– Я да цябе! Я так чакала гэтага моманту, любы. Я буду ўсё-ўсё рабіць дзеля цябе, каб ты толькі мог працаваць, каб нішто не замінала табе…
– Пачакай, пачакай, – здымаючы яе рукі са сваіх плячэй, няўцямна сказаў Вінусь. – Ты да мяне… ж-жыць?
– Угу, – радасна заківала Бажэна. – Мы ж гаварылі аб гэтым, ты пагадзіўся, пакуль у мяне няма бацькоў. Усё адно тэлефанаваць яны мне будуць на сотавы, а не дадому…
– Так??? Не памятаю…
– Ты не рады? – дзяўчына, уся неяк раптоўна панікшы, апусцілася на сумку.
– Й-я… ведаеш… я… вельмі заняты…
– Ты не хочаш мяне бачыць? Не хочаш паспрабаваць? – блакітнае і зялёнае вочы напоўніліся слязьмі.
– Ну што ты… Ты не так зразумела… – разгубіўся Вінусь. Потым узяў адну сумку ды панёс у пакой.
Бажэна жвава пабегла за ім.
– Я буду спаць ціхенька-ціхенька, нават сапсці не буду, абяцаю, – чмокнула яго ў шчаку.
«Толькі б быць побач з ім, гладзіць чорныя бліскучыя валасы, удыхаць яго дыханне, адчуваць даўгія далікатныя пальцы, якія лашчаць усюль. Я навучуся ўсё рабіць, што яму прыемна. Я хачу, каб ён быў шчаслівы… Калі чалавек, які з табой побач шчаслівы, значыць, ты здатны да многага, ты адбыўся як асоба…»
«О Божа! А як жа мая самота? Як я буду пісаць? За мной увесь час будуць назіраць два вокі, два рознакаляровыя вокі… У адным пакоі… Звар’яцець можна. Але што я магу зрабіць? Каб яна сама перадумала? Каб зразумела, што ёй гэта не трэба? Ну чаму я? Я ж не лезу ні да каго, не ўлажу ў чужое жыццё!.. Але ж я не магу яе проста так выставіць. А сябры? А дзяўчаты ўрэшце, змена ўражанняў? Патрываць, покуль яе бацькі прыедуць? А чаму я павінны трываць??? А мо не так і кепска? Прыгожая дзяўчынка. Сама хоча мне гатаваць, прыбіраць, мыць… Чаму б і не. Імітацыя сямейнага жыцця? Цікава. Паспрабаваць? Дзеля разнастайнасці? Набыць сякі-такі новы жыццёвы вопыт? Пастаянны палавы партнёр зноў-такі… О Божа! Ну што ж, як казаў Стэндаль, у жыцці чалавека ёсць дзве трагедыі: калі запаветная мара не спраўджваецца і калі запаветная мара спраўджваецца!»
Вінусь па-мефістофелеўску пасміхнуўся:
– Пайшлі піць каву!
Атрымаўшы чарговы ганарар ды прэміяльныя за добра распрададзены тыраж папярэдняй кніжкі, Вінусь накупіў розных прысмакаў, абавязковы белы шакалад з мігдалём для Бажэны. Дастаўшы проста ў краме мабільнік, ён даволі гучна, паглядваючы крайком вока, ці заўважае хто, запытаўся ў Бажэны, што яшчэ набыць, і сказаў, што хутка будзе, каб чакала.
Яна сустрэла яго ў даўгой белай адмыслова вышытай чырвоным арнаментам сарочцы на голае цела, з простымі валасамі, завабліва пасміхалася.
– Дзе ты ўзяла такі строй?
– Падабаецца?
– Так, – абняў яе Вінусь ды пачаў цалаваць, – ты будзеш спяваць у фальклорным ансамблі?
– Не.
– Дык адкуль у цябе гэткая старажытная рэч? Ты ўмееш вышываць? – Вінусь пацягнуў яе да ложка.
– Я знайшла яе ў старым чамадане, хацела зрабіць табе сюрпрыз.
– У якім чамадане? – Працягваў яе цалаваць ап’янелы ўжо ад блізкасці хлопец.
– У тым, што за канапай, смешны такі, з дзеўкамі наклеенымі…
– Што??? – рэзка, бы апараны, спахапіўся Вінусь. – Ты… – ён ажно задыхнуўся словамі, хапаў, як рыбіна, паветра, – ты… адчыняла чамадан?!!
– Так, – зніякавела Бажэна.
– Ты… Ды ты ведаеш, што нарабіла?!! – Вінусь з усяе моцы схапіў яе за плечы, пранізаў наскрозь жорсткім вар’яцкім позіркам. – Як ты магла??? Хто цябе прасіў?!! – трос ён яе, балюча ўпіваючыся пальцамі ў скуру, быццам да самых касцей.
Бажэна ад жаху не магла нават зміргнуць, па шчоках самі па сабе цяклі дзве мокрыя сцяжынкі, а горла нібы нехта сціснуў, зрабілася горача, усё закружылася перад вачыма.
Вінусь паступова авалодаў сабою і адпусціў Бажэну. Тая ў непрытомнасці ўпала на канапу тварам уніз, неяк ненатуральна падкурчыўшы адну руку.
– Бажэна!!! Што з табой?!! – спалохана закрычаў хлопец, перавярнуў безжыццёвае цела, пачаў трэсці. – Бажэна!! Ты што?!! Ты чаго?!! – пабег на кухню, дрыжачымі рукамі, расплёскваючы, прынёс шклянку вады, пырскнуў ёй у твар.
Дзяўчына пачала сутаргава хапаць паветра, расплюшчыла вочы.
– Што гэта? Што? – гладзіў яе па валасах. – Усё добра, дзяўчынка мая, усё добра, прабач. На, папі.
Вочы Бажэны пазіралі ў невядомую далёкую-далёкую далеч, і словы ягоныя былі далёкімі-далёкімі. Яна раптам села, ахапіўшы калені рукамі, і расплакалася, горка, па-дзіцячы несуцешна.
– Ну, прабач, чуеш? Не ведаю… Глупства ўсё гэта, недарэчныя прыдумкі ды прымхі.
– Я… я… толькі хацела… – не магла ад усхліпаў гаварыць яна, – хацела…
– Ведаю, спадабацца мне, прабач. Я сам вінны, не папярэдзіў цябе. – Ён падняў яе мокры твар ад каленяў, зазірнуў у поўныя горычы і адчаю вочы, паднёс да вуснаў шклянку з вадой. – А… што там яшчэ было? – асцярожна запытаўся.
– Ні-нічога, – ляскаючы зубамі аб беражок, адказала Бажэна, яе трэсла як у ліхаманцы.
Вінусь прыціснуў дзяўчыну да сябе.
– Ну, цішэй, цішэй, – супакойваў, бы малую.
– Нешта чорнае выслізнула, я спалохалася. Не разгледзела. Можа, проста пыл узняўся… А там сарочка прыгожая, я падумала, прабабкіна. Я хацела… – зноўку расплакалася Бажэна.
– Глупства, глупства ўсё, – пяшчотна цалаваў яе Вінусь, мякка здымаючы з яе сарочку…