Выступаў у партшколе. У рэдакцыі «Полымя» сустрэў Л. Бэнду. Цяжкі і непрыемны чалавек. Каб даць яму ўладу, зноў бы пачаў гнуць сваю лінію. Даў мне М. Лужанін прачытаць яго жахлівы нарыс пра Я. Купалу, напісаны ў 1932 г.
Гэтымі днямі прачытаў цікавы адказ А. Брауна ў тыднёвіку «Нова культура» на артыкул А. Парніса аб тым, што на ідэі ахвярнасці нельга спекуліраваць і нельга будаваць будучыні...
У часопісе «Смена» надрукаваны мой верш «А што гэта за даліна» ў перакладзе П. Жура.
27.IV
Гасціў у Мінску М. Нагнібеда. Ездзіў я з ім у Вільню. Але перад дарогай так напаілі яго нашы хлопцы, што ён не бачыў ні Маткі Боскай Вострабрамскай, ні гары Гедыміна, ні руінаў замку на ёй, ні літоўскіх красуняў-маргайтэ ў Бернардынскім парку.
Цэлую гару кніг прывалок з кнігарні: «Калевала», Булгакаў, Л. Талстой, тры тамы Уэлса...
1.V
Да касцей пранізала сцюжа, калі стаяў на трыбуне. Змерзлі і ўсе ўдзельнікі першамайскай дэманстрацыі. А тут яшчэ і непрыемны званок Пігузавай, што, быццам, Пімен спіць на лаўцы ў парку Горкага. Абышоў увесь парк. Адкуль яна ўзяла, што там ляжаў Пімен?
25.ІХ
Толькі што вярнуўся з Украіны, і зноў трэба збірацца ў дарогу. 3 дэлегацыяй ВОКСа лячу ў Кітай.
29.ІХ
Расхварэўся. Усю ноч не мог заснуць. Ды і ў маім нумары 831 гасцініцы «Масква» было, як на полюсе, сцюдзёна. Вечарам у 6 г. 30 м. велізарны ТУ-104 узняўся над аэрадромам. У 8 г. 15 м. былі ў Омску. 3 вышыні 10 тысяч метраў любаваліся паўночным ззяннем. На пару гадзін прызямліліся ў Іркуцку. Вецер. Не знаю, як я ў такую дарогу адважыўся ляцець у сваім летнім плашчы, калі ўжо цяпер зуб на зуб не пападае. А што будзе праз месяц.
30.ІХ
Улан-Батар. Ціхі сонечны дзень. На вяршынях гор белыя шапкі снегу. Стэпы рыжыя, выпаленыя сонцам, выбітыя капытамі вярблюдаў, коней, авечак.
— Таварышы! Паехалі! — заклікае маладзенькая кітайская сцюардэса ў свой самалёт. Другім такім жа кітайскім самалётам ляціць польская дэлегацыя.
Прызямляемся на прыгранічным аэрадроме Сайя-Шанд. I зноў — у палёт! Бачым, як напалоханыя гулам самалёта па пустыні разбягаюцца вярблюды, качуюць цені аблокаў і чырвонымі змеямі цягнуцца за небасхіл высахшыя рэчышчы веснавых патокаў і рачулак.
Вось і Пекін. Кітайскія сябры сустрэлі нас з кветкамі, адвезлі ў сваю новую гасцініцу «Пекін», а вечарам усе мы былі на прыёме ў тав. Чжоу Энь-лая.
1.Х
На варотах Цяньаньмыня (Вароты нябеснага спакою) на велізарных палотнішчах лозунгі: «Хай жыве вялікае адзінства народаў свету», «Няхай жыве КНР». Гарачыня. Грыміць салют. Уся плошча гарыць вогнішчам рознакалёрных кветак. Парад адкрывае маршал Пын Дэ-хуэй. Салдаты, матросы, лётчыкі, а следам — калоны дэманстрантаў. «Ван суй Мао!» У неба ўздымаюцца тысячы галубоў, каляровых шароў, папяровых самалёцікаў. Барабаны! Барабаны! Калоны рабочых, сялян, будыстаў у зялёных халатах. Дзівосныя іерогліфы лозунгаў на ўсіх мовах нацыянальнасцей Кітая: «Праца, вучоба, адзінства», «Заўсёды будзем з Кампартыяй!», «Няхай жыве лагер сацыялізму на чале з Савецкім Саюзам». Эмблемы кітайска-савецкай дружбы, скульптурный партрэты старажытных філосафаў, вучоных, паэтаў Кітая. «Служыць рабочым і сялянам!», «Хай расцвітае сто кветак!» Ідуць карэянкі з веерамі, са збанамі на головах, з парасонікамі. Ідуць пісьменнікі, мастакі, артысты з фотаздымкамі са спектакляў Пагодзіна «Уся ўлада Саветам», Шэкспіра, кітайскіх класічных опер. За імі нясуць велізарныя барабаны, у якія б’юць барабаншчыкі. Пачынаецца танец львоў з шарыкамі. Драконы пачынаюць лавіць кветкі ці пэрлы. Плошчу запаўняюць бясконцыя калоны фізкультурнікаў. I мора сцягоў. Несціханы гром аркестра. Уздоўж урадавай трыбуны праходзіць, развітваючыся з усімі, Мао Цзэ-дун.
Вечарам усе дрэвы і будынкі, вуліцы і плошчы гарэлі ў агнях. Пачаўся феерверк і палаючыя вадаспады, медузы, цэлыя сузор’і, а над усім гэтым танец праменняў пражэктараў, якія перакрыжоўваюцца і застываюць велізарным купалам ці шатром. Ён то ападае, то зноў, мяняючы сваю форму, уздымаецца ў неба. Не, гэтага і ў сне не ўбачыш. Стараюся сёе-тое запісаць, каб потым не ўсамніўся, што ўсё гэта бачыў наяву. А гром салюта, перакаты па небе з краю ў край, атрасаючы з яго то срэбраны іней, то лівень зор... I ўсё гэта ў твой гонар, Свабода! Прыгажуня уйгурка кружыцца ў сваім натхнёным народным танцы. Не знаю, ці сёння была ноч, бо ўсход ужо новай палае зарой.
2.Х
Палац імператара. Кераміка, розныя музычныя інструменты, якім 3-4 тысячы год. Чаны, ванны, золата, серабро, інкрустацыя. Габелены, на якіх вышыты дрэвы, нейкія фантастычныя птушкі. Карціны з часоў сунскай дынастыі. Не пералічыць усіх дзівос. Захавалася нават дрэва, на якім павесіўся імператар, і альтанка «Вечная вясна».
Вечарам глядзелі ў Оперным тэатры «Помсту рыбака» і «Скандал на небе». Як беспадобна Лі Юань- чунь іграў абязьяну!
3.Х