Быў у Кабыльніку і ў Купе ў пана Яцыны. Марудна ідзе будаўніцтва нашых дач. У Мінск вярнуўся на машыне Астапенкі, які працуе ў Міністэрстве замежных спраў. А дождж не сціхае. За Маладзечнам яшчэ пайшоў і снег. Ну і вясна! Першага чэрвеня — дзень нараджэння Ірынкі і Верачкі. Трэба будзе неяк адзначыць іх першае дзесяцігоддзе.
3.VI
I так адсвяткавалі юбілейную дату — імяніны нашых дзяўчат. Былі Лыньковы, Куляшовы, Лужаніны, Крапіва з жонкай, Марыя Канстанцінаўна з мужам і Я. Семяжон.
А дождж усё ідзе. Тэмпература апала да +5. Пасяўная, відаць, сёлета закончыцца толькі ў чэрвені. Дрэнна выглядаюць азімыя, якія пачалі касіць на пошар.
12.VI
Учора ездзілі ў Навагрудак на вечар, прысвечаны сотай гадавіне смерці А. Міцкевіча. Кароткі даклад зрабіў П. Броўка. Я — чытаў свае пераклады. Пабывалі на Замкавай гары, з якой адкрываецца паўночны від на маляўнічыя аколіцы Навагрудка. Сам горад пасля вайны, як пасля страшнага землетрасення, толькі пачынае прыходзіць у сябе залечваць свае раны, адбудоўвацца. Праўда, гэта ўжо іншы Навагрудак, не той, які быў са сваімі гандлёвымі радамі, невялічкімі яўрэйскімі крамамі, садамі, агародамі, а галоўнае — старажыламі і іх традыцыямі.
13.VI
Званіў мой стары знаёмы па Лукішках I. Л. Фрыдлянд. Цікавіўся, можа, я што ведаю, як абстаяць справы з аднаўленнем партыйнага стажа былых членаў КПЗБ. У «Trybuna Ludu» бачыў фатаграфіі кіраўнікоў КПП на чале з Ленскім. А гэта ўжо абнадзейвала, але пакуль што ў нашым ЦК я нічога аб гэтым не чуў.
Быў у А. Д. Рудака па справе рэпрэсіраванага П. Бітэля — перакладчыка твораў А. Міцкевіча. Характарыстыка, якую даў Аркадзь Дзянісавіч П. Бітэлю («чалавек з такой заблытанай біяграфіяй, што яго нельга друкаваць»), перакрэсліла нашы намеры даць у часопісе «Полымя» яго пераклад «Пана Тадэвуша». Параіў узяцца за новы пераклад, а гэты здаць у архіў СП.
18.VI
Быў у мяне са сваім сынам адзін з вядомых былых кіраўнікоў Кампартыі Польшчы — Якуб Шленскі, які прыехаў з Варшавы да сваіх родных і прывёз мне ад Г. Смоляра прэпарат «Ротар». Трэба будзе паказаць яго нашым дактарам. Шленскі сядзеў калісьці ў санацыйных турмах разам з Царуком, Прытыцкім, Пестраком. Прасіў, каб мы дапамаглі яго сыну, які канчае ў Мінску 10 клас і хоча паступіць у медінстытут. Цікава, чаму сам ён — у Варшаве, а сын — тут? Пытацца неяк не выпадала. Спытаю ў П. Пестрака, якога ён збіраецца наведаць.
Паслаў віншавальную паштоўку кампазітару К. М. Галкоўскаму, які калісьці ў гімназіі А. С. Пушкіна выкладаў нам дыкцыю. Ітак, яму ўжо 80 год! Паслаў, а марку на канверце, здаецца, забыўся наклеіць. Ну і галава! Чытаю падораныя М. С. Арэхвай «Wspomnienia z pola walki» i «Ludzie КРР».
A ў СП — бясконцыя нарады, пасяджэнні, розныя сустрэчы.
19.VI
Атрымаў кітайскі часопіс «Івэнс» («Перакладная літаратура». Пекін, № 5, 1955), у якім надрукаваны мой верш «Блакітная рака». Зноў збіраюся на Нарач. Але перад гэтым трэба будзе яшчэ пабываць у Каралішчавічах на юбілеі П. Броўкі. Накідаў верш пра Гаркушу.
20.ІХ
Раскапаў у пількаўскіх паперах некалькі картак са сваіх даваенных блакнотаў:
«Здалося ёй, што будынак гэты мог бы быць яшчэ прыгажэйшы, калі б быў вышэйшы, але крытыка раптам спынілася, калі ўбачыла кароткае ў адным слове ўвабраўшае ў сябе ўсё, што яны маглі сказаць — Ленін — і нічога больш». Не помню толькі, чые гэта словы.
«Не маліся над імі, бо ты іх гэтым пакрыўдзіў бы... Іх палічыў бы на пальцах, a іх не сцерлі». А хто аўтар?
«Жыцце людское ўзбагачаецца на ўсю суму заашчаджаняга часу» (Каларэс).
«Замардаваныя антыфашысты: Ёган Шур, Эрых Штэйн-фурм, Ендан Шонгаар, Рудольф Шварц» («Двутыднёвік ілюстраваны», № 6).
Пасля нарады маладых пісьменнікаў ездзіў у Лошыцу за прышчэпамі для сада. Украінскае выдавецтва «Моладзь» прыслала зборнік маіх казак «Сярод лясоў наднёманскіх». Трэба будзе шчыра падзякаваць маім украінскім сябрам за іх выдатныя пераклады. Яны значна лепшыя, як пераклады на рускую мову. Ды тут і не дзіва, бо перакладалі такія майстры, у якіх ёсць чаму ўсім нам павучыцца.
26.IX
Нядзеля. Вечарам быў на юбілейным банкеце П. Глебкі. Было досыць весела і шумна. Толькі Пімен, крыху выпіўшы, быў у кепскім настроі. Перажывае нейкі ўнутраны канфлікт. Пад сакрэтам прызнаўся, што ён піша аповесць. Ужо напісаў больш сотні старонак. Але, калі нічога не атрымаецца, вырашыў застрэліцца. Я яго крыху знаю. У такі час, у гутарцы з ім трэба асцерагацца, каб не сказаць нешта такое, што ў адносінах да сябе ён успрыняў бы як настаўленне ці спачуванне. Лепш пасядзець з ім і памаўчаць, на што ён не пакрыўдзіцца. Але як так атрымалася, што ён дайшоў да такога стану? Я яму толькі сказаў: — Не будзь скарпіёнам, які сябе смяротна раніць. I падзяліўся сваімі ўражаннямі з А. Куляшовым.
15.Х