Зірнуўшы ў дзвярное вочка, пабачыў там Бажэну з мабільнікам.
– Ну што?
– Ды дзяўчына нейкая. Вельмі прыгожая.
– Што гэта за дзяўчыны да цябе ходзяць у маю адсутнасць? – наўмысна строга запыталася.
Вінусь адчыніў дзверы і абняў Бажэну, якая смяялася, задаволеная сваім жартам.
– Ліска мая! Чаму валасы мокрыя? Вельмі сэксуальна, – прашаптаў на вуха.
– Мы з сябрамі на мора ездзілі, загаралі, – усміхнулася.
– З сябрамі? I хлопцы былі? – спахмурнеў Вінусь.
– Ну, былі. Мы ж вучымся разам.
– I ты там перад імі ў купальніку расхаджвала?
– Ну а як на пляжы?
– I яны разглядалі цябе? Распраналі позіркамі?
– Ды супыніся! Хопіць! Чаго ты злуешся? Што тут такога? Ты заняты, не хацеў мяне бачыць. Чаму я не магу адпачыць з сябрамі?
– Можаш, вядома ж, можаш, – злосна пасміхнуўся, схапіў за руку ды пацягнуў у ванную.
– Пусці, мне балюча! – Бажэна спрабавала вырвацца.
Вінусь пачаў цалаваць яе. Супраціўленне толькі распальвала яго.
– I пераапраналася ў хмызах? – прыціснуўшы да сценкі ў ваннай і гледзячы проста ў вочы, пытаўся.
– Т-так, – спалохана адказвала Бажэна.
– А калі хто бачыў?
– Дзяўчаты пільнавалі, каб ніхто не бачыў.
– А я хацеў бы паглядзець, – прыкусіў яе за вушка, прайшоўся языком па шыі, потым рэзка развярнуў тварам да сцяны. Груба сарваў трусікі і з сілай авалодаў ёю.
Боль змяніўся прыемным адчуваннем, і Бажэна ўжо сама рухалася яму насустрач, насустрач насалодзе. «Я яго так раз’юрваю, ён проста шалее ад мяне», – падумала задаволена, адчуваючы сваю жаночую ўладу і моц.
Потым сядзелі на кухні ды пілі каву.
– Вазьмі цыгарэту.
– Ты ж ведаеш, што я зрэдку палю.
– Зрабі выключэнне дзеля мяне. Мне падабаецца, калі дзяўчына курыць. Цыгарэта ў дзявочых вуснах… Вельмі сэксуальна.
Бажэна запаліла.
– Вінусь!
– Я сама ўвага.
– Не смейся, – дзяўчына апусціла вочы. – Мае бацькі з’ехалі ў адпачынак. А ў мяне яшчэ практыка. Я адна дома…
– Ну, – падсунуўся да яе Вінусь, – і што… – пачаў гладзіць яе аголеныя ногі.
– Ну, мы маглі б…
– Што? – стаў цалаваць яе калені.
– Мы маглі б… пажыць разам, – быццам спалохалася сваіх словаў і зачырванелася.
Вінусь адхінуўся. Адсёрбнуў кавы.
– Ведаеш… я працую…
– Я буду дапамагаць табе, – горача загаварыла. – Буду гатаваць, прыбіраць табе, мыць, каб нішто не адцягвала тваёй увагі. Ведаеш, што такое каханне? – бліснула вачыма.
– ???
– Гэта калі ў цябе ёсць нешта смачненькае, а табе прыемна не самому з’есці, а найвялікшае шчасце – глядзець, як твой каханы гэта есць і яму добра.
– Шчабятуха мая, – Вінусь уссадзіў яе сабе на калені. – Табе хутка абрыдне гэткае відовішча. Я буду есці, як бегемот: зяпай захоплівае, а па баках усё валіцца долу.
Бажэна засмяялася.
– Я… хацеў сказаць табе… Я, відаць, не той, хто табе трэба…
– А чаму ты вырашаеш за мяне, хто мне трэба? – закрыла сваёй далонню ягоны рот. – Ты самы лепшы, самы незвычайны, каго я сустракала. Ты – мой магніт, маё полымя… – ахапіла ягоныя вусны сваімі.
– Разумееш, ты вельмі незалежная, разумная дзяўчынка, у цябе ёсць сваё жыццё. Я не надта ў яго ўпісваюся…
– Ты што, не хочаш мяне больш?
– Дурненькая, я аб табе клапачуся…
– Не трэба мне такі клопат! – выкрыкнула, і яе вочы, блакітнае ды зялёнае, напоўніліся слязьмі. – Не трэба! Не хочаш, так і скажы!
– Я не магу гэтага сказаць… Ты вельмі яркая. А хто я такі? Табе трэба вучыцца…
– Ты самы яркі для мяне, самы прыгожы, – плакала яна.
– Урэшце, мне патрэбная… рабыня!
Апусцілася на падлогу, ахапіла ягоныя ногі, пачала цалаваць:
– Што загадаеце, мой уладар? – І зноў гэтая адданасць у вачах.
– Бажэна, супыніся, гэта не для цябе. Ты не зможаш…
– Я ўсё змагу дзеля цябе!
– Не любіце, дзяўчынкі, паэтаў…
– Хто сказаў, што ўсё павінна ісці па раз і назаўсёды некім усталяваных законах? Мне на іх пляваць!!! Чуеш?! У мяне ўсё будзе па-іншаму! Я сама ствараю сваё жыццё! Хаця… калі ты не хочаш… Нельга сілай ашчаслівіць. Гэта ўжо гвалт над асобай… – яна сумна прысела на табурэт і ўзяла з пачка цыгарэту.
– Я не магу гэтага сказаць.
– I не кажы тады, не кажы нічога, – падбегла, ахапіла за шыю, уселася на калені тварам да яго. Караценькая чорна-квяцістая сукенка паднялася, яшчэ больш агаляючы смуглявыя ногі, з-пад яе завабліва выглядалі чырвоныя трусікі.
Вінусь нават зніякавеў ад такога імпэту.
«Яна сапраўды кахае мяне. О Божа! Гэта так. I што? Няўжо я горшы за тых, з кім яна сёння купалася? Падумаеш, хлопчыкі-мажоры! Я пакажу ўсім, чаго варты Вінсэнт! I ёй… італьянцы новаспечанай…»
Абудзіў Вінуся тэлефон.
– Ало!
– Дзень добры! Гэта Кацянкоў. Вы прынятыя. Прыходзьце, абмяркуем далейшае супрацоўніцтва.
– Анцік!!! Прачынайся, стары перачнік! – радасна загарлапаніў Вінусь. Анцік сеў на канапцы і няўцямна круціў галавой, аглядаючыся.
– Ды прачніся!!!
– Чаго ты лямантуеш? – прахрыпеў той. – А што гэта я ў цябе?
– А што, ты не можаш пераначаваць у мяне?
Анцік, стогнучы, паклыпаў у ванную.
– Кацяра, ты малайчына! – падміргнуў карціне, збіраючыся.
– Вось ты і трэці раз мяне пахваліў, – прымружыў вока кот.
– Куды гэта ты? – запытаўся Анцік.
– Праца ў мяне новая. Як пашэнціць, дык і цябе ўладкую!