Бог кахання Марс полностью

Па свежых слядах Руткоўскі напісаў Лабановічу-Аскерку на электронную пошту – папрасіў удакладненняў па высновах. У ветлівай працаўніцы чытальнай залы замовіў фотакопіі патрэбных старонак. Папрасіў, каб не паблыталі нумарацыю. Яна запэўніла, што ўсё будзе gut, і нагадала правілы: атрыманая ім копія не падлягае апублікаванню. Ён пацвярджальна кіўнуў, дзеля прыліку ўсміхнуўся і выйшаў з чытальні. Электронны квіток на самалёт да Марселя ўжо быў замоўлены, і праблемы інтэрпрэтацыі старога тэксту паволі адышлі на другі план.

На месенджар прыляцела паведамленне ад Насты: следчыя ўзяліся правяраць байкераў, якія ўдзельнічалі ў летнім гомельскім фэсце, знайшліся зачэпкі, што некаторыя з іх маглі мець дачыненне да нападу на археалагічны лагер у Юравічах. Ягор ператэлефанаваў жонцы. Распытаў спярша, як яна пачуваецца, як ідзе цяжарнасць. А ўжо толькі потым пацікавіўся, ці паднялі следчыя відэа з камер назірання па цэнтральнай частцы Румянцаўскай і галоўнай плошчы за той самы дзень. «Падымаць не было чаго, бо столькі месяцаў мінула. Запісы даўно выдалілі, – ахвотна, быццам спадзявалася тым загладзіць недаравальную віну, патлумачыла маладзіца. – Але захавалася адно відэа ў справе па здарэнні таго дня. Мо ты пазнаеш там кагосьці».

Размаўляючы, Ягор ішоў да галерэі, што злучала бібліятэку з гатэльным корпусам. Ён не зважыў на рослага выпешчанага мужчыну ў строгім сінім гарнітуры, які прайшоў паўз яго ў вестыбюлі. Аднак той, зрабіўшы некалькі крокаў, азірнуўся і запытаў: «Herr Rutkoǔski?» Гэта быў тутэйшы каардынатар навуковых і культурніцкіх праектаў «Coböl Engineering». Пазнаўшы госця з Беларусі, ён вырашыў асабіста павітацца. Гаворка адразу ж пераключылася на песню пра возера Ліцвін. Каардынатар заявіў, што яна насамрэч дапамагае стрымаць навалу сіндрому татальнай адзіноты.

– Станоўчыя водгукі прыходзяць адусюль. Ад Марселя да Уладзівастока! – ашаламаніў ён нястрымным захапленнем з закочваннем вачэй.

– Дарэчы, пра Марсель… – беларус, цешачыся з супадзення, учапіўся ў гэты тапонім, каб выкарыстаць сітуацыю з найбольшай выгадай для сябе.

Суразмоўца ўважліва яго выслухаў, з разуменнем хітаючы галавой.

Працаўнікоў лабараторнага мястэчка папярэдзілі, што да іх прывязуць экскурсію. Хто менавіта прыедзе, не паведамлялася, але папрасілі не бянтэжыцца, адказваць на магчымыя пытанні ў межах сваёй кампетэнцыі, не забываючыся, аднак, на сакрэтнасць пэўных праектаў.

– Цікава, каго гэтым разам сюды прывалакуць? – наводзячы марафет на працоўным месцы, спытаў Марку не так у жонкі, як у сусвету.

– Можа, журналіста якога. «Coböl» жа клапоціцца пра бачнасць адкрытасці, – выказала здагадку Марына.

– Добра, каб пісьменніка, – залунаў у аднаму яму зразумелых марах муж. – Фрэдэрык Бегбедэр, напрыклад. Напісаў бы раман пра нас. Кажуць жа, што жыццё – усяго толькі нагода для літаратуры.

– Каб напісаць раман пра нас, Бегбедэру сюды прыязджаць неабавязкова. Яму хопіць і звестак з «вікі», – жанчына перавяла ў смех мужавы лятункі.

Той збіраўся запратэставаць, жадаючы засыпаць яе цытатамі з раманаў «Каханне жыве тры гады» і «99 франкаў», але па ўнутранай сувязі папярэдзілі, што аўто з гасцямі мінула браму, што аглядная экскурсія не за гарамі. Пыркэлаб наструніўся. Абдумваў, ці ўсё паспеў давесці да ладу. Жонка параіла не напружвацца і сама працытавала Бэгбэдэра («каханне жыве доўга, толькі калі абое закаханыя ведаюць яму кошт»), чым выклікала ў мужа ўсмешку замілавання. Ад прыліву пяшчоты яму тэрмінова зажадалася абняць і расцалаваць гэтую дзівосную жанчыну. Ён амаль і дасягнуў сваёй мэты, калі дзверы разнасцежыліся і ў таварыстве тутэйшага дырэктара ўвайшлі трое мужчын. Дырэктар мімікай (а вучыўся ён гэтаму, мабыць, у самога Луі дэ Фюнеса) папікнуў парачку за няўчаснае юрлівае неўгамонне. Маладыя навукоўцы адступіліся адно ад аднаго і зірнулі на гасцей.

Дырэктар стаміўся варабейкам гаварушчым залівацца пра сужэнцаў Кавальскі, напуста чакаючы, калі яны перахопяць эстафету і пачнуць апавядаць пра свае дасягненні самастойна. Жанна, яна ж Марына, зблякла і стаяла напаўпрытомная з вырачанымі вачыма. Жан, ён жа Марку, намагаючыся адолець шок, адной рукой ухапіўся за падбароддзе, быццам баяўся, што яно пойдзе гуляць без яго аж да базілікі Нотр-Дам-дэ-ля-Гард. Другой рукой ён падтрымліваў жонку.