Пасля прынёс кавы.
– Я табе купіў твой любімы шакалад, бяры.
Бажэна, распранутая, акрытая толькі ўласнымі валасамі, задаволена прысёрбвала каву.
– Нешта ў цябе жывоцік з’явіўся, – адцягнуў ёй скуру на жываце, – на дыету трэба. Гэта ўсё ад яго, відаць. Не разумею, што ты знайшла ў гэтай невыносна салодкай дрэні! Дарэчы, мігдалём атрута пахне – сінільная кісля.
Бажэна адставіла кубак і пабегла да люстра, пачала круціцца перад ім, то ўцягваючы, то выпінаючы жывот, гладзячы па ім рукой.
– Глупства ты гаворыш, нічога не падрос, – закапыліла губку, як дзіця. – А калі б падрос, ты б раскахаў мяне?
– Вядома ж, – пасміхнуўся Вінусь, – навошта мне пузатая дзяўчына?
– А я б цябе любога кахала б заўсёды. Бо ты кожную хвіліну прыгожы. А калі б… калі б я… ну, не так сабе пузатая была? А калі б…
– Калі б ды калі б, у роце б вырас грыб, – перабіў яе Вінусь. – Разумееш, – уссадзіў яе сабе на калені, гладзячы па валасах, працягваў, – табе трэба вучыцца, скончыць універсітэт, спраўдзіць свае мары…
– Але ж я жанчына і я…
– Якая ты жанчына! Дурніца малая яшчэ!
– Хай сабе дурніца, але я б хацела, каб у нас з табою…
– Як банальна, – зморшчыўся Вінусь. – I што далей? Як у казцы: і сталі яны жыць-пажываць ды дабра нажываць…
– Дык што тут кепскага?
– Ды, уласна кажучы, анічога, як, урэшце, і добрага. Кніжка на гэтых словах загортваецца перад носам чытача. Скончаныя выпрабаванні, адышлі цяжкасці, скарыліся злыдні – штыль. Сапраўднаму рыцару няма чаго рабіць. За бабіну спадніцу хавацца? А як жа подзвіг? Ён жа заўсёдна чакае за парогам хаты!
– А ў хаце няма яму месца?
– Цесна яму каля хатняга агменю, нязвычны ён у цяпле ды сытасці!
– А каханне? А вернасць? Гэта не подзвіг?
– Маштаб адзін да мільёна.
– Дык я для цябе нічога не значу?
– Ну вось, зноўку на асобы пераходзіш!
– Ну а як?
– Абы-як!!! Ведаеш анекдот?
– Які?
– Сядзяць хлапец з дзяўчынаю, і яна яму кажа: «Як бы слаўна было, дарагі, калі б па нашай кватэры бегалі маленькія ножкі!» А ён адказвае, скрывіўшыся: «Не люблю тараканаў!»
– Табе б толькі брыдоты казаць, – пакрыўдзілася Бажэна і пабегла ў ванную апранацца, – а я сур’ёзна, – прамовіла здалёк ледзь чутна.
– «I мігдаловы горкі пах…»
«Сам-насам з паперай… А што я ёй скажу? Вартага? Сур’ёзнага? Ці паверыць яна мне апасля розных бірулек? А мо яна гэткая ж абыякавая, як і зямля?..
Вінусь сядзеў за камп’ютарам, закрыўшы рукамі твар.