– Толькі вось гэтага не трэба, – скрывіўся Анцік. – Пракляцце, мазгаўня расколваецца, ажно павекамі балюча лыпаць. Пайшлі здароўе паправім, га?
– Пайшлі са мной, потым, абяцаю, паправім на вышэйшым узроўні.
– Лёгка сказаць – пайшлі, – прастагнаў Анцік.
– Дзень добры, – увайшоў у кабінет Вінусь.
– Прывітанне, сядай, – запрасіў Кацянкоў.
Толькі зараз Вінусь разгледзеў яго як след. Дорага апрануты – чорны, відаць, быў улюбёным колерам, пры любым надвор’і, дагледжаны. У ім сапраўды было нешта кашэчае. Можа, у манеры здзіўляцца – узнімаць бровы ды акругляць вочы, бы цікаўнае кацяня, можа, ва ўсмешцы – хітра мружыць вочы, можа, у рухах – мяккіх ды плаўных, нават украдлівых.
– Пяройдзем на ты, калі не супраць.
– Так, – пагадзіўся Вінусь.
– Частуйся, – прапанаваў цыгарэты.
Вінусь яшчэ не бачыў, каб такія прадаваліся, хаця перакаштаваў, напэўна, увесь гарадскі асартымент.
– Адразу, каб не запамятаваць, – вось твой ганарар, думаю, не пакрыўдзіў, – працягнуў канверт. – А цяпер да справы. Сюжэт выпісваеш добра, найлепш удаюцца дыялогі. Крыху кульгае дэталізацыя – трэба як мага паўней перадаваць каларыт, атмасферу. У псіхалагічныя экзерсісы надта не заглыбляйся – коратка і ёміста, не нагрувашчвай, не грузі чытача. Што да наступнага задання, дык гэта баявік з элементамі, вядома ж, меладрамы, пагонямі, на нашай глебе ды за мяжой, карацей, вось табе больш падрабязная інструкцыя, што не будзеш ведаць – пасядзіш у бібліятэцы, пашырыш кругагляд, у зброі напрыклад, – даў большы канверт. – З тэрмінам, сам ведаеш, цягамоціны не люблю. Так што дзейнічай! Поспехаў!
– Усяго добрага!
– Так, я з’еду на пару тыдняў. Калі што не зразумела будзе, тут застанецца мая сакратарка Арына, тэлефануй. Ну, бывай! За хуткасць ды якасць – надбаўка.
Вінусь выйшаў на вуліцу да хмурнага і ўжо зусім ніякага Анціка.
– Ну што? – сустрэў той пытаннем.
– Ды вось што, – Вінусь паказаў канверт.
Анцік выхапіў ды прагна палез у яго.
– Матка Боска! Ды тут цэлы скарб! I спрэс зялёны! Мо падумаць аб супрацоўніцтве з табою?
– Ды я яшчэ сам так, пакуль. Усё віламі па вадзе пісана.
– Не прыбядняйся! Каліся лепш, як уладкаваўся?
– Ды знаёмы адзін дапамог, – хітра пасміхнуўся Вінусь.
– Шанцуе людзям на знаёмых! Ну, не сквапнічай, куды пойдзем?
– Мо пакуль па піве, у парк, пакуль рана яшчэ?
– Ад піва будзеш пісаць крыва. Шкадуеш грошыкі? Першы ганарар трэба абмыць – традыцыя, сам ведаеш. Ну, згода, па піве дык па піве! Толькі хутчэй, бо морда пухне.
Набраўшы «Аліварыі», папраўлялі здароўе ў прахалодзе парку, на лаўцы. Да іх прыкульгаў сабака – вялікі, на даўгіх тоўстых лапах, быццам у белых брудных гольфах, карычневая густая поўсць на баках звалялася, кончык хваста і пыса таксама былі белыя, на галаве з паабгрызанымі вушамі – жоўтая пляміна, а паабапал карычневага сухога носа – рудыя рабацінкі. Сабака, узняўшы морду, панюхаў паветра, потым умасціўся, паклаўшы вялікі голаў на лапы з парэпанымі падушачкамі, і, цяжка ўздыхнуўшы, утаропіўся на хлапцоў, сочачы вачыма за кожным іх рухам.
– Што, небарака, і табе цяжка? – запытаўся Анцік.
Сабака згодна заплюшчыў вочы.
– Віна, дай куплю яму што-небудзь, не магу, калі на мяне гэтак пазіраюць.
Вінусь адлічыў грошай, стараючыся не глядзець на неспадзяванага бязмоўнага суразмоўцу. Пасля таго як загінуў Малы, Вінусь не трымаў сабак і пазбягаў іх на вуліцы.
Анцік прыімчаў з хот-догамі ды шашлыкамі.
Сабака ажывіўся, узняў голаў ды застукаў па асфальце таўстым хвастом.
– На табе, сабака, «гарачага сабаку»! – праспяваў, працягваючы яму хот-дог. – А нам – шяшлік!
Сабака асцярожна панюхаў і, прыціснуўшы лапамі булку, зубамі выцягнуў з яе сасіску.
– Ну й сабака, – зарагатаў Анцік. – Вось дык малайчына!
Вінусь таксама пасміхнуўся.
З«еўшы сасіску, сабака перайшоў на іншае месца, пакінуўшы булку на сцежцы. На здабычу адразу ж наляцелі галубы, што даўно цікавалі за гэтай кампаніяй, яны пачалі скубці белы мякіш, вераб’і спрытна падбіралі дробныя крышынкі. Галкі баязліва падхоплівалі адляцелыя далей кавалачкі. Сініцы выкрадалі проста з-пад галубіных лапак покрышні і імгненна пырхалі на дрэва. Стаяў неймаверны гармідар. Сабака лена назіраў за гэтым базарам.
Анцік, задаволены, рагатаў, бы дзіця.
– Віна! У такі момант я адчуваю сябе не меней як богам. Адной сасіскай ды адной булкай накарміць столькі народу!!!
Вінусь засмяяўся.
Анцік прапанаваў сабаку плаўлены сырок. Той толькі зморшчыў нос.
– А-а-а, такі ты галодны, значыць, мяса падавай!
Птушыная каманда пачала адшчыкваць кавалкі ад пачастунку. I тут каменем з дрэва кінулася нешта грувасткае ды чорнае, птушкі спалохана разляцеліся. Груган паважна падышоў да здабычы, падчапіў яе, бы каўшом, дзюбай і ўзняўся ў паветра.
– Віна! Віна! – прагучала ў Вінуся ўвушшу.
– Анцік, ты чуў?
– Ага! Як у анекдоце, прыйдзе на свята адна глухая гіена – і канец песняру.
– Ды я не пра тое.
– А пра што?
– Ды не, нічога! – спахапіўся Вінусь.
Мяркуючы па колькасці народу, што сцягваўся ў парк, прыйшоў вечар.
– Куды цяпер? – запытаўся Анцік. – Як класна, калі ты можаш выбіраць! Трымці, парынуты горад! – з вышыні рачнога парапета, узняўшы руку, выдаў ён.