Меліса ды Вінусь развіталіся з усімі.
– Мне тут недалёка, – сказала яна…
Бажэна ўжо сабрала ды памыла посуд. Склала стол. Прапыласосіла дываны ды падлогу. Вінуся не было.
– Можа, што-небудзь здарылася? Можа, яму патрэбная мая дапамога, а я тут сяджу, розным глупствам займаюся!
Дзяўчыне раптам уявілася, што на яго напалі, і ён ляжыць дзесь паранены, сцякае крывёю, і нідзе няма анікога, каб паклікаць на дапамогу. Бажэна пабегла на вуліцу. Нікога. Аббегла ўвесь двор, выскачыла на дарогу. Нават машын не было. Пачынала шарэць. Горад ужо моцна спаў. Мільёны вокнаў сонна пазіралі на разгубленую дзяўчыну, пазяхаючы чорнымі праёмамі, загарадзіўшыся фіранкамі ды вазонамі. Бажэна ў роспачы кінулася дадому.
– Мабільнік! Не, не ўзяў… Анцік! Ён, відаць, там забурыўся!
Дзяўчына ўключыла камп’ютар, пачала шукаць нумары тэлефонаў. Бы апошняя надзея. Ліхаманкава набірала лічбы. Яна ўжо хацела пакласці слухаўку, як сонны голас Кіці адказаў, што яго няма. У Анатоля ніхто не здымаў. «Му-уррр, му-урр…» – адказвала пустата на тым канцы проваду.
– Пракляцце! – Бажэна паклала трубку і знясілена заплакала. Наадкрывала чамусьці файлаў, спрабавала нешта чытаць. У адным вакне пабачыла: «Вінсэнт Суміцкі. Раман». На яе пазіраў белы экран. Вокны, вокны, вокны… Пазяхалі шэрымі рамкамі. Бажэна бязвольна апусцілася на канапу. Пачала назіраць за рыбамі праз вакно акварыума. Яны быццам перамаўляліся, разяўляючы раты ды адтапырваючы жабры. – Можа, і за намі хто-небудзь гэтак назірае. Як мы тусуемся з касякамі, ідзем у розныя бакі, п’ем, ямо, нараджаем дзетак, разважаем у прыбіральнях…
Бажэна легла на спіну ды ўтаропілася на каляндар на сцяне.
– О Божа! Я звар’яцею зараз!!!
Грацыёзная чорная рыбіна хаўкала ля самага шкла і неадрыўна пазірала на Бажэну.
– Ну што ж, у глядзелкі пагуляем… З рыбінай…
– Я прыйшла, – сказала Меліса, уваходзячы ў пад’езд.
– Можа, мы прыйшлі? – пасміхнуўся Вінусь.
– Цябе жонка чакае, хвалюецца, відаць.
– Яна мне не жонка!
– Усядно.
– Пачакае, – Вінусь абняў дзяўчыну.
Яна адвярнулася ад яго дыхання.
– Не зараз.
– Не за раз, дык за два, – па-спакушальніцку засмяяўся хлапец, намацваючы матузкі на голай спіне.
– Хадзем, – раптам моцна пацягнула яго за руку за сабой.
– А ў цябе нікога дома няма? – запытаўся Вінусь.
– А цябе гэта хвалюе?
– Яшчэ як, – наблізіўся да яе ў ліфце, імкнучыся пацалаваць.
Яна зноўку адвярнулася.
Проста з вітальні штурхнула яго ў пакой. Пацягла да канапы. Прысеўшы, расшпіліла ягоныя штаны, пачала лашчыць вуснамі і языком. Вінусь пабачыў толькі чорныя валасы, што змяюкамі віліся па ненатуральна белых плячах. Ён не паспеў апамятацца, як застагнаў ад насалоды. Гэтак жа хутка дзяўчына, ні слова не кажучы, выпхнула яго з кватэры. Вінусь няўцямна стаяў пад дзвярыма. Памкнуўся было націснуць на гузік званка, аднак апусціў руку. У поўнай разгубленасці выйшаў на вуліцу. Шарэлася. Пабачыў пустую бляшанку з-пад піва. Сунуўшы рукі ў кішэні, пайшоў, падбіваючы яе. Вуліца падалася нейкай бясконцай. Вінусь зразумеў, што не туды ідзе. Усё было незнаёмым. Ён перабег на іншы бок, нырнуў у якісь завулак – зноў не тое.
– Пракляцце!
Хлопец кідаўся ад вулачкі да вулачкі. Аднолькавыя дамы здзекліва прыплюшчвалі вокны.
– Тваю маці! Гэтага ніколі не было! Хоць бы прыпынак які! Паглядзець па нумарах транспарту!
На вуліцах было пуста – ні душы – і ненатуральна ціха. Хлапец запанікаваў.
Ён бег, не разбіраючы дарогі, не ведаючы куды. Гукі ягоных крокаў узмацняліся ў дзясяткі, сотні, тысячы разоў, аглушаючы, тахкаючы ў скронях, у горле. Здавалася, за ім гоняцца дамы, аднолькавыя, няўмольна-шэрыя, з пустымі вокнамі. Яны нібы мячыкамі выкочваліся з-пад шэрых жорнаў гіганцкага млына і тупацелі, тупацелі за ім, пагражаючы збіць з ног і заваліць шэрымі камянямі.
– Віна! Віна! – пракрычэў над галавой груган.
Вінусь раптам пабачыў, што ідзе па сваім двары. «Прык-рап-прык-рап…» – храбусціць пад падэшвамі шурпаты выбіты асфальт. Хлопец дацёгся да кватэры і амаль у непрытомнасці апусціўся на дыванок ля дзвярэй.