладчык удзячна кіўнуў, ледзь не дадаўшы: «Можна падумаць, астатняе за кошт універсітэта». Грошы на выправу ў Мюнхен удала знайшліся ў сховах рэгіянальнага фонду спрыяння развіццю навукі і культуры «Coböl Engineering». Ух! Руткоўскаму як «зорцы дыскатэк офіснага планктону і лабараторных пацукоў» (такое з’едлівае азначэнне яму дала адна папулярная сталічная блогерка з Доўгага Броду) вельмі аператыўна падабралі прыдатную праграму.

Падымаючыся ў самалёт, як і потым у дарозе, Ягор быў цалкам заняты думкамі. Думак роілася вялікае мноства. Аднак калі б галоўныя кірункі роздумаў сфармуляваць у выглядзе тэм вучнёўскіх сачыненняў ці студэнцкіх эсэ, то гучалі б яны недзе так: «Наста Ройтшванец – вераломніца ці ахвяра гваздоўшчыны?», «Трактатаў даўніх смак кружыў мне голаў», «Усе дарогі вядуць у Марсель. “Постканстанцкія” пуцявіны Марыны і Марку як маральная дылема і экзістэнцыйны выбар».

І ўсё ж трымацца ў межах пэўнай тэмы не выходзіла: думкі з аднаго твора пераскоквалі ў другі, з другога – у трэці, з трэцяга – куды ўплішчацца. «Und so weiter und so fort». Гэтая блытаніна раздражняла. Найперш як даследчыка. Не любіў, калі нешта немагчыма раскласці па палічках. Ягор падзяляў погляд, што хаос – гэта парадак, які трэба расшыфраваць, але шалеў, калі ніякага парадку ў хаосе разглядзець не мог. «Möchten Sie ein Glas Rotwein trinken?»

Будынак бібліятэкі, які ўзвялі гадоў дзесяць таму ў стылі асцярожны постканструктывізм з элементамі баварскага крыптабарока, туліўся да возера Шпайхер. Беларуса прыветна сустрэлі, пасялілі ў корпусе для гасцей і даходліва патлумачылі, дзе можна знайсці патрэбнае яму выданне і на якіх умовах карыстацца. Важкую таміну Ягор атрымаў у маленькай утульнай чытальнай зале, дзе яму пашчасціла быць адзіным уседлівым наведнікам. Рэдзенькі калейдаскоп іншых чытачоў змяняўся досыць хутка. Яго гэта зусім не турбавала, бо ён адразу з галавой сышоў у вывучэнне кнігі.

Віленскае выданне 1575 года друкарні братоў Мамонічаў адкрывалася алегарычнай гравюрай: стоячы на вязцы сена, анёлак, падобны да рафаэлеўскага, цягнуў рукі да неба, дзе між россыпаў зор ззялі сонца і месяц, а над імі ляцела камета. Поўная назва трактата рассыпалася па тытульным аркушы асіметрыяй уціснутых на яго плошчу літар. Колькі штампаў і пісьмовых пазнак, а таксама экслібрыс з размытым прозвішчам («Гайдэгер? Не можа быць!») указвалі прынамсі на дзясятак ранейшых уладальнікаў.