Кіця зноўку запаліла. Наталя адно моўчкі слухала.
З пакоя чуўся нізкі смех Светы. Неўпрыкмет пад сталом яна пагладжвала нагу захмялелага ўжо Вінуся. Яго хвалявала гэтая грубаватая спелая дзяўчына, з задзірлівым каштанавым позіркам, што быццам брала яго ўвесь час на «слабо». I ён прымаў гэты выклік. Схапіў яе руку пад сталом ды пачаў злёгку вадзіць пальцам па далоні, адчуваючы, як яна нярвова трымціць ад узбуджэння.
«Бажэна тут. Ты ведаеш, чаго яна чакае», – мільгнула думка.
– Даруй, Божа, я такі брудны побач з ёю. Толькі не я. Я не парушу. Хай зразумее гэта. Дзякуй ёй за тое, што ёсць такая. Хай лепей зараз мяне ненавідзіць… – прамовіў пра сябе. А ўвушшу прагучаў голас маці: «Ты створаны, каб атручваць жыццё, кепскае хлапчанё!»
– Што з табою? – запыталася Света.
– Ды нічога. Нічога, – паглядзеў на яе невідушчым позіркам. Наліў гарэлкі і раптугом выпіў.
Света пакруцілася на кухні, звысоку паглядзеўшы на Бажэну, ды пакіравала ў ванную.
– Вінусь! Пакажы, калі ласка, які тут можна рушнік браць! – крыкнула яна.
Вінусь няцвёрда пасунуўся за ёю, не падняўшы вачэй на Бажэну. Шчоўкнуў замок ды зацурчэла вада.
У Бажэны кальнула сэрца, забілася-запульсавала ў горле, вусны перакрывіла сутарга. Сотні, тысячы, мільёны вачэй здзекліва пазіралі на яе і лопаліся ад рогату. Яна выбегла ў вітальню. Не магла патрапіць у пантофлі. Схапіла плашч ды сумачку. Выцягнула бэзавую гронку з букета, зламала яе і кінула пад дзверы ваннай. Слёзы проста душылі яе, але не маглі вырвацца на волю. Падварочваючы на абцасах ногі, выскачыла з кватэры, ляпнуўшы дзвярыма.
– Дурніца! Дурніца! – крычала цемра.
– Куды бегчы? Пракляцце, цыгарэты пакінула.
Боль апякаў знутры, ён быў нясцерпны, проста фізічны, ён не пускаў дыхаць.
Бажэна бегла па вуліцы, цягнучы па асфальце плашч. Шалёна стукала ў скронях. Адгукаліся абцасы: «Дур-ні-ца-дур-ні-ца-ца-ца-дур…»
З візгатам спынілася дзіўная машына. За спінай пачула:
– Куды такая прыгажуня гэтак спяшаецца? Ці не да мяне?
Дзяўчына нечакана для самой сябе неяк раптоўна вяла спынілася. Ногі зрабіліся ватнымі і нібы прыраслі да асфальту. «Навошта бегчы? Куды?» – падумалася.
Мужчына падышоў і падняў плашч:
– Асцярожней, запэцкаецца.
– У вас цыгарэты не знойдзецца? – ненатуральным голасам запытала Бажэна.
– Знойдзецца. А можа, што-небудзь мацней?
– Можна і мацней, – абыякава пагадзілася.
Мужчына адчыніў дзверцы раскошнага «Ламбаргіні Д’ябла». Дзяўчына пакорліва села ў аўто…
– Гэта са мной, – кінуў мужчына на ўваходзе ў дарагі клуб.
Яны прайшлі за столік. Гучала музыка, вакол шоста абвівалася прыгожая аголеная дзяўчына. Чулася замежная гаворка.
– Што будзеш піць?
– Каньяк! – выпаліла Бажэна.
Паклікаў афіцыянта:
– «Напалеон», калі ласка.
– Што спадарыня есці будзе? – пачціва запытаўся афіцыянт.
– Нічога, – буркнула дзяўчына.
– Калі ласка, масліны, лімон, да яго цукар ды каву змеленую, ды салату з садавіны.
Толькі зараз Бажэна разгледзела свайго спадарожніка. Ён быў вельмі на некага падобны. Але ж на каго? Не магла згадаць. Цёмны дарагі касцюм, гальштук. Белыя пяшчотныя рукі з даўгімі пачуццёвымі пальцамі, на мезеным пабліскваў прыгожы дарагі пярсцёнак. Чорная з сівізной ахайная барада. Насмешліва-паблажлівы позірк цёмных вачэй. Прапанаваў цыгарэту, дастаўшы чырвоную адмысловую запальнічку.
– Ты надзвычай прыгожая дзяўчынка. Я маю хобі – фатаграфаваць люблю па натхненні. Я здыму цябе так, як ніхто дагэтуль не здымаў.
Каньяк скаваў ногі, пакідаючы голаў надзіва ясным і пустым.
– Я абавязкова зваджу цябе ў японскі рэстаран. Там падаюць дзіўныя стравы. Адкрываеш прыгожую ракушку – а адтуль на цябе глядзяць вочкі на сцяблінках…
Бажэна ненатуральна весела смяялася ў адказ на рэплікі незнаёмца. Ёй пачынала ўжо падабацца гэтае адчуванне дарослай разгульнасці ды лёгкай небяспекі, і яна паддалася яму: будзе як будзе, няма чаго губляць. Яна ўсміхалася, шмат балбатала і неўсвядомлена распальвала гэтага незнаёмага мужчыну, як можа толькі цнатлівае дзіця, цалкам бессвядома ўпэўненае, што ягоная цнота – наймацнейшая абарона ад усяго і ўсіх, а таму абсалютна пазбаўленае страху.
– А хочаш пакаштаваць яшчэ мацнейшае за каньяк?
– Не ведаю.
– Такая смелая дзяўчынка і так няпэўна адказвае, – пасміхнуўся спадарожнік. – Я рознай дрэні не трымаю. Натурпрадукт, чысцюткі, бы першы снег. Няўжо ніколі не хацелася? Тым больш, як ты кажаш, у цябе ўнікальны арганізм – ні да чаго не прызвычайваецца. Баішся?
– Не баюся! – вочы ў вочы незнаёмцу ўперлася позіркам Бажэна.