Вінусь паблажліва пасміхаўся з яго, з прыемнасцю думаючы, што гэта ўсё дзякуючы яму, што цяпер можна ўразіць Бажэну, быць з ёй на роўні, што ніхто цяпер не паглядзіць на яго крыва, што ён патэлефануе маці, што няма немагчымага, што…
– Трымці, парынуты горад! – падтрымаў Вінусь сябрука, узлезшы да яго на борцік.
На дыскатэцы ў клубе занялі столік.
– Мне віскі «Джоні ўолкер», калі ласка, – замовіў Вінусь.
– А мне джын, без розных там тонікаў, – запатрабаваў Анцік.
Узялі цэлае парася, маслінаў, лімонаў, соку, цыгарэты «Парламент», салатаў – на цэлае вяселле.
Афіцыянт з павагай паглядзеў на гэткіх кліентаў ды толькі і завіхаўся каля іх.
Дзве дзяўчыны за суседнім столікам таксама з цікавасцю назіралі за імі, маючы, відаць, пэўны інтарэс.
– Ці не будзе ў вас запальнічкі? – падышла адна – ладная, з вялікімі аголенымі грудзямі пад напаўпразрыстай, завязанай вузлом на жываце мужчынскага крою сарочкай.
– Чаму будзе? Ёсць. I не толькі запальнічка, – загаманіў Анцік.
– Давайце, дзяўчаты, да нас, – запрасіў Вінусь.
Яны хуценька перанеслі свае сумачкі за столік да хлапцоў, быццам толькі гэтага і чакалі. Другая дзяўчына была цыбаценькая, худзенькая, рухавая, адно страляла на ўсе бакі вочкамі.
Вінусь папрасіў прынесці яшчэ талеркі і прыборы для дзяўчат, замовіў садавіны ды марозіва. Пазнаёміліся.
– Частуйцеся, калі ласка! – прапаноўваў Вінусь.
– А што за свята? – запыталася Маша – тая, што падышла першая.
– Мой сябар Нобелеўскую прэмію адхапіў, – з гонарам пахваліўся Анцік.
– Віншуем, – дружна адказалі дзяўчаты.
– За вас, Вінусь, – падміргнула Маша.
– А што гэта за прэмія? – ціхенька на вуха сяброўцы прашаптала Света.
Тая, паціснуўшы плячыма, сказала:
– Табе не ўсё адно?
Дзяўчаты пілі чарка ў чарку з хлопцамі, аднак апошнія былі яўна п’янейшыя.
Маша выцягнула Вінуся танчыць. Той не мог адвесці пагляду ад грудзей, што пагойдваліся ў такт музыцы. Маша завабліва прыціскалася да яго, адчуваючы праз адзенне пругкую мужчынскую плоць.
Калі яны вярнуліся за столік, Света і Анцік цалаваліся.
Зноўку выпілі.
Каля іх круцілася нейкая, відаць, абкураная, непрывабнага выгляду дзяўчына. Яна танчыла вакол століка, пасміхаючыся хлапцам і галоднымі вачыма пазіраючы на закускі. Вінусь ды Анцік пачалі пляскаць у далоні, налілі чарку, запрасілі прысесці. Яна выпіла, накінулася на салату ды на парася, ела проста з нябачаным апетытам. Потым схапіла апельсін ды пачала з ім танчыць, сэксуальна пакочваючы яго даланёю па жываце і ніжэй. Раптам рэзка кінула яго Анціку ды ўзняла кофту, агаляючы грудзі. Хлопцы прагна ўпёрліся позіркамі, аднак, пабачыўшы пустыя зморшчаныя скураныя мяшэчкі, здрыгануліся і апусцілі вочы. Разам, не змаўляючыся, выпілі.
– Хадзем да нас, працягнем знаёмства, – прапанаваў Вінусь.
Дзяўчаты з радасцю пагадзіліся.
Узялі гарэлкі, злавілі таксоўку.
У хатніх сценах напружанне знікла, дзяўчаты зрабіліся больш гаваркімі і нават ласкавымі. Света, седзячы на каленях у Анціка, абдымала і цалавала яго. Маша, прыцягнуўшы з кухні радыёпрыёмнік, уключыла музыку і пачала танчыць, паволі расшпіляючы гузікі на сарочцы. Падсела да Вінуся, узяла ягоную руку і паклала сабе на грудзі:
– Паглядзі, у мяне не тое, што ў той шаняўкі дыскатэчнай.
Распаленыя дзяўчаты пачалі танчыць, распранаючыся. У нейкай шалёнай віхуры Вінусь ледзь паспяваў адказваць то на Машыны, то на Свеціны пацалункі, лашчачы то вялікія Машыны грудзі, то маленькія круглыя Свеціны…
…А зранку дзіка балела галава і гукі гадзінніка здаваліся невыносна гучнымі: «Пры-кра-пры-кра-пры…»
Вінусь зноўку праваліўся ў цяжкую дрымоту. Нешта дзіка ціснула грудзі, замінала дыхаць, сэрца то дробна-дробна трымцела, то аціхала зусім, ахапіла нейкая жывёльная жудасць, скаваўшы кожную клетачку, пазбавіўшы свабоды рухацца, быццам мільярдамі мікраскапічных цвічкоў прыбіўшы кожны міліметрык цела да ложка. Ізноўку па цёмным, запавуціненым пакоі соўгалася згорбленая, са зліплымі сівымі пасмамі старая. Яна падышла да нерухомага, бы спавітага, Вінуся, імкнучыся зазірнуць яму ў вочы. «Што рабіць? Жагнацца? Што робяць у такіх выпадках?» – тыцкаліся ў пошуках выйсця сляпыя бездапаможныя думкі ў набрынялай галаве. Раптам згадалася, як вучыла казаць у маленстве маці, калі сніўся страшны сон, каб адагнаць усе немарасці. Вінусь сабраў усю моц неслухмянага цела ў свае словы, разумеючы, што ад гэтага залежыць усё: «Ідзі ты, бабка, на сухі лес!!!» Нябачныя ніці, што ўтрымлівалі цела, у адначассе лопнулі, дыхаць зрабілася лёгка, жах умомант знік… Старая чамусьці прысела на край ложка і сумна ды спакойна прамовіла:
– А я ўжо хадзіла, унучак!
– Ну і як, грыбы ёсць? – нечага самавіта запытаўся Вінусь.
– Ды небагата, – уздыхнула тая…
Вінусь прачнуўся ад уласнага рогату.
У дзверы пазванілі. Вінусь, ледзь прачухаўшыся, паклыпаў адчыняць. На парозе стаяла па-спартоваму апранутая, у красоўках без закаблукаў, шчаслівая Бажэна з дзвюма вялізнымі сумкамі. Яна кінулася на шыю ашаломленаму хлопцу і зашчабятала, не даючы апамятацца: