Праз топік незнаёмкі выпіналі вялікія спелыя грудзі і спакушальна вымалёўваліся смочкі. Адпіўшы проста з пляшкі піва, яна размяла цыгарэту. Вінусь паспяшаўся падставіць агеньчык запальнічкі. Запаліўшы і выпускаючы дым праз пульхныя вусны, дзяўчына падзякавала.
– У вас позірк вельмі дзіўны.
– Чаму?
– Хто ж можа ведаць чаму? Пагляд сузіральніка. Чалавека, якому няма куды спяшацца.
– Вы псіхолаг?
– Не па прафесіі.
– Сапраўды няма.
– Не абцяжараны працай, сям’ёй, клопатамі… мне гэта падабаецца, – загадкава пасміхнулася незнаёмка.
– I мне, – выдыхнуў Вінусь, паглынаючы зусім не сузіральным паглядам яе грудзі праз топік. Дзяўчына падначвала яго ўсім сваім выглядам да нейкіх дзеянняў.
– Дык можа, пазнаёмімся?
– А хіба мы не знаёмыя?
– Не згадаю…
– Вы – паэт. Я – Прыгожая Панна. Піва робіць сваю справу, – зноўку пасміхнулася.
– Псіхалогія, а можа, нават яснабачанне – вашая ўлюбёная справа. I што будзе далей пры гэткім раскладзе?
– Вы запросіце мяне на каву і будзеце чытаць свае вершы, калісьці прысвечаныя мне, – усмешліва бліскаючы вачыма, прамовіла незнаёмка.
– Здаюся! Толькі адна справа ў мяне ўсё-ткі ёсць. Па дарозе… Ці згодныя вы на хвілінку зазірнуць са мной у адну ўстанову?
– Хіба што на хвілінку…
Вінусь упэўнена пайшоў да ліфта ў вялікім незнаёмым будынку. Быў канец працоўнага дня, і ўсе ўжо разыходзіліся. Дзяўчына засталася чакаць у холе. Знайшоўшы патрэбны кабінет, хлопец пастукаў.
– Калі ласка, – адказалі.
Вінусь увайшоў.
– Мне спадара Кацянкова… Віктара, калі ласка.
– Гэта я, – адказаў прыемны малады чалавек.
– Я… мне сказалі звярнуцца да вас. Вось, – працягнуў візітоўку. Малады чалавек неяк дзіўна паглядзеў на Вінуся:
– Вы што, вар’ят?
– Прабачце, – увесь панік хлопец і падаўся да дзвярэй. – Ну і дурань, – бубнеў сабе пад нос, – ну і дурань…
– Гэта сапраўды ваша? – запытаў, паказваючы на візітоўку.
– Т-так, м-мне далі… гэта…
– Ну і як ён?
– Хто?
– Той, хто даў вам гэта?
– Н-нармалёва.
– Добра-добра, не палохайцеся, сядайце. Я павінен паглядзець, чаго вы вартыя. Вось вам касета з фільмам, не надта вядомым шырокай аўдыторыі, тым болей у нас. Напішаце па ім раман. А я пагляджу ваш стыль, здольнасці. Ганарар абмяркуем па заканчэнні працы. Тэрмін пакуль не прызначаю, аднак не люблю, калі зацягваюць. Ну, поспехаў. Вось, патэлефануеце, калі зробіце, – даў сваю картку. – Прывітанне яму.
– Дзякуй, усяго добрага.
– Вінусь выйшаў з кабінета, бы ў сне, не верачы ў тое, што адбылося. Але пры незнаёмцы яму хацелася выглядаць упэўнена, таму перад люстрам у ліфце ён начапіў бесклапотна-задзірлівую ўсмешачку.
Яна чакала, не сышла.
«Значыць, я яе сапраўды зацікавіў, – падумаў. – I за што цябе толькі дзеўкі любяць?» – пасміхнуўся сам сабе.
– Усё добра? – запыталася дзяўчына.
– Лепей не бывае. Хадзем піць каву.
– Хадзем.
Вінусь зварыў каву. Дастаў шампанскае, шакаладку.
– А мацней няма? – запыталася незнаёмка. – Не люблю шампанскае.
– Ёсць, але я думаў, лепей…
– Хацеў як лепей, а атрымалася як заўсёды, – засмяялася. – А ты не думай, проста рабі.
Выпілі па чарцы гарэлкі ды запалілі. У пупку дзяўчыны заманліва з кожным уздыхам пакалыхвалася завушніца.
Зазвінеў тэлефон. Вінусь узяў слухаўку:
– Ало!
– Прывітанне, я тут недалёка ад цябе… – весела шчабятала Бажэна.
– М-мяне не будзе. Важная справа. Наконт новай працы, потым патлумачу, вельмі спяшаюся. Пакуль.
– Дзяўчына? – запыталася незнаёмка, зацягваючыся цыгарэтай.
– Якая розніца? – па-спакушальніцку пасміхнуўся Вінусь.
– Сапраўды, якая? Тым больш маладзейшая за цябе…
– Ты не стамляешся мяне здзіўляць. Ты чараўніца? – запытаўся, падсаджваючыся да яе і напаўняючы чарку.
– Троху ё, – аблізала вусны. – Толькі не кажы мне, як ты стаміўся тлумачыць свет маленькай дзяўчынцы…
Вінусь асцярожна пакратаў завушніцу ў пупку і шэптам на вуха запытаўся:
– А ў цябе яшчэ дзе-небудзь ёсць пірсінг?
– Можа, і ёсць, – хітра прыплюшчыла вочы.
– Яшчэ па сто пяцьдзясят і…
– Пабачым, – пасміхнулася, яе грудзі, здавалася, разарвуць пругкі топік.
На імгненне прамільгнуў перад вачыма твар Бажэны і знік. Вінусь сам не памятаў, як пачаў казытаць языком завушніцу ў пупку…
…А зранку стукаў дождж па падваконні. «Хмурны дождж цвікі забівае ў рваную падэшву асфальта…» Пры-крап-рык-рап…
Пісалася марудна. Вінусь ніяк не мог улавіць, у якім ключы падаваць падзеі фільма. Разумеў, што псіхалагічнай заглыбленасці з матэрыялу не выцісне, дый ці патрэбная яна тут. Атрымліваўся пераказ. Хлопец да адурэння зноў і зноў праглядаў касету, занатоўваў нейкія драбнюткія дэталі, нешта дадумваў, каб напоўніць жыццём голы сюжэт. Ён не паспяваў бегаць у кіёск за кавай ды цыгарэтамі. Ні з кім не кантактаваў, абменьваўся колькімі словамі па тэлефоне. Ён мужна трываў гэтую працу, бы надакучлівы, нудотны зубны боль. I ўрэшце яна была скончаная. Кот у генеральскай форме, засядлаўшы рыбіну, падбадзёрваў Вінуся: «Цяжка ў вучэнні – лёгка ў баі!»
Кленучы сябе, што ўблытаўся ў гэтую сумніўную авантуру, хлопец наважыўся ды патэлефанаваў свайму працадаўцу. Дамовіўшыся аб сустрэчы, аднёс рукапіс. Засталося чакаць адказу. Ці адмовы.