– Ну і як табе з ім? – пускаючы дым, запыталася ў Бажэны Кіця.
– Нічога, нармалёва.
– Зразумела, значыць, не вельмі. Самотны ён чалавек. На колькі яго яшчэ хопіць? Не задумвалася?
– Чаму ты так?
– Ды ўсе яны не падарункі. А так званыя творчыя асобы тым больш. Якая ляйчына пад хвост трапіць… Уцякала б ты ад яго, дзяўчынка. Ды хутчэй, не спыняючыся, не раздумваючы. Бо варта раздумацца, як ужо зноўку ў павуціне. Слоў, вачэй, абяцанкаў… Зноў прыкормлівае, каб балючай на кручок уздзець…
– Я кахаю яго.
– Як ні банальна, адрына заўсёды перамагае вялікае ды чыстае каханне. Не-не, барані Бог, я нічога не навязваю. Можа, ты станешся дзіўным выключэннем у яго жыцці. Але ж не забывайся і на сваё… – затушыла ў попельніцы цыгарэту, паднялася, пайшла ў пакой.
– Ах вы, гады паласатыя, навошта з жывёліны здзекваецеся! – падбегла да стала, узяла чарапаху. – Толькі б бязмоўных і мучылі! – пагладзіла яе па панцыры.
Зазвінеў званок. Вінусь адчыніў.
– Ці не памылілася я? Мне Арыну, калі ласка, – сказала высокая стройная дзяўчына. Бліскучыя гладкія чорныя валасы змяюкамі віліся па аголеных незагарэлых плячах, што рэзка кантраставалі з чорным, пад шыю, трохкутнікам майкі, а белая палоска жывата – з чорнымі джынсамі.
Незнаёмка не ўсміхалася, не адчувала сябе няёмка, не прабачалася, не… Вінусь нічога не мог расчытаць у яе няпэўнага колеру вачах і разгубіўся.
– Вы… п-прах-ходзьце, калі ласка…
– Вой, гэта ж да мяне, – выбегла ў вітальню Арына. – Прывітанне, Меліса, давай, што там у цябе.
– Ды не стойце ж у парозе…
– Яшчэ адна прыгожая дзяўчына толькі ўпрыгожыць нашую кампанію, – выйшаў Анцік, – даруйце за таўталогію. Анцік. А гэта Вінусь. Вінаваец урачыстасці, так бы мовіць, зноўку даруйце за паўторы.
– Віншую, – спакойна мовіла дзяўчына, паглядзеўшы сваім празрыстым няўлоўным позіркам.
Увесь астатні час Вінусь цішком вывучаў незнаёмку, імкнуўся разгаварыць.
Бажэна, пакрыўджаная, выбегла на кухню. Паклікала яго адтуль.
– Ну што яшчэ? – незадаволена запытаўся Вінусь.
– Табе не сорамна? – ледзь не плачучы, кінула Бажэна.
– Не разумею…
– Затое я разумею!
– Пакінь! Я хачу, каб усім было весела…
– Па-мойму, весела толькі ёй, хаця па ёй усядно нічога не зразумела!
– Я не збіраюся выслухоўваць твае глупствы, – Вінусь, узлаваны, пайшоў у пакой.
Анцік набіраў нумар на Вінусевым мабільніку мезеным пальцам, падгарнуўшы сярэдні ды безыменны і адставіўшы вялікі з указальным, не трапляў на кнопкі.
– Як ты ўпраўляешся з гэтай машынай? Анатоль, патрымай панты, калі ласка, а то замінаюць!
Вінусь ледзь не вырваў у яго з рук тэлефон.
– З хатняга тэлефануй, як трэба!
– Вой, прабачце, надта ж дорага! – упікнуў Анцік.
– Супакойся! – прыкрыкнула на яго Кіця.
– Ну не злуйся, братан! – блазнаваў Анцік.
– Ды ну цябе, – буркануў Вінусь.
«Добрапрыстойная сямейная вечарына. Застанецца адно прагуляцца з жонкай пад ручку, праводзячы гасцей, а вярнуўшыся, пажадаць дабранач ды, адвярнуўшыся задніцамі, заснуць з прыемнай думкаю, што вечарына ўдалася. Гэтулькі выпіта, гэтулькі з’едзена, пасядзелі, па… смяяліся. Ах, якая гаспадыня! Вой, які гаспадар! Усе проста цудоўныя людзі! Усе задаволеныя! Цуд!» Захацелася напіцца, выказаць усё і ўсім, што ён пра іх думае. «Алесь – Каменны Госць. Анцік – Вечны Блазан. Анатоль – Дон Хуан. Кіця – Марыя Магдалена. Арына – Мужык-у-спадніцы. Бажэна – Анёлак. Меліса… Рыбіна! Чорная Рыбіна! – ледзь не выкрыкнуў Вінусь. – Рыбка выконвае жаданні. А хто калі ў яе запытаўся, што яна жадае? Можа, ад пацалунку яна зробіцца Прыгожай Паненкай? А можа, хоча сказаць ад казкі да казкі набалелае: «А ці не пайшлі б вы ўсе са сваімі палацамі, тытуламі ды прыгажунямі!!! Усядно застанецеся пры расколатых начоўках! Толькі вечнасць на вас марнаваць! У мяне свая праўда – акіян…»
– А вы верыце ў рыбаў? – запытаўся Вінусь у Мелісы.
– А што ў іх верыць ці не верыць. Плывуць сабе… Хіба гэта старажытны культ які? – І ні ценю здзіўлення, як на тварах астатніх.
– Ну ты заляпіў! – не вытрываў Анцік. – Тое самае, што з філасофскім сумам у вачах пытацца: «А вы верыце ў тапачкі Эйнштэйна?»
– А можа, і не тое самае, – спакойна прамовіла Меліса. – Гледзячы чаму чалавек надае значэнне. Можа, для каго і тапачкі Эйнштэйна – хвалюючая тэма.
Вінусь паглядзеў на яе з удзячнасцю.
– А прыгожая дзеўка ў мяне? – раптам прыабняў Бажэну.
– Вядома ж, – пагадзіліся ўсе.
– Валасы, быццам лён. Вочы – зялёнае ды блакітнае! Дзе знайсці такі цуд!
– Не трэба, Вінусь, – роспачна папрасіла дзяўчына.
– А я хачу выпіць за цябе!
– Ты ўжо за сябе добра выпіў. За сябе я ўжо як-небудзь сама, – ціха ды сумна прамовіла яна.
Ужо сярод ночы госці пачалі дзякаваць ды разыходзіцца.
– Можа, лепей выклікаць таксі? – прапанавала Бажэна.
– Мы лепей з Анцікам пройдземся. Пагода! – адказала Кіця.
– А мы зловім якую машыну, – абняў Арыну ды Мелісу Анатоль.
Бажэна хацела правесці гасцей, але п’яны ўжо Вінусь спыніў яе:
– Чаго ты пойдзеш? Я хутка, толькі ўніз спушчуся ды назад.
– Сапраўды, можа, прыбяру пакуль, – нечакана хутка стомлена пагадзілася яна.
– Дазвольце скрасці ў вас паненку, – падышоў Вінусь да Анатоля з дзяўчатамі.