– Дзень добры. Следчы Котаў, – увайшоў высокі мужчына ў чорных штанах і гэткім жа швэдары з чырвоным квадратам спераду. – Вы грамадзянін Вінсэнт Суміцкі?
– Я, – занерваваў хлапец. – А што ў вас за справа?
– У каго справа, а ў вас, даражэнькі, злева. Непрыемнасці ў вас, і досыць вялікія.
– ???
– З грамадзянкай Яроцкай Бажэнай былі знаёмыя?
– Так. А што здарылася?
– Труп знайшлі ля дарогі за горадам. Ускрыццё паказала, што смерць наступіла ў выніку перадазіроўкі, – следчы пільна сачыў за рэакцыяй Вінуся.
– Бажэна? Не можа быць! Ды яна не піла нават! А каб наркотыкі?
– Так-так. Па-першае, я не сказаў, чый труп. Па-другое, перадазіроўка чаго?
Вінусь няўцямна ўтаропіўся на следчага, сутаргава зглынуў сліну, пачынаючы ўжо разумець, куды той хіліць.
– Сапраўды, труп вашай знаёмай, сапраўды, перадазіроўка наркатычнага рэчыва. Калі такі здагадлівы, дык, можа, падкажаце якога?
– Бажэна не ўжывала наркотыкі, піла зусім мала ды зрэдчас курыла, – ледзь не зрываючыся, ненатуральна разборліва, робячы націск на ўсіх словах, адказаў Вінусь.
– Добра. А як наконт вашых адбіткаў на яе рэчах?
– Яна была вечарам у мяне.
– Гэта хто-небудзь можа пацвердзіць?
– Так. Былі мае сябры, – хлопец адказваў бы ўва сне, гледзячы ў адну кропку.
– Імёны, калі ласка.
Вінусь назваў.
– Яна сапраўды загінула? – жахнуўся ён, раптам уцяміўшы, што адбылося.
– Загінула ці ёй дапамаглі ў гэтым – мая задача разабрацца. Машыны вы не маеце?
– Не, пакуль.
– Ці праводзілі яе дадому?
– Н-не, не праводзіў. Й-яна збегла.
– Вось як? Падрабязней, калі ласка. Вы пасварыліся?
– Не. Яна пакрыўдзілася.
– Угу. Сама.
– Не. Відаць, я скрыўдзіў. Павёў сябе…
– Ці не вяла яна размовы аб сыходзе з жыцця?
– Не, здаецца, не.
– Што вы рабілі паміж трэцяй і чацвёртай гадзінамі?
– Нічога. Ляжаў, думаў.
– Канечне, гэта ніхто не пацвердзіць.
Хлопец адмоўна пакруціў галавой. I раптам выгукнуў:
– Верш! Я прыняў верш па інтэрнэце!
– Дазвольце пацікавіцца. 6.06. Але ж гэта пазней ужо. I чаму вы думаеце, што ад яе?
– Мне так падалося… Я… дарыў ёй бэз.
– Значыцца, алібі ў вас няма.
– Я ўжо сказаў, што нічога не ведаю, – па спіне пацякла халодная ручаінка.
– Гэта мы высветлім, будзьце пэўныя. Вось вам позва, сустрэнемся ў маім габінэце. I майце на ўвазе, артыкул шэсцьдзясят шосты, частка 5.1 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса – давядзенне да самазабойства. Усяго найлепшага, – ляпнуў дзвярыма.
Вінусь сцёр з ілба пот даланёй.
– Каб не нарабіла чаго! Бы сурочыла! Бажэна! Бажэначка! Дзяўчынка! Што ж ты нарабіла?!
Ён дастаў з шафы пляшку гарэлкі, шклянку. Выпіў, здрыгануўшыся, і, не закусваючы, адразу запаліў. Галава была зусім пустая. Усяго ахапіла нейкае здранцвенне. Раптам падскочыў, выбег у вітальню, схапіў букет бэзу, пачаў шалёна ламаць голькі ды шыбаць на падлогу.
– Ненавіджу! Усіх, усіх ненавіджу!!!
З вачэй цурком цяклі слёзы. Вінусь тупа напіваўся і бясконца паліў, прыгаворваючы:
– Так не бывае… Не бывае… Не… – спазмы здушвалі горла.
Мроіліся яе вочы – блакітнае ды зялёнае – сярод бэзу.
– Я! Я – забойца! Забойца! Не! Не бывае!..
Чорная агідна-тлустая цемра баязліва туліцца ў невялікай чорнай скрынцы, якая паволі прачыняецца і раптоўна робіцца пакоем, запоўненым цемрай. Яна, вязкая, спаўзае па сценах, густымі бруднымі кроплямі падае са столі. Калышацца, як кісель, на падлозе. Так слізка, агідна. Усюды цемра. Цяжка дыхаць праз яе ліпкае цела. Яна цісне, душыць. Нейкія няясныя прывідныя гукі прарастаюць у пакой скрозь задушлівую цямрэчу. Яны аплятаюць сабою ўсё, для іх не існуе перашкодаў. Цяжка дыхаць. Тлустае, падобнае да квашаніны цела цемры набрыньвае, расце, раздзімаецца, шырыцца. Яму ўжо цесна ў маленькім пакоі. Яно высільваецца парваць сціскальную абалонку. Вось-вось і – з трэскам лопаецца. З’яўляецца неакрэсленая постаць – незразумелая істота, у якой няма твару. Не, ёсць. Ён з такой хуткасцю змяняецца, што нельга разабраць, які ён на самай справе. Скрозь пругкія сцены пакоя праціскаюцца нейкія пачварыны. Што ім трэба? Чаму ў іх такія дзікія грымасы ці то жахлівай пакуты, ці то ледзьве прыхаванага злацешання. Яны нешта шыпяць, буркочуць. Кола сціскаецца. Цяжка дыхаць. Яны падступаюць усё бліжэй. Усё вузейшым робіцца кола. Кроплі смярдзючай ліпкай цемры адрываюцца ад столі. Вузей і вузей кола. Цяжэй і цяжэй дыхаць. Пякучы, пранізлівы жах змяёю ўпаўзае ў сэрца. «Перажагнацца?» – ледзь скранулася прыліплая думка ў цяжкой, набрынялай галаве. Рука як ватная, чужая, не слухаецца. Нечалавечымі намаганнямі падымаецца і кладзе цяжкі няпэўны крыж. Дзікі пачварны рогат скалануў тлустае брыдкае чэрава цемры.
– А-а-а-а!!! – прарваўся скрозь задушлівую абалонку шалёны крык. Усё знікла…
Вінусь ляжаў на падлозе, побач – пустая пляшка. Падняўся, пацёгся ў ванную. З люстэрка на яго пазіраў паклычаны, няголены, пашарэлы, апухлы твар: «Бы гарох малацілі». У вітальні валялася скамечаная паперка. Разгарнуў – з’явіцца аб адзінаццатай гадзіне, кабінет нумар чатыры.