Узяўшы сумачку, пайшла ў прыбіральню. Там, прысеўшы на ўнітаз, зачынілася, сумку паклала на калені. Няўмела насыпала з пакеціка дзве белыя цененькія дарожкі, стараючыся не дыхаць на іх. Скруціла трубачкай вырваны з нататніка лісцік. Нахілілася, уставіўшы паперу ў ноздру, і моцна пацягнула парашок у сябе – як навучылі. У імгненне слізніцу нібы апякло і заняло дыханне, бы ад моцнага ветру насустрач, тут жа дыхаць стала незвычайна лёгка і вольна. Прасвятлела ў галаве. Цела налілося моцай. Бы з высокай вяршыні пабачыўся Вінусь, бляклы і бездапаможны. Яна развяла калені і плюнула на яго, а ён, маленькі, пачаў захлынацца ў возеры і тануць. Ён так пацешна дрыгаў рукамі ды нагамі, што Бажэна засмяялася. Відаць, даволі гучна, бо дзяўчына, што мыла рукі, пастукала ў кабінку і запыталася, ці не кепска ёй.
– Дзякуй за клопат, мне добра, вельмі добра, так, як ніколі яшчэ не было, – адказала Бажэна. Яна адчувала сябе пругкім мячыкам, што моцна і лёгка адскокваў ад падлогі. Увушшу загучаў Кіng Сrіmsоn.
– Я пакажу, як мяне адпрэчваць! Мяне, прыгажэйшую за ўсіх ягоных разам узятых!
Яна паглядзелася ў люстэрка, паднавіла памаду. Лёгка і ўпэўнена прайшла ды села за столік.
– Як самаадчуванне? – запытаўся незнаёмец, заглядаючы ў вочы.
– Лепей не бывае, – адказала, зацягваючыся цыгарэтай. Блакітнае і зялёнае вочы пазіралі некуды ўглыб яе істоты. – Хачу танчыць, – ажывілася дзяўчына.
– Хадзем.
Ён надзвычай пластычна рухаўся. Бажэна, лёгкая і бязважкая, уся пульсавала ў музыцы, дыхаючы шалёна-ап’яняльнай энергіяй, здавалася, ёй не будзе супынку. Усе заглядаліся на гэтую прыгожую, сэксуальную дзяўчыну, што так цудоўна і нястомна рухалася, дазвання аддаючыся музыцы. Яна ўскочыла на подыум, абвілася вакол шоста.
«Я пакажу вам, як трэба танчыць, рыбіны вараныя!» – разарвалася ў свядомасці шалёная думка.
Мужчыны запляскалі ў далоні і абступілі подыум.
«Вось колькі іх – бяры любога, усе ля маіх ног!»
Забегалі адміністратары – правіламі ўстановы забаронена такое.
Заманліва і шматабяцальна агаліўшы плячук, Бажэна ўзляцела на самы верх шоста, і раптам… што гэта? Уваччу закруціўся вар’яцкі калейдаскоп, у скронях з сілай пупышкі, што выстрэльвае ліст, выбухнула нешта жывое, малінавае. Зверху яна пабачыла, як долу звалілася нейкая рызманная лялька. Як яе, абмяклую і безжыццёвую, падхапіў на рукі яе спадарожнік ды панёс да выйсця.
– Разыдзіцеся, чалавеку кепска зрабілася!
У машыне ён трос яе, падносіў да носа нашатыр.
– Не хапала яшчэ, каб ты адубела тутака! У бальніцу?
Бажэну нібы пасадзілі ў шкляны пацір. Яна з усяе моцы білася ў ягоныя сценкі і на ўсе лёгкія крычала. Яна ведала, што незнаёмец побач, але чамусьці ён не чуў яе. «Дапамажыце!!! Гэта я!!! Я тут!!!» Цела здранцвела і сцялася ў суцэльнай сутарзе. А Бажэна ўсё білася ў шкло і крычала. Дзікі холад і жах усведамлення пранізалі яе істоту. «I гэта ўсё??! I ніхто не даведаецца??! Вось так проста?!! Вось так?!!» Пульс не намацваўся, зрэнкі не рэагавалі.
– Праклятая сучка!
Аўто выехала за горад у лес. Мужчына выпхнуў цела ля дарогі, ліхаманкава сцёршы рушніком адбіткі пальцаў з рэчаў. Грымнуў шалёны гром, неба лопнула напалам, моцная залева прагна паглынала сляды. У сумачцы істэрычна звінеў мабільнік…
Вінусь атупела глядзеў на вострыя буйныя кроплі, што з шалёнай моцай хвасталі ў вакно.
На камп’ютар прыйшло паведамленне. Вінусь адкрыў.
– Гэта яна? Бэз быў для яе. Патэлефанаваць? I што далей? Не даруе… I будзе мець рацыю. Так мне і трэба.
Згадаліся словы Кіці: «Ну і скаціна ж ты, Віна. Дзяўчо сябе на сподачку, можна сказаць, прынесла – вазьмі мяне. Ці хутка яна адважыцца на падобны крок з кім-небудзь. Ты ж у яе комплекс выпрацаваў. Не хацеў, дык чаго галаву дурыў? Яна выбегла ў такім стане, каб глупства не нарабіла. Гарачая вельмі».
– Каб глупства не нарабіла… Глупства каб не нарабіла… Патэлефанаваць? 4Пабачыць нумар – не здыме слухаўку. Так мне і трэба…
Пранізліва зазвінеў тэлефон. Вінусь кінуўся да яго.
– Слухаю!
– Падонак!!! Пачвара!!! – істэрычна лямантаваў і плакаў у трубцы жаночы голас. – Я ведаю, гэта ты забіў маю дачушку!
– Маці, спыніся! – крычаў мужчына. Было чуваць, што ён вырваў слухаўку з рук жанчыны. – Гэта Вінсэнт?
– Так, – зніякавеў хлапец.
– Яна кахала вас… Яе… яе н… няма болей, – мужчына не мог гаварыць, голас зайшоўся рыданнем.
– Гэта ён! Ён! Я праклінаю яго! – не суцішвалася жанчына.
– Пахаванне заўтра, на Маскоўскіх.
Запікалі кароткія гудкі. Вінусь выпусціў слухаўку і сеў у вітальні на падлогу.
– Што гэта? Што здарылася? – ніяк не мог уцяміць ён. – Якое пахаванне? Як?.. Верш! Ну, вядома ж! – схапіўся за ратавальную думку. – Ён прыйшоў не так даўно…
Залямантаваў дзвярны званок. Вінусь зірнуў у вочка і ўпёрся поглядам у чырвонае пасведчанне.
– Адчыніце, – загадаў строгі голас за дзвярыма.
Хлопец адчыніў.