– Добра, – рэхам паўтарыла дзяўчына. Але не так, як яна пра тое чытала. Аднак Бажэна баялася сказаць пра гэта, баялася, што ён падумае, быццам яна халодная, пасмяецца з яе, ці што ён не дастаткова ўзбуджае яе, а гэта пакрыўдзіць яго, знізіць ягоную самаацэнку, а адсюль будзе толькі нярвовасць ды злосць. I яна вырашыла прыкідвацца. Да часу. Павінна ж гэта калі-небудзь адбыцца. Відаць, не ўсё адразу. «Любаму са мной добра, дык што яшчэ трэба?»
Ён любаваўся яе целам, даўгімі стройнымі нагамі. «Так, не адзін хлапец, відаць, марыць быць на маім месцы. А валодаю гэтай прыгажосцю я! Я! На сваім месцы. Гэты закаханы, нават нейкі сабачы позірк. Не заўважаў раней».
– Любы, – шаптала і гладзіла ягоныя чорныя валасы.
«Хочаш цалкам завалодаць жанчынай, мякка падкажы ёй яе віну. Кожная ў нечым вінаватая. Такія ўжо дочкі Евы», – прагучаў увушшу дзіўна знаёмы Вінусю голас.
– Бажэна, на табе сёння няма бялізны, толькі сукенка.
– Так.
– I ты ішла гэтак па горадзе? – абурэнне ў голасе Вінуся нарастала.
– I ехала ў таксоўцы, – пасміхалася дзяўчына.
– Як ты магла?! Супыні ўвесь час пасміхацца! – закрычаў Вінусь.
– Я… я думала, што табе спадабаецца, – разгублена прашаптала Бажэна і заплакала.
Вінусь абняў яе ногі, пачаў цалаваць:
– Даруй, даруй, мая маленькая! Я не хачу, каб нехта пабачыў тваё, патаемнае, прызначанае толькі для мяне. Ты ж мая дзяўчынка? Мая?
– Твая, – слаба, скрозь слёзы адказвала яна.
– А калі мая, дык будзь маёю цалкам, без астання.
Ён узяў яе бы наложніцу, пакорлівую, заплаканую, быццам адарваную дзеля яго ад усяго дарагога ёй і роднага. Ён адчуў сябе адзіным для яе ў гэты момант на зямлі. Ён ствараў жанчыну. Са сваёй плоці. Ён нібы лунаў над усім. I, забыўшыся на ўсе страхі і думкі, яна адказвала на кожны ягоны рух, прапускаючы яго ўсё глыбей і глыбей, да самага сэрца, нібы раствараючыся ў ім. Міжвольны крык вырваўся ў яе, а цела замерла, здавалася, на цэлую вечнасць ад выбуху пяшчоты, любові і невядомай дагэтуль насалоды. Гэта быў крык нараджэння.
– Мой мужчына, мой творца! Я твая Галатэя!
«Значыць, жанчына павінна навучыцца аддавацца? Праз гэта яна знойдзе сябе?»
Вінусь усур’ёз заняўся падрыхтоўкай да працы. Аднак набытыя скарбы расчыніць пакуль не хацеў. Быццам нейкі голас нашэптваў яму, што яшчэ не час, і гэта спыняла яго. А можа, як у дзяцінстве, баяўся падману. Адкусіш апетытную з выгляду цукерку, а там – замест любімага шакаладу – цклівая памадка. А можа, усё прымроілася, і ён невядома навошта прывалок сам не памятае адкуль нейкую бязглуздую старызну, надаючы ёй выключнае значэнне? Пакупкі па-ранейшаму пыліліся за канапай. Вінусь рабіў накіды. Адвёў файл пад задумкі.
– Быццам піяніст да інструмента, падыходзіць да клавіятуры Вінсэнт Суміцкі. Уся краіна, стаіўшы дыханне, чакае зорнага акту маўлення, дамінанты і квінтдэцымы быцця, – голасам радыйнага дыктара цвяліўся кот.
У адным сяле, не важна дзе… Не, баранаў там не было. А жылі там дружнаю сям’ёю быкі ды каровы. Вялі гаспадарку, бралі шлюб, дзетак гадавалі, была і чарка, а да яе – скварка, дый радасці сякія-такія былі – самадзейныя канцэрты ды кірмашы ладзіць. Бо ж народ быў надзвычай таленавіты, нават іншым краінам гонар і славу рабіў. На кірмашах іхных чаго толькі не было! Тут вырабы саламяныя, кераміка, там парцаляна ды вышыванкі адмысловыя, карціны, алеем пісаныя, – і пейзажы табе, і арлекіны развясёлыя, і людзі загадкавыя ў нябёсах, і абсалютна чорнае палатно, а яшчэ машыны розныя для працы па доме дый на палетках, драбяза хатняя – словам, абуваць нас у лапці не трэба – самі ўсё ўмеем, і не горш. А ўжо як заспяваюць, зайграюць ды затанчаць – залюбуешся! А казкі пачнуць баяць – ну ні ў адным фальклоры гэтулькі новых сюжэтаў не знойдзеш! Так і жылі б сабе, каб не адзін спадар. Каровін яго звалі. Так сабе быў бычок, кульгавенькі, рожкі крывенькія, а праміж іх – лысінка, аднак апранаўся заўсёды модна і гадзіннік незвычайны меў – у выглядзе чарапашкі.
– Шаноўнае спадарства! – сказаў ён аднойчы на кірмашы. – Усё ў нас добра, аднак жа няма цэнтралізіраванасці якой-ніякой, дый сувязі з іншымі вёскамі нам пашыраць трэба, бо ж варымся ва ўласным катле.
Пачухалі быкі патыліцы:
– А сапраўды, мо яно й так. Толькі што ж рабіць нам, падкажы, добры спадару!
– А вы мяне галавой прызначце, я вас навучу. У мяне моцныя сувязі з адным сялом ёсцяка – не прападзем, уга як зажывем, яшчэ ляпей!
Пагаманілі быкі па-мужчынску, каровы па-жаночы разважылі – дый далі сваю згоду. Сабралі спадара Каровіна ды выправілі ў свет парламантарыем ад вёскі, прадукцыяй нагрузілі для прадстаўнічасці.
Не было яго доўга, народ ужо і чакаць перастаў… Дый не так і блага жыць як набяжыць, ліха з імі, з тымі пераменамі.