Раптам уявілася, як ён выганяе яе, голую, за парог, выкідвае яе рэчы. Яна плача, просіцца. Карункавы чорны станік завісае на парэнчах…
«О Божа! Што са мною робіцца? Дзяўчынка мая!»
Вінусь прысеў побач з ёю на канапу. Пачаў цалаваць яе, лашчыць пад прасціною. Яна шчыра і адкрыта заўсміхалася ўва сне, зачмокала, як дзіця.
«За што мне такое? Чаму я?»
Вінусь чамусьці ўзрадавана ледзь не ўскочыў у крэсла ля камп’ютара. На шостай старонцы ў чаканні міргаў курсор. Хлопец націснуў на «дэліт». Чорная рысачка хуценька пабегла, імкліва сціраючы літаркі. «Вінсэнт Суміцкі. Раман» – спынілася.
Вінусь ішоў па вуліцы. «Каўбасы», – быццам гарлапаніла шыльда крамы. Хлопец зайшоў у касу авіябілетаў. Пачаў чытаць расклад. «Масква – 700 км каўб. – 100 тыс. каўб.» Пасля кожнага наймення горада стаяла «км каўб.», потым лічбы – «тыс. каўб.».
– Скажыце, калі ласка, – Вінусь звярнуўся да пажылага мужчыны ў акулярах, – што гэта значыць? – паказаў у расклад.
Мужчына паглядзеў на яго паўз акуляры як на дзівака.
– Вы, відаць, не тутэйшы? Адлегласць – кіламетры каўбасныя, кошт білета – тысячы каўбасаў. Схадзіце ў банк, абмяняйце валюту, вам дапамогуць. – Хмыкаючы і круцячы ў неўразуменні галавой, мужчына адышоўся.
– Якія каўбасы? Што за вар’яцтва? Дзе я?
Зайшоў у банк: тыс. каўб.
У краму – тыс. каўб.
На пошту – тыс. каўб.
Адусюль тысячы тыс. каўб.
Вінусь прысеў на лаўку ў скверыку, схапіўшыся за голаў.
– Пасля гэтага дажджу ў мяне бульба вымахала на цэлую каўбасу! – хваліўся нейкі мужчына сваёй спадарожніцы, тая з захапленнем ківала.
– О Божа! – прастагнаў Вінусь.
– Такая прыгожанькая, такая пульхненькая, ну як каўбаска, – замілавана шчабятала маці над дзіцем.
Вінусь заціснуў вушы. Яму падалося, што вось-вось – і ён звар’яцее ад гэтага каўбаснага выраю.
Пайшоў па скверы, спусціўся ў метро. У пераходзе сядзеў… Апостраф. У зашмальцаванай незразумелай адзежыне. Іграў на… што за інструмент? Гітара – не гітара… Лютня! Так. Перад ім ляжаў футарал. Паміж кожнай п’есай кот жаласлівым голасам бляяў: «Пада-а-айце-е-е бе-е-еднаму сля-я-япому ка-ату!» Хто слухаў, хто праходзіў міма не рэагуючы, хто шыбаў нешта ў футарал. I ні ценю здзіўлення ні ў каго.
– Перад вамі ж кот!!! – вырвалася ў Вінуся.
Нехта засмяяўся:
– А перада мной чалавек! Вось дзіва!
Вінусь пабег, імкнучыся вырвацца з гэтага трызнення. Усё цішэй і цішэй іграла лютня, яе песню паглыналі абыякавыя крокі соцень людзей, зайздроснае шапаценне шынаў, злоснае ляпанне дзвярэй, спалоханае дзвынканне трамваяў, нахабны гоман галасоў. Усе гукі адбіваліся ад сценаў дамоў, шматразова множачыся ў горле вуліцы. Вінусь бег, не чуючы сябе, сваіх крокаў, сваіх думак, і… прачнуўся.
Бажэна ляжала ў яго на руцэ і пасміхалася.
– Я напішу раман, – пацалаваў ён яе.
– Я пачакаю. Колькі трэба, – адказала яна.
Вінусь сядзеў у сваім чырвоненькім аўто, чакаючы Бажэну ля ўніверсітэта, і паліў у адчыненую фортку.
– Чуеш, братан?! – на дзверцы легла парэпаная, з прысохлай гразёю, у трэшчынах, з абламанымі чорнымі пазногцямі рука.
Вінусь падняў голаў. У фортку ўсунуўся апухлы, зарослы выцвілай рудой шчэццю, з падбітым вокам ды злямчанымі валасамі няпэўнага колеру, мужчынскі твар, патыхнула застарэлым перагарам.
– Чуеш, братан?! Дай мне зарабіць! – дыхнуў смуродам на хлопца. – Чуеш?! Я не міласціну прашу!!!
– Адчапіся! Ідзі куды ішоў! – гыркнуў Вінусь.
– Цяжка мне, браттухха-а! Ну дай я табе туфлі… Туфлі языком выліжу! Языком! – пацягнуў за штаніну хлапца. – Я выліжу! Толькі дазволь! Зарабіць! Не так сабе!!!
Вінусь вылаяўся ды стаў паднімаць шкло, націснуўшы на кнопку. Бомж ледзь паспеў прыняць пальцы. Хлапец ад’ехаў далей ад таго месца, прыпаркаваўся, сплюнуў праз фортку. На ганку паказалася Бажэна ў атачэнні хлапцоў. У караценькай скураной спаднічцы ды куртачцы, валасы высока заколатыя, чорныя акуляры бы абруч на галаве. Яна нечага звонка смяялася, відаць, з чыйгосьці жарту. Вінуся раптоўна апанавала шалёная злосць. Нават захацелася з’ехаць не дачакаўшыся.
«Рагоча, не глядзіць, што я тут. А гэтыя смаркачы так і завіхаюцца ля яе. Так і мяркуюць пад спаднічку залезці. Падлы! Ад ног вачэй не адводзяць!»
Вінусь рэзка і злосна пасігналіў.
Бажэна, машучы сябрам рукою, хуценька пабегла да яго.
– Прывітанне! – чмокнула ў шчаку, усаджваючыся.
– Ты з усімі так вітаешся ды развітваешся? – здзекліва запытаўся.
– Як? – непаразуменне на твары дзяўчыны.
– Як са мною! Так рагатала нечага…
– Гэта Васька выкладчыка перадражніваў. Яму б у тэатральны паступаць! – заўсміхалася.
– Васька, кот марцовы! – Вінусь рэзка затармазіў.
Бажэна, не прысцёгнутая, ударылася лбом у шкло.
– Ты што, звар’яцеў? – крыкнула, тручы пабітае месца.
– Гэта ты, відаць, звар’яцела! – закрычаў хлопец. – Я стаю, чакаю, а яна лясы точыць з гэтымі выродамі ды зубы скаліць!!! Што гэта за спадніца, я цябе пытаюся?
– Тата прывёз, «Дызель», – уціснулася ў сядзенне дзяўчына. – Зялёны ўжо.
Ззаду раздразнёна сігналілі машыны, якім не давала ходу Вінусева «Аўдзі». Хлопец з візгатам крануў аўто з месца.
– Ну ты шалёны! Табе нельга за руль!
Вінусь рэзка спыніўся ля ўзбочыны.