Чамусьці ва ўсіх сабак і катоў на нашай вуліцы Канарскага замежныя клічкі: Джэк, Мардук, Зігфрыд, Блэк, Рэкс…
Пачынаю думаць аб новым зборніку вершаў – перапісваю з чарнавіка прывезеныя з дому сентэнцыі свайго дзеда:
Дай божа да смерці дайсці на сваіх нагах.
Ганаровы, як шкляр: што упала – не падыме.
Лапці ды аборы, вось і ўсе ўборы.
Чаго б то плакаў слеп, каб відзеў след.
Касіць бы касіў, каб чорт касу насіў.
Хапіў з дзежкі, што не відаць сцежкі.
Нагнаў аскому сваёй балбатнёй.
Усе чзрці адной шэрсці.
Свежы пень – пень салодкі.
Жыві так, каб і па смерці жыў.
Найгоршы той, хто нічога не робіць.
Паміраць трэба толькі тады, калі зямля пакліча.
Апошняя ноч у Пількаўшчыне была такая ветраная, што аж мох у пазах нашай хаты дыхаў, як разварушаны мурашнік. Я доўга не мог заснуць. Усё слухаў, як шуміць у Жукове ельнік, як праз Вялікі Бор праносяцца ашалелыя табуны хмар.
12/II
Напісаў некалькі кароткіх сатырычных вершаў, якія хачу прачытаць на вечары ў Студэнцкім саюзе.
Без "свядэцтва маральносці"
Ён пакінуў гэты свет.
На магіле напісалі:
"Беларус… паэт…"
Толькі змоўкнуў звон хаўтурны,
Як паліцыя прыйшла
I нябожчыку паэту
Жмут павестак прынясла,
На якіх чорным па белым
Піша пракурор, каб Эм
Неадкладна ў суд з’явіўся,
Артыкул – 97.
***
Гляджу на некаторых жыхароў Парнаса,
Што выюць пра красу ды веснаход,
I хочацца мне ім параіць часам:
Замкніце, братцы, вы свайго Пегаса,
Каб не падумаў хто: "Які ад вас смурод!"
19/II
Заканчваю для "Беларускага летапісу" пачатую яшчэ ў Атвоцку работу над перакладам вершаў А. С. Пушкіна. Мне давядзецца чытаць іх на вечары, прысвечаным стагоддзю з дня смерці гэтага аднаго з самых любімых усімі паэтаў. Пераклады не атрымліваюцца такімі, якімі я хацеў бы іх зрабіць. Прастата геніяльнага пушкінскага верша – вяршыня, за якой, як за кожнай неабсяжнай вяршыняй, пачынаецца бездань. I каб яе пераадолець, перакладчык мусіць быць або нейкім гігантам, або мець крылы арла.
З дакладам на гэтым вечары мае выступіць прафесар рускай літаратуры і мой былы настаўнік у гімназіі В. Багдановіч, а раней – досыць вядомы дзеяч манархісцкага складу, былы пасол ці нават сенатар, былы… былы…
Некаторыя з нашых дамарослых цемрашалаў распаўсюджваюць чуткі, што і рэдакцыя "Беларускага летапісу", і ўсе мы, хто будзе браць удзел у юбілейным пушкінскім вечары, робім гэта "па загаду з Масквы". Гэтыя іхтыязаўры не разумеюць, што адна з характэрных уласцівасцей сапраўднай паэзіі – пераадоленне ёю ўсіх моўных, натуральных і палітычных граніц.
3/ІІІ
Сустрэўся з літоўскім мастаком-скульптарам Рафалам Яхімовічам. Калісьці Пётр Сергіевіч мяне зацягнуў у яго майстэрню. Мне тады вельмі спадабаліся многія яго работы. Дужа таленавіты чалавек! Не выпадкова на конкурсе пабудовы помніка Ю. Шлсудскаму яго работа была адзначана як адна з лепшых. Праўда, я не ўцерпеў і сказаў яму, што мяне здзівіў яго ўдзел у гэтым спаборніцтве, у якім нават перамогу цяжка назваць перамогай. Я знаю, што ні Дрэма, ні наш Сергіевіч не ўзяліся б за ўвекавечанне памяці чалавека, след чыйго бізуна астаўся на плячах народа. Ён пачаў быў тады гаварыць, што падзяляе думкі, але цяжкае матэрыяльнае становішча і яшчэ некалькі падобных "але"…
Сёння ён сам мяне хацеў зацягнуць у сваю майстэрню і паказаць некалькі новых цікавых літоўскіх партрэтаў. На жаль, мне трэба было спяшацца на сустрэчу з Міколам Бурсевічам, і мы дамовіліся, што я ў бліжэйшую нядзелю зайду да яго.
Пасля абеду заглянуў у кнігарню "Пагоня", дзе раздабыў некалькі зборнікаў паэзіі. Я заўважыў, што вершы, якія не змушаюць думаць чытача, карыстаюцца большай папулярнасцю, як вершы з глыбокай думкай, падтэкстам. I гэта – не толькі ў нас.
4/III
Перапісаў з "Сігналаў" цікавы сатырычны верш Юзэфа Вітліна "Літанія". Трэба было б яго перакласці на беларускую мову. Хай бы ў нас павучыліся, як трэба пісаць на актуальныя палітычныя тэмы і ўмець не толькі абыходзіць цэнзуру, але яшчэ і высцебаць яе.
Ледзь не спазніўся ў залу Снядэцкіх на канцэрт дзядзькі Рыгора, на якім сёння выступала маладая, але вельмі здольная беларуская спявачка А. Чарняўская.
27/IIІ